Öykü Tamamlama/İlk Çalışma

Öykü Tamamlama atölyesinin bu ilk çalışmasına, sevgili Yıldız Yağmurları'nın bir öykü girişiyle başlıyoruz. Öykü örgüsünde mantık hatası yapmamak için, her tamamlayıcının önceki yazılanları dikkatle okumasını öneririz.

Öykü başlığını, öykü bittikten sonra sizlerden gelecek öneriler üzerine, oylama yoluyla belirleyeceğiz. Ayrıca her öykü bitiminde öyküyü puanlamaya açmayı telkif ediyorum. Böylelikle kendimizle yarışıp, daha iyisini çıkarmak için uğraşırız.
Yıldız Yağmurları'yla başlayan tamamlama sırası, şu kişilerle sürecek; Bana Dair-Berrin, Çay Kaçığı, Çizgiden Sonra, Fikriminincegülü, Geveze Kalem, Hüzünbaz, Umuma Açık Çiziktirikler(Göz), Zevzek Zevzek.
Yazılarınızı sırayla Word dosyası olarak atolye.oyku@gmail.com adresine göndermenizi rica ediyoruz. Devam edecek ilk kişi Berrin.

Dileriz öyküyü çok güzel noktalara sürükler ve bitiririz.
Herkese keyifli yazı yolculukları dileğiyle...

-----------------------------

Öykü sonunda açmış olduğumuz anket sonucu,

öykü adı

ONU YİRMİ DÖRT GEÇE

olarak belirlendi.

Fikir veren ve ankete katılan herkese teşekkür ederiz.

Geçmiş nedir? Nerededir? Aklımızın bir köşesinde mi gizli, yoksa kalbimizin derinlerinde mi? Ben çok uzun bir zamandır bunları hiç düşünmemiştim, sadece bugünü yaşıyor ve yarını planlıyordum. Birbirinin benzeri günler aynı şekilde sürüp giderken, zaten 'geçmiş' pek fazla anlam taşımıyordu. Evet, yaşıyordum ama bana gelecekte hiçbir anlam ifade etmeyecek bir geçmiş yaratarak.
Bütün bunları ne zaman mı düşünmeye başladım? Birkaç gün önce, annemin telesekreterime bıraktığı bir notu aldıktan sonra.

“Merhaba kızım. Biliyorsun evde tadilat vardı, tavan arasını boşalttık, kardeşinle senin bazı eşyalarınız var, bir gelip bakın. Almak istediğiniz şeyler olabilir. Bu arada sizi özledik, daha sık görüşelim,” diyordu annem.

Evden ayrılıp kendi hayatlarımızı kurduktan sonra, kendi telaşlarımıza o kadar dalmıştık ki bir aile olduğumuz unutmuştuk.

İlk zamanlar her hafta sonu buluşulur, aile yemekleri yenilirdi. Sonraları bunlar ayda bire düşmeye başladı ve çok daha sonraları ise sadece özel günlere ertelendi. Hep meşguldük. Yoğun bir iş tempomuz vardı; arkadaşlarımızla buluşmalarımız, tiyatrolarımız, sinemalarımız, dostlarımız, doğum günlerimiz, hafta sonu gezilerimiz, hiç bitmeyen meşgalelerimiz... O hafta sonu da boş değildim. Bir fırsatını bulup annemi arayacak ve bu kadar düşünceli olduğu için ona teşekkür ederek, bana ait ne kadar ıvır zıvır varsa toplayıp atmasını söyleyecektim. O kadar işimin gücümün, plânlarımın, programlarımın ortasında bir de gidip tavan arasından çıkmış, tozlu eşyalarla mı uğraşacaktım?
Hafta içinde annemi arayamadım. Hafta sonunu ise şehir dışında harika bir ev yaptıran, yeni evli bir arkadaşımıza gidecek ve iki gün orada kalacaktık. Her şey ayarlanmıştı. Cuma akşamından yola çıkacak ve Pazar günü dönecektik. Ta ki son dakikada aldığımız kötü bir haberle yerlerimizde kalana kadar.
Yeni evlerinde ziyarete gideceğimiz arkadaşlarımız, yedikleri bir yemekten zehirlendikleri için hastaneye kaldırılmışlardı ve birkaç gün orada kalacaklardı. Hemen onları görmek istedik ama yapılabilecek pek fazla bir şey yoktu, tüm yakınları yanlarındaydı ve kalabalık bir gurupla rahatsız edilmekten çok, dinlenmeye ihtiyaçları olduğu muhakkaktı.

Uzun zamandan beri ilk kez o akşam eve giderken, ertesi gün için bir plânım yoktu. Huzursuz olmuştum. Alışkın olduğum bir durum değildi elbet ama neden bir boşluk duygusuyla sarılmıştım bu kadar, bilmiyorum.

Eve gittiğimde elim her zamanki gibi yine telesekreterin düğmesine gitti. İlk mesaj yakın arkadaşım Elif’tendi, “Selam İpek, ben hafta sonu yokum, çok şeyler oldu dönüşte anlatırım.” Gülümsedim, demek barışmışlardı. İkinci mesaj annemdendi ve ben onu aramayı hepten unutmuştum. “İpek’çiğim, biz babanla evdeki karışıklıktan biraz kaçmaya karar verdik kızım. Hafta sonu yokuz ama sen eşyalarını almak için ne zaman istersen eve gelebilirsin. Öptüm.” Ah evet şu eski eşyalar yine gündemdeydi. Anlaşılan annem onları kendi isteği ile atmayacaktı ve bu durumda yarın ilk iş gidip onları ortadan kaldırmak gerekiyordu.

