ÖYKÜ ATÖLYESİ

Kelime Oyunları "YASAKLAR"

2011-03-14T16:20:00.003+02:00

YASAKLAR

.....yasakmış.
Kitap-evi - YASAKLAR

Fotoğrafın Dili ( 25.Çalışma )

2011-01-30T14:02:00.006+02:00

Fotoğrafın dili çalışmamız için yeni fotoğrafımız dile gelmek üzere bekliyor.

Aynur - Yarım Kalanlara dair...

Yaşamın Kıyısında - Bir Fotoğraf Bir Anı

Kelime Oyunları "TELEVİZYON"

2011-01-10T14:31:00.005+02:00

"TELEVİZYON"

Ben kelimeyi yazdım gerisi size kalmış...

Aynur - Başka Hayatlardan Yansıyanlar
Yıldız Yağmurları - Televizyon
Etki Alanı - Ah Bu Televizyon

Fotoğrafın Dili ( 24.Çalışma )

2010-12-30T13:58:00.005+02:00

Gözlerimizi kapatalım ve bir yol hikayesinin kahramanı olalım mı?

Aynur - Yolcuyuz... Hepimiz...
Avram Usta - Yollarda
Aslan - İVA
Yaşamın Kıyısında - Bir Yol Hikayesi

Kelime Oyunları "Şehir Hikayeleri"

2010-12-13T13:36:00.013+02:00

"ŞEHİR HİKAYELERİ"

Doğduğumuz şehir, yaşadığımız şehir, özlediğimiz şehir, geride bıraktığımız şehir... Bakalım sizin kalbinizdeki şehrin hikayesi nedir ?

Novella - Bir şehrin gölgesinde tanımak seni
Avram Usta -Toprak Kemikleri Çağırınca
Yaşamın Kıyısında - Özlemlerimden
Sufi - İzmir Hikayesi
Yıldız Yağmurları - Bir Şehri Özlemek
Halimce günce - Bu şehri sevdim dedim
Aslan - Şehir Hikayeleri
Kitap Evi - Benim şehrimin hikayesi

Fotoğrafın Dili ( 23.Çalışma )

2010-11-29T12:15:00.008+02:00

Mevsimlerden sonbahar olunca, bir sonbahar fotoğrafı düştü sayfamıza.

Aynur (Küçük hala ) - Dikmen Vadisi 2010 Sonbahar Kreasyonu...
Ebruli Günce - Biterken
Pınar - Biten Sonbahar
Kedila - Yaprak

Kelime Oyunları "Yeni Başlangıçlar"

2010-11-29T12:12:00.005+02:00

"YENİ BAŞLANGIÇLAR"

Yeni bir başlangıca dair yazılacak ne çok şey var değil mi?

Ebruli Günce - Gece
Evrenin Dünyası - Hoşgeldiniz! iyi ki... , Bir Sabah Uyandığımda
Yıldız Yağmurları - Yeni Başlangıçlar
Kitap evi - Yeni Başlangıçlar

Yeniden Beraberiz

2010-11-28T19:55:00.004+02:00

Tüm Atöyle dostlarımıza buradan duyurulur, yazı çalışmalarımız katılımlarınızla tekrar başlayacaktır.

Kelime Oyunları, Fotoğrafın Dili, Öykü Tamamlama çalışmalarımıza ek olarak sizden gelen özgün yazı çalışmalarınızın da Atölyemizde yer alması bizi mutlu eder.

En kısa sürede bu sayfada buluşmak ümidiyle.

Öykü Atölyesi

Kelime Oyunları - Karşılıksız sevdalar, erken gelen Baharlar gibidir, çiçek açtırmadan meyve verdirir

2010-02-26T12:31:00.003+02:00

"Karşılıksız sevdalar, erken gelen Baharlar gibidir, çiçek açtırmadan meyve verdirir!!"

Atölye dostlarımızdan Sevgili Belgin fısıldadı bize bu sözleri kelime oyunları için. Şimdi dinleyelim mi yüreklerin seslerini...

Fotoğrafın Dili ( 22. Çalışma )

2010-02-26T12:03:00.003+02:00

Ne dersiniz kelimelerle renk renk boyadığımız bir resim çizelim mi ?