Cumartesi günü, annemle babamın yaşadığı ve bizim çocukluğumuzun geçtiği evin kapısına geldiğimde öğle saatleriydi. Bahçe kapısından girdiğimde babamın bir baştan bir başa uzanan çiçekliklerine takıldım, her zamanki gibi bakımlıydılar. Arka bahçeye uzanan yolun iki yanındaki güller de açmaya başlamıştı. Ben pembe gülleri severdim, kız kardeşim Petek ise beyaz ve sarı gülleri. Annemle babam da kırmızı gülleri severdi, hepimizin birer ağacı vardı bahçede. Evin oymalı ahşap kapısı babamın eseriydi, bahçedeki asma yapraklarıyla çevrili çardak da öyle.
Uzun zamandır üzerinde hiç düşünmediğim öyle çok hatırayla doluydu ki bu ev. Her santimetre karesinde bir anın hatırası saklıydı.
Kapıyı açtım, içeri girdim. Oturma salonu boştu; eşyalar bir kenara toplanmış, yenilenmek üzere sökülen döşemeler bir kenara yığılmıştı. Öteye beriye boya kutuları ve çeşitli marangoz ve tamirat aletleri bırakılmıştı. Evi hiç bu kadar dağınık görmemiştim, bizimkilerin neden kaçtıklarını daha iyi anlıyordum şimdi. Annem acaba şu eski döküntüleri nereye koymuştu? Bu soruyu soracağımı biliyormuş gibi dolabın kapağına küçük bir not iliştirmeyi ihmal etmemişti, “Kızlar, eğer ikinizden biri gelirse, eski eşyalarınızı alt kattaki depoda bulabilirsiniz.” Bu kadına hayranım! Her şeyi herkesten önce düşünebilme yeteneğine sahip başka birine rastlamadım ben.
İşimi bir an önce bitirip şu dağınıklıktan kurtulmak için can atıyordum, aradığımı bir an önce bulmanın sevinci ile hemen giriş kapısının arkasındaki depoya inen merdivenlere yöneldim. Aşağısı sandığımdan daha derli topluydu. Tam ortada iki büyük koli vardı, birinin üzerine kocaman harflerle “İPEK” diğerine de “PETEK” yazılmıştı. Kendi kolimin yanında durdum, taşıyıp taşıyamayacağımdan emin değildim. Elime alıp şöyle bir yokladığımda, kucaklayıp yukarı çıkarmayı göze alamadım. Çaresiz içindekileri birkaç parçaya bölecek ve öyle çıkaracaktım. Etrafa göz attım, işimi görecek birkaç küçük karton kutunun içindekileri büyükçe bir koliye boşalttım ve işe yarar küçük koliler edindim.

Tekrar kendi kolimin yanına gittim ve üzerimdeki bu angaryadan bir an önce kurtulma isteği ile alelacele içindekileri küçüklere aktarmaya başladım. Elime ilk gelen, içine pamuk doldurulmuş, sarı ipliklerden saçları olan bir palyaço bebekti. Kırmızı burnu, boyalı yanakları, hep gülümseyen bir ağzı ve parlak renkli elbiseleri vardı. Bir benzeri de Petek’ in kolisinde olmalıydı, galiba onunki açık yeşil saçlıydı. Annem ve babam gittikleri bir geziden getirmişti. Ne kadar sevinmiştik ve mutlu olmuştuk o gün. Palyaço bebeklerimizi ellerimize alıp karşılıklı konuşturmaya başladığımızda, küçük odamız bir anda sirk alanına dönerdi. Ne kadar güler ve eğlenirdik... Palyaço bebeğimin daima gülümseyen yüzüne baktım, atıp atmamak konusunda kararsız kalmıştım.
Elimi tekrar koliye daldırdığımda bu sefer küçük bir mücevher kutusunu tuttum. Babamın kız kardeşime ve bana yaptığı, üzeri çiçek ve kalp desenlerinde oyulmuş, parlak cilasıyla hâlâ yepyeni duran, minyatür, ahşap bir sandıktı bu. Yavaşça kapağını açtım, annemin içine özenle yerleştirdiği yumuşacık kırmızı kadife kumaş hâlâ duruyordu ve çeşit çeşit, rengârenk taşlarla süslü minicik yüzükler, kolyeler, boncuklarla doluydu. Küçük bir çocuğun, küçük dünyasına mutluluk verebilecek türden sahte altınlar, pırlantalar, elmaslar… Kız kardeşim Petek’le onları elimize, kolumuza, boynumuza takıp saatlerce aynanın karşısında süslendiğimiz günler gelip geçiyordu gözümün önünden.
En büyük tutkularımızdan biri de, sandığının en altında bir bohça içinde özenle yerleştirilmiş, birbirinden cazibeli renklere sahip şifon örtülerdi. Bunlar annemin kullanmaya kıyamadığı fular, eşarp ve benzeri türden aksesuarlardı. Pek nadir de olsa o sandık açıldığında, en azından onlara bir kerecik dokunmak için saatlerce anneme ısrar ederdik. Hele bir de kendimizi büyük oturma salonunu bir boydan bir boya kaplayan pencerelerin beyaz tüllerine sarıp gelin olma tutkumuz vardı ki, o tüllerin belime dolanıp, kıvrım kıvrım yere uzanmasından duyduğum tatlı heyecanı, başka hiç bir şeyde duymamışımdır.

Eski eşyaları yoklamaya devam ederken, koli bu sefer bana hüzünlü bir sürpriz yaptı.

Devamını Yazan: Bana Dair-Berrin
Ortaokul yıllarımdan kalma küçük albümüm duruyordu, kolideki yığının en üstünde. Daha elime alır almaz, yapışkanlı sayfalarına sabitlemediğim bir fotoğraf düşüverdi dizlerime. Sabitleyememiştim; çünkü aylarca, yastık altımdan, çantama, kitaplarımın arasından, masama gezip durmuştu benimle. Hiçbir zaman unutmamak için yanımdan ayırmadığım o fotoğraf, kaybolmuştu bir gün ansızın. Günden güne üzüntüyle dağıldığımı gören annem alıp koymuş olmalıydı buraya, yeniden ait olduğu albümün arasına. Ve yıllar sonra en nihayet buluyordum onu, önemsiz olduğunu düşünerek atmayı plânladığım bir yığın arasında.
Ortaokuldan mezun olduğumuz gün çektirdiğimiz bir fotoğraftı bu; ben, Aysel, Duygu ve Rabia… Ne de içten gülümsemiştik hayata.

Elime almaya cesaret edemedim, dokunamadım yüreğimi cız ettiren güneşli bir günün anısına.
Ah Rabia, ne kadar sessiz, ne kadar çalışkan, ne kadar iyiydin. Aynı lisede okuyacaktık. Oysa sen ölüm kelimesini nasıl tek bir günde öğrettin bize, henüz yaşamlarımızın ve mutlulukla geçeceğini umduğumuz yaz tatilimizin başlarındayken.

Bir akşam, o solgun incecik yüzüne, hiç sebepsiz bir tokat yemiştin, bahçe kapısından içeri girer girmez, o herkesin çekinip korktuğu babandan.
Neye uğradığını şaşırmıştın. Gördüğümü görmeyesin diye saklanmıştım ve suçluluk hissetmiştim; anne ve babamın ne kadar sevgi dolu olduğunu fark ederek. Babandan nefret etmiştim o an.
Bu olayın üzerinden çok geçmeden, sarhoş bir sürücü korkunç bir şekilde ölmene neden olduğunda, babanın hıçkıra hıçkıra ağladığına tanık olmuştuk. O yersiz tokadın da pişmanlığı var mıydı acaba gözyaşlarında?
Günlerce kendimize gelememiştik ve artık babandan çok, o sarhoş adamdan nefret ediyordum, tanımadan, görmeden, bilmeden. Seni umutlarından ve bizlerden alan o şuursuzdan…

Sen de otuz yaşında olacaktın şimdi, belki bir kızın, bir oğlun olacaktı. Saçların yine kısa mı olurdu? Yine kedileri koynuna sokarak mı severdin?

Ne kadar dağıldık. Şimdi o fotoğraf karesindeki herkes bir başka dünyada; Aysel, Amerika’da, Duygu Ankara’da, ben bu kolinin başında… Peki ya sen? Sen neredesin Rabia?

Tüm bu duyguların keskin ve acıtan etkisindeyken, fotoğrafın altında, Rabia’nın öldüğü yaz anneannemin bana verdiği, gençliğinden kalma ince, zarif, gümüş kol saatinin kordonunu gördüm ve usulca aldım.
Anneannem, “Bu özel bir saat, bir an önce gerçekleşmesini dilediğin bir şey olduğunda tak bunu, bak nasıl geçiyor zaman anlamayacaksın,” demişti gülerek.
“Aman anneanne, saat saattir. Hızlanıp koşacak değil ya?” diye gülüşmüştük biz de Petek’le.
Saklamayı tercih etmiş, hiç takmamıştım koluma. Dikkate almamıştım anneannemin bahsettiği sihri. Yoksa hiç, bir an önce gerçekleşmesi için umut ettiğim şeyler olmamış mıydı sonraki hayatımda? Okul, sınavlar, evlilik, iş hayatı, seyahatler, hiç duraksız kendimi dinlemeden geçirdiğim, arkama bakmadığım bunca seneden sonra, şimdi, şu dakika karaya vurmuş küçük bir sandal gibi hissediyordum kendimi, çocukluğumu hatırlatan eşyaların başında. Saati koluma taktım, onu yirmi dört geçe durmuştu.

Unuttuğum her şey bu kutunun içindeydi sanki. Eğer her eşyanın hatırasıyla bunca zaman oyalanırsam, o gece oradan hiç çıkamayacağımı düşündüm. Elimi çabuk tutmam lâzımdı ama kutu içinden köşesi görünen lise yıllığıma bakmadan olmazdı. Hemen kendi sınıfımı buldum kuşe sayfalar arasından. 11 B İpek Erdem… Kâküllerim ne kadar komikmiş…
Tam arkadaşlarımın hakkımda yazdıklarını okuyacakken, kapının çalmasıyla irkildim. Yerde oturmaktan bacaklarım karıncalanmıştı. Yıllığı elimden bırakmadan, eşyaların üzerinden atlayarak üst kata çıktım ve kapıya doğru yürüdüm. Kapının sabırsızlıkla üçüncü çalışına yetiştim.
Gelen postacı, “Ali Erdem’in evi mi ?” diye soruyordu.

Devamını Yazan: Çay Kaçığı
Bir an lise yıllarıma döndüm sanki. O yıllarda yaşadığım bir gün canlandı hayalimde. Annemin evde olmamasını fırsat bilip, hâlâ üzerimden çıkarmadığım okul formamla yemeğe oturmuştum. Ve zilin çalışıyla anneme yakalandığım korkusuyla açmıştım kapıyı. Bir postacı, “Ali Erdem’in evi mi?” diye sormuştu, tıpkı şu an olduğu gibi.
Ben bu düşüncelere dalmışken, “Ali Erdem’in evi mi?” diye tekrarladı postacı. O günkü kuru fasulyenin tadı yayılırken damağıma, “Evet,” diyebildim.
“Ona bir zarf var. Kendisi evde mi?”

“Hayır, yok. Ben kızıyım, alabilirim.”

“Şurayı imzalayın, lütfen.”

Sarı, büyükçe bir zarf uzattı. Elimden hâlâ bırakmadığım yıllığın üzerine koyarak imzaladığım kâğıdı, çekip aldı. Kapıyı kapatırken postacının ağır ağır uzaklaşan ayak sesleriyle, yine yıllar öncesindeki o benzer güne döndüm.

Eteğimin pililerini çekiştirmeye başlamıştım. Kravatım boğazımı sıkmıştı, gevşetmiştim. Tüm bunlar, zarfa duyduğum merakın etkileriydi bana. Unuturum umuduyla zarfı bir an önce salondaki masanın üzerine bırakmıştım. Mutfağa gidip, dolaptan bir kola alarak, tekrar salona dönmüş, televizyon izlemeye başlamıştım. Formamı hâlâ üzerimden çıkarmadığım için annem tarafından paylanacağım gerçeğiniyse çoktan unutmuştum, aklım hâlâ açıp açmamakta tereddüt ettiğim o büyük sarı zarftaydı.

Bir elimde lise yıllığım, diğerindeyse az önce postacının tutuşturduğu sarı zarfla, kapıya yaslanmış buldum kendimi bugüne döndüğümde. Bu koli, anılarım bendini yıkmışçasına bir hızla bugünüme sızarken, epey vaktimi alacak gibi görünüyordu. Mutfağa giderek bir çay demlemek ve geçmiş yolculuğumun tadına yudum yudum varmak istiyordum.

Uzunca bir süre aramama rağmen çay paketini bulamadım. Ne nerede, onu bile unutmuşum. Bir zamanlar her şeyi elimle koymuş gibi bulurdum oysa ki. Kim bilir ne zamandır uğramıyordum bu eve.

Devamını Yazan: Fikriminincegülü

Fırının içine bile baktım umutsuzca. Bu karışıklıkta belki de oraya koyuvermişti, kim bilir? Kapağı açtığımda, sanki annemin pişirdiği o nefis kurabiyelerin kokusu yayıldı bir anda ortalığa. Bu mutfağa sinmiş diğer kokuların önüne geçen, bu gün bile burnumun direğini sızlatan koku. Petek’le en sevdiğimiz fındıklı kurabiyeler… Okul dönüşlerimizin değişmez ve vazgeçilmez tadıydı o küçük şeyler. Handiyse, annem şu an yanımda, fırından sıcak tepsiyi çıkarıyormuş ve tabaklarımıza paylaştırıyormuşçasına keskin ve bir o kadar da uzakta duyumsadığım bu kokuyla bir kez daha sarsıldım.