Yeni Kelime "Keşke ........ olsaydı"

2010-02-01T14:10:00.007+02:00

Eğer hayatımızda "keşke" diye bir kelime olmasaydı acaba nasıl bir anlam kazanırdı pişmanlıklar, hayal kırıkları, beklentiler, umutlar? Ama var böyle bir kelime hayatımızda ve kelime oyunlarında bu hafta aradaki boşlukları dolduralım dedik.

Hepinize kolay gelsin.
Sevgilerimizle

http://aslan-aslan111.blogspot.com/2010/02/keskeolsayd-kelime-oyunu.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2010/02/iki-telefon-ve-iki-keske.html
http://bq-seeyouinheaven.blogspot.com/2010/02/keske-ne-mi-olsayd.html
http://yildizyagmurlari.blogspot.com/2009/12/kelime-oyunlar-2010.html
http://sufi-saja.blogspot.com/2010/02/sakin-arkana-bakma-siyah-orfe.html

Fashistanbuller - Sakladığım Hikayeler

Fotoğrafın Dili ( 21. Çalışma )

2010-01-17T12:47:00.006+02:00

Hadi hep birlikte küçük bir yolculuğa çıkalım mı? Bu haftaki fotoğrafın dili çalışmamızda yol hikayeleri dinlemek istiyoruz. Uzak, yakın farketmez ama kıvrıla büküle uzanan bu yol bizi güzel öykülerinizle buluştursun yeter.

Sevgilerimizle...

Fotoğraf kaynak: www.fotokritik.com

http://wordsofclementine.blogspot.com/2010/01/yol-ve-yolcu.html
http://renginim.blogspot.com/2010/01/ayn-yol-yeni-yolculuk-oyku-atolyesi.html
http://yildizyagmurlari.blogspot.com/2010/01/fotografn-dili-21-calsma.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2010/01/yollar-ve-yolculuklar.html
http://aslan-aslan111.blogspot.com/2010/01/fotograflarn-dili-21calsma.html
http://pervanece.blogspot.com/2010/09/fotografn-dili-gider-iken.html

Öykü Tamamlama - Ebruli Hayaller

2010-01-04T12:27:00.004+02:00

Öykü Tamamlama çalışmamız nihayet sonuçladı. Değerli atölye dostlarımızdan Berrak, Clementine, ve Funda'nın katılımıyla, bir biri ardına eklenen bölümler ayrı kalemlerden, ayrı yüreklerden yazıya döküldü. Yazım süreci bizim için çok keyifli geçen öykümüzü dileriz okurken sizde keyif alırsınız.

Özverili katılımları ve güzel paylaşımları için sevgili Berrak, Clementine ve Funda'ya sonsuz teşekkürler.

Öykümüzün adı Berrak'tan geldi nedenleriyle onun kaleminden 'Ebruli Hayaller' ;
Ebru sanatında sabır ve emek olmazsa olmazlardandır. Tıpkı bu sanattaki gibi hayatta da istediklerimiz için sabır göstermeli, emek harcamalıyız. Ebru'da tekrar ve geri dönüş yoktur. Bu yüzden bir eser sadece bir kez yaratılır. Tıpkı hayatımız gibi. Birçok faktörden etkilenen 'Ebru' farklı tepkiler vererek kağıda kendini yansıtır. Doğduğumuz yer, kimliğimiz, yaşadıklarımız hepsi birer faktördür hayatımızda ve yaşadıklarımız, ne kadar iddia edilirse edilsin, bir başkası tarafından aynı şekilde yaşanmayacak şeylerdir. Biz Tanrı'nın 'ebru'larıyız. hepimizden sadece bir tane var.

Herkese sevgiler...