Üst raflardan birinde bulduğum çay paketine uzanırken, bütün kayda değer hatıralarımın mekânında olduğumu fark ettim. Bu ev, bütün çocukluk ve ilk gençlik anılarımı bir bir çağırıyor, onlar da eski eşyalarla dolu bir kolinin içinden kafasını uzatıp, bana göz kırpıyordu sanki. Oysa benim bu evden sonra da bir hayatım olmuştu ve ben, bu sonraki yaşam yolculuğumda beni böylesine etkileyen bir tek anı bile saklayamamış mıydım?

O kadar fazla koşuyordum ki, durup, nefeslenmeye vakit bulamamıştım. Anı biriktirmeye de… Hayat kendi saatini kurmuş, bir sağa, bir sola rutin ritminde sallıyordu pandülünü. Bense, kurgulanmış bir öykünün ya da sıkıcı bir filmin yan karakterlerinden biri miydim sadece? Ben saatin saniye koluydum sanki. Akrep ya da yelkovan olmayı başarabilseydim… Bir gün kolumda ışıldayan anneanne yadigârı bu saatte olduğu gibi duruverecekti tik taklar, biliyordum.

Çayımı alıp kolinin başına çöktüm. Evet, çöktüm. Bedenim, beynim ağırlaşıyordu. Düşüncelerimi geçmişten alıp, bu güne taşımaya çalışıyordum, ama elimdeki yıllık buna izin vermiyordu. Bunu istemiyordum o anda belki de.

İlk sayfada Metin vardı. Ah! Ne afacandı. Hocaların hepsi ondan bıkmıştı. Hâlbuki bir o kadar da zeki bir çocuktu. Bütün derslerden iyi notlar alırdı. Pek yakın sayılmazdık aslında. Şimdi ne yaptığını, nasıl ve nerede yaşadığını neden merak ediyordum?

İşte Elif! O lisede en iyi anlaştığım arkadaşımdı. Hâlâ da öyle ya… Çıkışta, okulun hemen ilerisindeki koruda uzun yürüyüşler yapar, özellikle baharda, ıtırlı, nefis kokular yayan çiçeklerin arasında ‘kız kıza’ sohbetler etmeye bayılırdık. O hoşlandığı çocuklardan, ben gelecek planlarımdan bahseder, saatin nasıl geçtiğinden habersiz öylece dalar giderdik. O kadar gençtik ki, zamanı umursamak aklımızdan bile geçmezdi. Ben bazı günler, “annem merak eder,” diye mızmızlansam da, o mutlaka bir yolunu bulur, o koruda güneşin batarken gökyüzünü nasıl güzel bir pembeye boyadığını görmeden eve gitmememiz için beni ikna ederdi.
Çayımdan lezzetli bir yudum alırken, o korudaki gün batımlarını yeniden yaşıyordum. Güneş nazlı nazlı gözden kayboluyor, giderken kırmızının en güzel tonlarını da kısa bir süreliğine armağan ediyordu yeryüzüne. Yüzüme en tatlı gülümseyişleri yerleştiren bu anının etkisiyle, kalbimi o kızıllığa teslim ediyordum yavaş yavaş.
Neden sonra telefonun sesiyle kendime geldim. Geçmişteki o muhteşem gün batımı, yerini şimdiki zamana, gerçekliğe ve bu depoya terk etmişti. Gönülsüzce baktım ekrana…


Devamını Yazan: Göz

“Petek calling…”
Annemlerin başına bir şey mi gelmişti? Kaza geçirmişlerdi değil mi? Keşke 3 hafta önce aradıklarında ay sonu raporlarımdan sıyrılıp annemlerle piknik yapmaya gitmiş olsaydım. Neden hep acele etmeme rağmen her şeye geç kalıyordum?
Ve her zamanki gibi ‘arandığında ulaşılamayan kişi’ olan İpek, ‘acil durumlarda aranacak kişi’ olan Petek’ten alacaktı haberi. Telefonu açtığımda, Petek gözyaşlarına boğulmuş bir halde beni hastaneye çağıracaktı. Bu uğursuz hisle, telefonu, “hayırdır Petek?” diye açmış bulundum.

“E pes doğrusu! Araştırmalarımdan kafamı kaldıramıyor olabilirim, insanlarla aramda İstanbul - New York kıvamında bir saat farkı oluşturacak ölçüde sabahlıyor da olabilirim ama insanın tez yazıyor olması ablasını aramasına engel mi? Aile büyüklerine olan düşkünlüğümden abla kontenjanından faydalanmakta olduğunuzu hatırlatır, sizi yanaklarınızdan ısırırım İpek böceğim! Daha telefonu açar açmaz böyle ‘hayırdır’larla falan serzenişte bulunacaksan vallahi bir daha…”

Lafı bu denli uzattığına göre mühim bir şey yoktu ortada. Petek’in civelek sesi uğultu halini almış kulağımda çınlarken, bu evhamın sebebini sorgularken buldum kendimi. Suçluluk hissi mi yatıyordu endişemin temelinde? Anne-babamla birlikte geçirebileceğimiz vakitlerin gittikçe azaldığının farkındaydım. Ama ne yapabilirdim ki?
Bir şeyler yapabilir miydim?
Yapmalı mıydım?
En son ne zaman kahvelerimizi höpürdeterek keyifli bir sohbet etmiştik annemle?
Babamla çardağın altında yaptığımız tavla müsabakalarının sonuncusunda hangimiz kazanmıştık?
Petek’le msn penceresinin dışında konuşabilmemiz için, babamın ikinci bir kriz geçirmesi mi gerekiyordu?
Bak yine kötü şeyler gelmişti işte aklıma!

“Ben de şişman bez bebeğimi bulma ümidiyle tozlu anılara dalmayı göze aldım İpek böceğim. İstersen senin eşyalarını da yanıma alayım, bir ara karşıya geçtiğimde ofisine bırakırım. Bahaneyle görüşmüş de oluruz ablacık. Ne dersin?”
“Ben zaten annemlerdeyim Petek.”
“Haydaaa! E şunu baştan söylesene be abla! Ayrıca hangi dağda kurt öldü şekerim? Hafta sonunu tavan arası artıklarını deşeleme operasyonuna ayırdığına inandıramazsın beni. Aman neyse, telefonda vakit kaybetmeyelim, geldiğimde anlatırsın. Hadi see you!”

“Dikkatli sür!” diyecektim, eğer telefonu kapatmasaydı. Petek işte! Yaşam enerjisiyle zaman zaman beni yoran kara kuzu… Ona böyle seslenmeyeli ne kadar uzun zaman olmuş.
Bir anlık duraksamanın ardından her şeyi bir kenara bırakıp, ‘kara kuzu’mu nerede kaybettiğimi bulmak istercesine kolinin içine tekrar daldım. Ah şuraya bak! Odamdaki minik pano, tek bir eksik olmaksızın lise sonda bıraktığım haliyle duruyordu: Kızlarla birlikte yazdığımız bağlılık yeminimiz, mezuniyet töreninde Eren’in bana verdiği çiçekten kalan kuru bir papatya, ve fotoğraflar; siyah beyaz, polaroid, beceriksizce kesilmiş, çerçevelenmiş, kolaj yapılmış… Aman ne büyük heyecandı o fotoğraflara kavuşmak! 36’lık filmi 38, hatta bazen 40 poza kadar çekip, tab ettirmek için fotoğrafçıya verdiğimizde, fotoğraflarımızın nasıl çıkacağını düşünmekten ertesi günü zor ederdik. Ama bununla da bitmezdi; negatiflerden çoğaltılmak istenen pozlar seçilir, bastırılır, fotoğrafların arkalarına tarih atıldıktan sonra da onlar kronolojik sırayla albümlere yerleştirilirdi. Albümler… Yeni eve taşınırken koyduğum kolide duruyor olmalılar. Eylül’de üç sene olacaktı ve onca zamandır varlıklarını bile hatırlamamış olduğuma inanamıyordum. Oysa üniversitedeyken dönüp dönüp bakardım eski günlere…

Devamını Yazan: Hüzünbaz

Bir gün bakmaz olacağımdan eminmişim sanki… Panoda asılı duran fotoğraflara göz gezdirirken, anılarım gözlerimde tek tek canlandı. Kulaklarımda çınlayansa hüznün isyanı oldu.

Geçmişi unutmaya özen göstereli, günler cafcaflı renklerinden sıyrılıp renksizleşmiş! Sislerin ardından bakınca, uzak sandığım şeylerin sadece içimde beklemeye alındığını anladım. Garip bir huzursuzluk duyuyordum. Tarif edilmez bir huzursuzluk… Kayıp bir zamanın içinden çıkıp gelmişim gibi, şimdi kendimi uzaktan seyrediyordum. Sanki bedenim yıllar öncesine ait teri boşaltıyordu.

Of, kolinin dibi gelmek bilmiyordu! Elimde birkaç kitap, kolinin başından kalktım; hepsi eski yazarların. Rast gele karıştırdığım sayfaların arasından, yıllar önce okurken karaladığım bir not gözüme ilişti.
“Gemi aldı başını gidiyor.
Bilinmezliğe doğru...
Güverteden unutulası sevgiliye el sallıyorum.
Ucu aleve sarılmış tütünle avutuyorum kendimi.”

Fokurdayan çaydanlığın sesiyle sislerin arasından sıyrılıp bugünüme döndüm. Koşar adım mutfağa giderken bahçe kapısının tıkırtısı kara kuzumun geldiğini haber veriyordu.

Devamını Yazan: FZ

Anıların içerisinde yüzmenin vermiş olduğu dalgınlıkla çaydanlığın altını açık unutmuştum. Bir yandan ocağı kapatıp, diğer yandan, annemin rengarenk açmış, her daim bakımlı Afrika Menekşeleri’nin süslediği mutfak penceresinin pervazından, kara kuzuma bakıyordum.

Koca kız olmuştu ama ailenin en küçüğü olmasından mıdır, annemin beni hep O’na ikinci annelik rolüne teşvik etmesinden midir, yoksa zaten varolan çocuk ruhluluğundan mıdır bilinmez, gözümde hiç büyümeyecekti bu kız. Yine saçlarını iki yana örmüş, şile bezinden uzun kat kat bir etek ve yine siyah bir bluz giymişti. Her zamanki gibi Hint takılarını kollarına, parmaklarına, boynuna, ayak bileklerine takıştırmış, sırt çantasını bahçe girişine bırakıp, tıpkı eski günlerdeki gibi çift kişilik demir salıncağa oturmuş bana gülümsüyordu.

Ne çok özlemişim meğer kara kuzumu, üniversite yıllarından sonra koptuk sanki birbirimizden. Salıncağın gıcırtıları arasında Petek’li yıllarım geçiyor gözlerimin önünden… Çocuksu kavgalarımız, okul telaşlarımız, babamızdan gizli gittiğimiz sinemalar, annemizle kız kıza sohbetlerimiz, kız kardeş dayanışmalarımız, ilk aşklarımız, ilk aşk acılarımız… Tek paylaşamadığımız belki de babamız olmuştu Petek’le. Babam ne zaman birimize daha fazla ilgi gösterse, diğerimiz içten içe kıskanır ve ilgi kazanma konusunda rekabete girişirdi. Ne çok şey paylaşmıştık. Paylaşmıştık paylaşmasına da, neden ayrı gayrı düşürmüştü zaman bizi birbirimizden?
Petek’in salıncaktan inip, bahçe kapısına yönelmesi ile geldim kendime. Yaşaran gözlerimi fark etmesin diye, sonuna kadar açıp kırpıştırdım göz kapaklarımı. Biliyordum ki birazdan kolisini salonun orta yerine getirecek, efsunlu bir müzik açacak, çantasından çıkarıp tutuşturduğu tütsüyle, her yanı baharat kokularına bulayacaktı…

Devamını Yazan: Zevzek Zevzek

Bugün geçmiş peşimi bırakmayacaktı anlaşılan, Petek her zamanki kocaman gülümsemesiyle boynuma sarıldığında ben yine yıllar öncesindeki bir kucaklaşmayı yaşıyordum. Bu evden ilk ayrıldığım gündeydim şimdi. Kapı önündeki vedalaşmada, annem gözlerindeki yaşları saklamaya uğraşıyor, babam ona güç vermeye çalışıyordu. Oysa en az annem kadar ağlıyordu onun da kalbi.
“Gören de okyanusları aşacağımı sanır, alt tarafı karşı yakaya taşınıyorum,” demiştim, kara kuzumun kolları arasındayken.