EBRULİ HAYALLER

( Yıldız Yağmurları )

Ebru’nun koyu lacivert gözleri, gecenin kadifemsi siyahına gelişigüzel dağıtılmış gibi görünen yıldızların incecik pırıltılarına dalmıştı. Ilık yaz akşamlarının habercisi tatlı bir meltem usuldan esip saçlarının ince tellerini havalandırırken aslında hiç üşümemesine rağmen omuzlarının üzerindeki, gözlerinin laciverdini daha da açığa çıkaran gece mavisi elbisesiyle aynı renk ipek şala sarındı. Kendisini terasın tenha sessizliğine atar atmaz ilk işi saatlerdir ayaklarını demir mengeneler gibi sıkıştıran yüksek ökçeli, sivri uçlu ayakkabıları çıkarıp bir kenara atmak olmuştu. İşte şimdi nihayet, ait olduğuna inandığı yerde, kalabalıklardan uzak, sessizliğin ve huzur verici bir sükunetin hüküm sürdüğü, gecenin krallığına açılan kapıların eşiğindeki, bir yanıp bir sönen ışıklarıyla hep görünmeyen ama daha derinlerinde varolduğuna inandığı kendisini bir başka dünyaya davet eden yıldızların yakınındaydı. Hemen bir adım ardında kalan ve adına gerçek denildiği halde kendisine ısrarla hep sahte gelen dünyadan uzak, alabildiğine uzak. Sadece kendisiyle baş başaydı.

Saatlerdir gülümsemek ve her dakikasından zevk alıyormuş gibi görünmek için inanılmaz bir çaba sarf ettiği o tahammül edilmez gürültü ve dayanılmaz kalabalıktan ani bir kararla kaçıp sığındığı bu gözlerden uzak ancak geceye yakın köşede derin bir nefes alıp uzunca içine çekti. Sadece bir kaç dakikalıkta olsa gecenin sinirlerini yatıştıran yumuşak sessizliğini duyumsamaya çalıştı.

Yeniden o salona dönmek ve ısrarla gözlerine çevrilen o yabancı ve çoğu sahte bir samimiyet maskesiyle çevrelenmiş gözlere gülümsemek fikri kalbini sıkıştırıyordu. Keşke o bakışlara hiç maruz kalmadan o salonun ortasından görünmeyen şeffaf bir ışık huzmesi gibi çıkıp gidebilse ve kendisini yeni başlayacak hayatının içini tatlı tatlı ürperten heyecanıyla dolu ilk dakikalarına ulaştıracak o yolun ilk durağında bulsa ne güzel olacaktı.

Ebru, ılık bir yazın müjdecisi olan meltem rüzgarlarının yüzünü okşayıp geçtiği o anlarda, göğüs kafesinin içine hapsedilmiş özgürlüğüne aç bir kuşun kanat çırpışlarıyla çarpan yüreğinin sesini duydu. Bu özgürlüğe açılmış kanatların çırpışlarından yükselen sesler ruhunun derinlerine çarpıp yankılanırken, gecenin derinlere uzanan sessizliğine haykırır gibiydi.

“Merhaba yeni yaşam, merhaba özgürlük, merhaba umutlar, ben geldim, ben geldim, ben geldim…”

( Berrak )

Ne yazık ki bu haykırış kısa sürdü. Arkasında duyduğu, gönlünü hiç ait olmadığı bir yere kelepçeleyen adamın sesiydi.

“Niçin buradasın?”

Gerçek sebebi söylemek için neler vermezdi. Ama şu an bunun için belki de en yanlış zamandı.

“Biraz hava almak istedim babacığım. Birazdan döneceğim”

Babası, Ebru’nun Okulu bitirmesi şerefine düzenlediğini söylediği bu görkemli toplantıda, sürekli kendisinden ve yeni eşinin medyadaki maymunluklarından bahsediyordu. Nereye ne kadar bağış yaptıklarını öve öve bitiremeyen, bencil, bir o kadar da kibirli iş adamları, onların süslenip püslenip o davet senin bu davet benim dolaşan ve oda süsü olmaktan başka işe yaramayan eşleri ve sadece paralarını nelere saçtıklarını, kimlerle yediklerini anlatan zengin çocuklarından oluşan koskoca bir topluluk. Kesinlikle ait olduğu yer burası değildi, ancak annesine verdiği söz gereği okulu bitirmeden babasının yanından ayrılmayacaktı. Bu evden, bu şehirden, bu ülkeden çekip gitmeyecekti. Sözünü tutmanın verdiği rahatlıkla derin bir nefes aldı. Gözlerinde parlayan yıldızların ışığını içinde hissetti. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. İdeallerinin peşinden gidecek, bundan sonra kendine verdiği sözleri tutacak ve annesine layık bir evlat olarak yoluna devam edecekti.

Annesi ona bir gün, “Yıldızların uzak olduğuna inanma sakın. Onlar senin lacivert gözlerinde her daim parlayacaklar. Ve onlar ışıklarını içinden alıyorlar. Sen mühimsin her şeyden önce. Bunu sakın unutma güzel kızım” demişti. O gün bugündür her sıkıştığında yıldızlara bakar, görsün, görmesin, derin bir nefes alır, sanki nefesiyle birlikte göğüs kafesine yıldızları doldururdu. Güçlendiğini ve rahatladığını hissederek gününe devam ederdi.

“Tamam, çabuk ol, herkesin gözü seni arıyor.” dedi babası.

“Peki babacığım”

İstemese de içeri geri dönmek zorundaydı. Gecenin sonunda bal kabağına dönüşecek olan babasıydı nasılsa. Kendini tutamayarak bir kahkaha attı. İçeridekiler anlam veremedikleri bu kahkahadan etkilenmişe benzemiyordu ancak kendisi başka şeyler düşünürken, anlamaz gözlerle bakan bu insanların daha da komikleştiklerini fark etti. Gülücükleri bu sefer daha içtendi ama bu sefer insanların haline gülüyordu. Bir de davet sonunda olacaklara.

Tam o sırada gözü kapıya doğru bakan birkaç kişi ve onların arkasında fısıldayan insanlara takıldı. Kapıya doğru başını kaldırdı ve O’nu gördü.

( Funda )

Geçen gün de görmemiş miydi bu çocuğu? Babasının şirketinde hatta , bir ara soracak oldu babasına, laf karıştı araya öğrenemedi kim olduğunu… Fakat gözlerinde ayrı bir bakış vardı, neler gördüm ben bakışı ya da sizin dünyanıza ait değilim bakışı… Bir yandan da sezdiği gariplik yine bakışlarında gizliydi ancak çözmek istediğinden çok, etkilendiğini inkar edemeyen gözleri takıldı genç erkeğe.

Kabul ediyordu yakışıklı olduğunu, her ne kadar bakışlarını çözemese de, kim olduğunu bilmese de, bakışlarıyla onu takip etmekten alamıyordu kendini. Neydi acaba bu duyguya iten onu, hiç yaşamadığı duygular, hiç tatmadığı şeyler olduğundan mı, yok aslında düşündü de bir an, onu beğenen nice erkek vardı etrafında. Fakat o hiç birine tam olarak kendini verememiş, hepsinde bir eksik bulmuştu. Zaten zor beğendiğini, kendisi de itiraf ediyordu, fakat bu çocuk ya gizeminden ya bilemediği başka bir şeyden etkilemişti onu işte. Kalabalığın içinde bütün bunları düşünürken babasının o gür sesi yankılandı, kendine geldi bir an.

“Gel bak, seni kiminle tanıştıracağım”

İstemeye istemeye ayakları zorla götürdü babasının yanına. Babasının tanıştırdığı arkadaşına zoraki bir gülümsemeyle

“Memnun oldum” der demez, yüzüne yapıştırıp dondurduğu gülme ifadesinden kurtulmak için, kendini içeceklerin bulunduğu masaya zor attı.

Neden bitmiyordu ki gece, hemen uzansaydı ya yatağına? Hatta bir banyo yapsaydı, şu kendini bunaltan kılığından da sıyrılsaydı. O bu bahçenin çiçeği değildi ki, olamazdı da zaten, o annesinin biricik nergisiydi. Ne çok severdi anneciği nergislerin kokusunu, zaten kendi de aynı nergis çiçeği gibi kokardı.