“Canım ablam, nasıl da özlemişim seni. Bir daha bu kadar ara vermeyelim, söz mü?” diyerek bugüne döndürdü Petek beni.
“Haklısın Petekçiğim, ben de bugün bir buradayım bir yıllar öncesinde… Yarım saatliğine uğrayayım dedim ama neredeyse üç saat oldu, hâlâ bir koliyi boşaltamadım.”
“Eski deyip geçmeyiniz efendim, işte böyle yorar adamı. Dur ben bir tütsü yakayım şimdi, bir de güzel müzik koyalım da, birlikte yapalım zaman yolculuğunu.”

İşte benim Petek’im, her zaman neşeli, canlı, kıpır kıpır… Ne oldu bize de bu kadar ayrı düştük, ya da bana ne oldu mu demeliyim acaba? Eskiden ben de Petek gibi miydim, sahte olmayan, neşeli ve capcanlı günlerim var mıydı benim de?

“Vardı elbet ama,” diye başlayan yeni bir sorgunun ortasındayken tam, çalan müzik bana son darbeyi vurdu. Petek bilerek mi seçmişti bu şarkıyı? Elbette öyle olmalıydı, ailemiz için yerini hepimiz bilirdik. Küçüklüğümüzden beri annemle babamın her evlilik yıldönümünü birlikte kutlardık ve onların şarkısı hepimizin şarkısı olmuştu. Babamın anneme evlenme teklif ettiği gece, ilk danslarını yaptıkları şarkıydı bu; Sway… Dean Martin’in sesi yıllardan beri ilk defa kulaklarımda çınlıyordu. İşte o anda gözlerimden boşalan yaşlara hakim olamadım. Yılların birikimi sonunda kendimi bırakmama neden olmuştu.

“Biliyorum” dedi Petek, bağdaş kurduğum yerde hüngür hüngür ağlarken, arkamdan gelip sarıldığında. “Biliyorum, artık eskisi gibi olmadığını düşünüyorsun. Ama yeniden aile olmayı başarabiliriz eğer sen de istersen. Ne oldu bize ablacığım, neden bu kadar ayrı düştük?”

Devamını Yazan: Geveze Kalem

Ayrı düştük… Evet, biz ayrı düştük ama fiziksel mesafelerin yarattığı bir ayrılık değildi bu.

Gemi aldı başını gidiyor,
Bilinmezliğe doğru...
Güverteden unutulası sevgiliye el sallıyorum,
Ucu aleve sarılmış tütünle avutuyorum kendimi.

Uğulduyordu dizeler kulağımda. Susturamadığım birçok ses anlama bürünürken yitiyordu sessizlik, içimdeki karanlıkta.

“Gemi aldı başını gidiyor, bilinmezliğe doğru…”

İlk ne zaman çekip gitmiştim buralardan? İlk ne zaman kaçmıştım kendimden? Hangi korku, hangi öfke, hangi acı cesaret vermişti; bilinmezliğe varan bir yolculuğa tereddütsüz yelken açmama?
Daha önce hiç olmadığı bir kararlılıkla baş gösteriyordu karanlığa gömdüğüm yalanlarım. Soyacaklardı beni az sonra çırılçıplak kalıncaya dek, biliyordum.

“Güverteden unutulası sevgiliye el sallıyorum…”

Bendim değil mi bu sevgili? Unutulası mıydım sahiden? Neden değersiz kılmıştım geçmişimi? Beni ‘ben limanı’na terk edip, açık denizlerdeki başka bir ‘ben’e yelken açtıracak kadar güçlü olan şey, geçmişimin hangi anında yaşanmıştı?

“Ucu aleve sarılmış tütünle avutuyorum kendimi…”

Tütünümün bile gücü yetmeyecekti, bu haykırıştan beni kaçırmaya. Ucu aleve sarılmış tütünüm… Acılarımı yakıp duman gibi dağıtan sahte kimliğimdi, değil mi?

Ağlamıyordum artık. Ağlayamayacak kadar endişeli bir bekleyiş içindeydim. Eğer konuşursa… Petek bir cümle daha kurarsa kaçamayacaktım, hissediyordum.
Kahrolası şarkı bitip yeniden başlıyordu. Tüm bunların Petek’in planı olduğu gerçeğine inandırmaya başlamıştım kendimi. İçimdeki çarpışmaların sesini duyabiliyordum; karşı karşıyaydı terk ettiğim kimliğimle, zırh gibi kuşandığım kimliğim.
Taraf oldum en nihayet, güçlü zırhımın yanında saf tuttum.

“Kapat şu müziği Petek. İşimiz başımızdan aşkın. Daha fazla yayılıp kalmak istemiyorum bu dağınık evde. Hatta ne yapalım biliyor musun, şunların hepsini kucaklayıp çöp konteynerine götürelim sonra da gider bir yerde kahve…”

“Abla, oturur musun lütfen yerine. Beni bir kerecik dinler misin? Tamam, sakin ol, söz hepsini atacağız, eğer sonunda sen gerçekten atmak istersen. Ama önce ertelediğimiz şeyleri halledelim. Bak şimdi müziği kapatıyorum. Ama lütfen şuraya otur.”

Sakinlemiştim, zırh gibi kuşandığım kimliğim tatmin olmuştu aldığı cevaptan.
Petek tam müziği susturmak üzere hareket ettiğinde, nice zamandır suskun olan gerçek kimliğim, savaşı başlatan ilk mermi gibi saçtı ortalığa kelimelerini.
“Sen… Sen bu şarkının önemini nereden biliyorsun? En son dinlediğimizde henüz iki yaşında bile yoktun.”

Yüzüne dalga dalga yumuşak bir gülümseme yayılıyordu Petek’in. Çok kısık bir sesle sordu, “Hatırlıyor musun?”

Hatırlıyor muydum? Hatırlıyor muydum o kahrolası son geceyi? Hatırlıyor muydum sahiden o gece bu şarkı yüzünden yitirdiğim… yitirdiğim… YİTİRDİĞİM DİĞER YANIMI?
Titriyordum. Gözümün önünden yıllar önce terk ettiğim, hatta hiç kaçamayacağını umarak derinlere hapsettiğim kareler kopuk kopuk geçiyordu.

“Senin suçun değildi!” dedi Petek, sarılmak üzere kollarını uzatırken.
Büyük bir hışımla itekledim, “Bırak beni!”
Geçmişin kareleri can bulurken zihnimde, soluksuz ağlıyordum.

“Dilek,” dedi az sonra. Kalbime zehirli bir hançer gibi saplandı bu kelime. Sustum. Her şeyi öteledim zihnimde, yalnızca karanlık bir tünelin en ucuna, bu sihirli kelimenin yaydığı parlak beyaz ışığı oturttum. Sustu evren, her şey sustu. Parlak beyaz ışık yayılarak, karanlık tüneli doldurdu. Sisler arasında kımıldıyordu bir karaltı. Soğuktu her yer, her şey soğuktu. Bir el uzandı karaltıdan, küçük bir el. Yutkundum, yavaşça uzandım ben de ele. Hissediyordum yakalayınca ısınacaktı tüm bedenim, huzura erecekti yüreğim. Parmak uçlarımız değmek üzereyken, “Dilek’sin sen, lütfen hatırla!” diyen Petek’in sesiyle başlayan fırtına, zihnimdeki tüm güzellikleri kovdu. Ve yine zırh kimliğim gelip, baş köşeye oturdu.

“Ne saçmalıyorsun sen?” diye sordum dümdüz bir ses tonuyla.
“Abla lütfen yapma! Otuz yaşındasın ve ömrünün yirmi bir yılını yalan bir hayale sarılıp geçirdin. Bunun daha sürmesine izin vermek istemiyoruz. Dilek’sin sen Dilek!”
“Kes sesini Petek! Korkutuyorsun beni. Senin aklın başında mı?”
“Aklım almıyor, nasıl böyle bir oyun oynayabiliyorsun kendine? Korkmaktan bahsetme bana! Yıllar önce hakkındaki gerçeği öğrendiğim günden beri, asıl ben senden nasıl korktum bütün bir çocukluğum boyunca, bunu biliyor musun? Seni bebekliğinden beri tanıyanlara bile kendini, “Ben İpek,” diye tanıtınca, nasıl utandım, kendimi nasıl çaresiz hissettim sen biliyor musun? Bir ablam var sanırken onun acizliğini, zavallılığını, güçsüzlüğünü çok erken yaşta fark edip, ona ne büyük bir hayal kırıklığıyla ablalık yapmaya çalıştım sen biliyor musun?”

Hıçkırıkları durmaksızın ağlıyordu Petek. Bense duyduklarımı anlamaya çalışıyor, yıkık dökük ruhumun tutunacağı bir dal bulmaya çalışıyordum haklılığımı ispatlayabilmek uğruna. Ama düşünmeme fırsat vermeyecek kadar hızla tüketiyordu cümlelerini.
“Ailemin sır küpü oldum, destekçisi oldum! En ihtiyacım olan günlerde bile şefkatlerini sana harcasınlar diye güçlü oldum! Çocukluğumu bir kalemde silip, olgun bir birey oldum, sen biliyor musun peki bunları? Ömrümün kaç gecesini yastığa gömülüp ağlayarak tükettim senin haberin var mı? Beni de sürükledin! Annemi, babamı… Hepimizi kurduğun koca bir yalanın peşinden sürükleyip, mahvettin! Hah, şimdi bu döküntülerden bazılarına bakıp, “Bunlar da benim,” diyorsun değil mi? Biliyor musun sen ölüsün! Yedi yaşında öldürdün kendini, önünde upuzun güzel yıllar varken, bir kalemde sildin hepsini! Mutlu oldun mu peki ha? Yaşayabiliyor musun böyle yalan kimlikle mutlulukla, huzurla? Zavallı annemin babamın acılarını iki katına çıkarttın. Onlar aynı gün yalnız İpek’i değil, Dilek’i de kaybettiler!”

Nefes alamıyordum. Yüreğime yeniden zehirli hançerler saplanıyordu. İçimdeki sesler Petek’in bir an önce susması için yalvarıyordu. Hâlbuki dilimden yalnız, “Ben İpek’im!” dökülüyordu.

“İpek’sin demek? Şaşıyorum sana! Şu komikliğe bak, lise yıllığına bile adını İpek Erdem diye yazdırmışsın. Bütün resmi kayıtlarda adın Dilek olarak görünüyor. Sadece bunu dikkate alarak sana Dilek diye seslenenlere dönüp bakmıyorsun. Ardından hep aynı yalan, ‘Pardon hep İpek olarak çağrıldığım için dikkate almamışım. Bilirsiniz işte nüfus memurları hatası. Ama ailem kimlikte yazılan ismimi önemsememiş ve beni hep arzuladıkları isimle çağırmışlar. Buyurun ne istemiştiniz?’ Hah!”
Koliden savrulmuş eşyaları yoklamaya devam ediyordu Petek.
“Aman ne iyi, annemin bahsettiği fotoğrafı da bulmuşsun. Onlarla bugünü plânlarken, tembih etmişti bana bu fotoğrafı gözünün önünden ayırmamam için. Ha bu arada, eminim artık anlamışsındır; bugün, otuz yaşını doldurmana birkaç gün kala, annem ve babamla oynadığımız bir oyun nedeniyle buradasın. Üzgünüm, böyle çarçabuk ve sert bir geçiş yapmak istemezdim ama buna beni sen zorladın. Artık benim de ailenin küçük çocuğu olarak hak ettiğim ilgiyi görme isteğim, her şeyin plânladığımız gibi gitmesine engel oldu. A tabii sen hâlâ arkadaşlarının yemekten zehirlendiğini sanıyorsun değil mi? Hastanede gördün mü onları? Hayır! Peki Elif? A tabii tabii, onun da işi çıkmıştı değil mi? Annemle babam da ne hikmetse bu dağınıklıkta duramayıp, tatile çıkmışlardı Allah bilir! Emin ol öyle. Şu an benim evimin balkonunda bizden gelecek telefonu bekliyorlar endişe içinde, biliyor musun?
Söyler misin abla, bütün bunlar sana bir şey ifade ediyor mu?”

Kalan son gücümle, Petek’in az önce eline aldığı fotoğrafı çekip, “Ben İpek’im! Bak, işte buradayım!” diye işaret etmiştim kısa kâküllü küçük kızı.
Gözlerime kilitlenip uzunca bir süre sessiz kaldı Petek ve ardından son kurşunu sıktı, “Bu İpek, yani ikizin. Sen Dilek’sin. Aysel, Rabia, Duygu… Hepsi İpek’in ortaokul arkadaşları… İpek öldü! Bu fotoğrafı çektirdikleri yaz öldü. Bir ölümün varlığını kabul ettin ama niyedir bilinmez bunu şu fotoğraftaki zavallı Rabia’ya yorumladın. İpek anlatmış, kötü bir babası varmış ve hep döver miymiş neymiş. Bir gün anneme söylemiş, sen de duymuşsun. İpek öldükten sonra bu fotoğrafı elinden bırakmayıp, herkese Rabia’nın trafik kazasında öldüğü yalanını okumuşsun. Kaldırmış annem en sonunda. Kendi acısı yetmezmiş gibi bir de sen katmerliyormuşsun çünkü acısını. Henüz göremedim ama annem bir de saatten bahsetti. Ah işte kolundaymış, takmışsın bile. Hiçbir şey ifade etmedi mi bu sana? Anneannem vermiş onu, ben de yanındaymışım ama hatırlamıyorum. Hem o zamanlar senin yalan dünyanı bilmiyordum. Uyduruktan bir saat… Ama belki sana bir şey hatırlatır diye onu yirmi dört geçe durdurulmuş bir saat. Bir de ‘gerçekleşmesini dilediğin bir şey olursa, tak,’ demiş anneannem. Yani kendine dönmek istediğinde bu saate bak ve hatırla tüm olanları, kabullen demek istemiş. Belki bir faydası olur diye annem onu da bu kolinin üstüne koymuş sana bu oyunu tezgâhlarken. O gün, yani İpek’in öldüğü gün sen kendini kaybetmiş bir biçimde yalnız, “Saat onu yirmi dört geçiyor,” diye sayıklıyormuşsun. Hani annemler büyük gürültüyü duyup koşarak üst kata, İpek’le bulunduğunuz balkona geldiğinde. Senin suçun değildi Dilek. Bunu herkes biliyor. Sen de bil artık, lütfen. Balkonun ahşap korkulukları çürümüş. Ah canım babam, zaten o günden sonra kendini ahşap işçiliğine adamış. Hatırla Dilek, aşağıda salonda annemle babamın evlilik yıldönümünü kutluyormuşuz. Sway… Yine o özel şarkıda dans ediyorlarmış. Siz İpek’le babamın annemi dans sonunda belinden tutup koluna yatırdığını ve annemin düşmediğini görüp heyecanla alkışlamışsınız. Sonrasını bilemiyoruz ama olaydan birkaç gün sonra bir gün, kısacık bir kendini kaybetme anında ağzından kaçırmışsın yukarıda onları. Onların hareketlerini taklit etmeye çalışıyormuşsunuz. Size kadar yükselen müziğin ritmine kendinizi kaptırıp balkona taşmışsınız ve o kola yatırma hareketinde… İpek… Çürükmüş ahşap korkuluklar! Senin suçun değildi! Saat tam onu yirmi dört geçe…”


* * *
O günü kimi zaman baygın, kimi zaman olanca gücümle ağlayarak, kimi zaman suskun, kimi zamansa Dilek kimliğime dönmenin iç huzuru ve boşluğuyla derbeder bir halde, annemlerin evinde geçirdim. Petek yanımdan hiç ayrılmadı. Ablalık rolünü o gün de bırakmadı, en ihtiyacım olan günde. Petek’ten, annemden, babamdan, kendimden, herkesten ve her şeyden özürler dileyerek dirildiğim buruk anlardan birinde, gözüme postacının babama getirdiği zarf ilişmişti. “Bu da oyununuzun bir parçası mı?” diye sormuştum hemen Petek’e zarfı işaret ederek. Önce anlamsızca masanın köşesine iliştirdiğim zarfa baktı ve sonra sıcacık gülümsedi, “Hatırlıyor musun?” Bir şeyler hatırlıyordum ama artık hatırladıklarımdan ne kadarı bana ait ne kadarı değil, ayrımsayamıyordum. “Yani oyununuzun parçası, öyle mi?”
“Hayır,” dedi, görmeyi özlediğim o cin gülüşü dudak kıvrımlarına yayarken, “Ama benim aklıma nefis bir anı geldi sen zarf deyince.”
O gün postacıyı gördüğümde yarım yamalak hatırladığım bir anımızı, Petek bugünmüş kadar detaylarıyla hatırlayıp anlatınca, ilk kahkahalarımız salmıştık ortalığa. Postacı zarfı getirdiğinde bir süre aklımı zarftan uzaklaştırmak için oyalanmış, ancak merakımı yenemeyince yırtıp açmıştım. Hâlâ ne anlama geldiğini bilmediğim bir şeyler yazılı olan kâğıtlar vardı içinde. Ancak zarfı yırtarken içindekiler de zarar görmüştü ve bunu annemle babama nasıl söyleyeceğimi korkuyla düşündüğüm sırada Petek’le girmişti annem içeriye. İlkokul sondaydı o zamanlar Petek ama okula annem götürür, annem getirirdi. İkisini karşımda görünce korkunç bir suçlulukla zarfı Petek’in eline tutuşturmuş ve hızla çekmiştim. Ve sonra anneme dönüp, tam kendisine vermek üzereyken Petek’in zarfa atladığını ve geri çekerken yırtıldığı yalanını uyduruvermiştim. Çok ağlamış, inkâr etmişti Petek. Gerçi annem değersiz kâğıtlarla dolu zarfın yırtılmasını bizim kadar önemsememiş ve kavgamıza karışmamıştı bile. Ama Petek bunu unutmamış, iki yıl sonra girdiğim üniversite sınavı sonunda gelen cevap kâğıdımı yırtarak öcünü almıştı. Gülüşüp, sarıldık Petek’le. Kara kuzum… İpek niyetine de olsa ben senin hep ablandım…

Geçmiş nedir? Nerededir? Artık biliyordum. Benim için geçmiş, yaraların saklandığı süslü bir sandığın içindeydi. Yapmam gereken o sandığı gömdüğüm derinliklerden çıkartıp, gerçeklere küf gibi işlemiş yalanlardan kurtularak, hatalarımı telafi etmeye çalışmaktı.
Ben Dilek’tim, Dilek… Her şeye başlayacağım yer işte burasıydı.