Kendi kendine konuşurken, kaçıp kalabalıktan sıyrılmak üzere bir hamle yapmış ve arkasını dönmüştü ki,

(Clementine )

onu gördü tekrar. Dizleri kilitlenip olduğu yerde kaldı. Bu kadar yakından onu görmek, nefesine nefesini çekmek, teninin o muhteşem kokusunu hissetmek başını döndürdü. Tam omzuna dokunacakken onun eli, hem elleri hem gözleri kalmıştı sanki bedeninde. Sırtı açık elbisesinde kaldığını hissetti ellerinin, gözlerinin, ılık bir meltem gibi dolaştığını. İçi bir hoş oldu, ürperdi, başını öne eğdi utancından, aklına neler gelmişti birden. Kendine çeki düzen verecek zamanı kollamaya çalışırken, o uzun gelen an kısacık bir sözle kesildi

“Merhaba, korkuttum herhalde… Ben Cenk, lütfederseniz bir içki ikram etmek isterim” dedi kendinden gayet emin bir şekilde.

Onun rahatlığı karşında, şaşırdı Ebru. O da, anlatılan diğer erkekler gibi miydi yoksa? Kızların kanına çok çabuk giren playboy erkeği miydi Cenk? İsmi de pek havalı sayılmaz mıydı? Tam bir playboy erkeğine yakışacak bir isim; Cenk… Cengaver… İsmini tekrarlardı birkaç kere içinden… Annesinin biricik kızı büyümüş serpilmiş neler düşünür olmuştu. Halbuki onu ilk gördüğünde kalbi bir kuş gibi kanat çırpmıyor muydu? Ateşler basmıyor muydu yüzüne.

Neydi bu saçmalık şimdi? Neden ürkmüştü? Kim doldurmuştu kulağına bu hikayeleri? Annesi mi ? Annesi söylemiş olsa bile dolduruşa gelmeliydi. Neyse yaşamalı, yaşayıp görmeli, görünce sevmeli ya sevmemeli kendi karar vermeliydi. Bir başkası değil. Babası hep ne derdi? “Hayat, bir kere yaşanır, ikinci bir şans yoktur”. Hoşlanıyorsa bunu göstermenin herhangi bir sakıncası yoktu öyleyse. Bu fırsatı değerlendirmeliydi.

“Teşekkür ederim çok naziksiniz. Bir votka kola alabilirim” dedi duraksayarak.

“Tabi hemen, sizinle tanışma fırsatını bana verdiğiniz için ne kadar minnettar olduğumu bilemezsiniz. İsminizi öğrenmem de umarım bir sakınca yoktur”

(Yıldız Yağmurları )

Ancak, alışkın olmadığı bu durum karşısında, tüm rahat görünmek isteğine rağmen daha ağır basan huzursuzluk duygusuyla kendisine uzatılan bardağı usulca yanı başındaki bir masanın üzerine bıraktı.

“Ebru…” dedi alçak bir sesle. “Adım Ebru ve bu gece gereğinden çok fazla uzadı hem de öylesine uzadı ki artık bitmesi gerek…” diye ekledi. Aklından geçenleri aslında hiç tanımadığı bir yabancıya sesli olarak söylediğini fark ettiğinde artık çok geçti ama hayatının bu döneminin ne de olsa bu son gecesiydi, nasıl olsa yarın sabah uyandığında geride kalan her şey gibi geçmişin birer parçası olacaktı tüm bu yaşananlarda.

Ebru, yanına alacağı hatıralar çantasına sadece annesiyle yaşadığı güzel günlerin anılarını ve geleceğe dair umutlarını alacaktı. Bir de bu geceden kalma sanki gizliden içine işleyen bir çift göz, belki silik bir hayal misali inceden sızıyordu derinlerine, başıyla usul bir selam verip “size iyi geceler” dedikten sonra tam arkasını dönerken son bir kez daha gözlerine kilitlenen, salonun parlak ışıkları altında tereddütlü, şaşırmış, ne diyeceğini bilemeyen, sadece adının Cenk olduğunu bildiği bir yabancının “Durun bir dakika, lütfen gitmeyin…” diyen son sözleri.

Altı ay sonra çalıştığı hastanedeki yoğun mesaisi nihayet sona erdiğinde yorgunluktan ölmek üzereydi Ebru. O kadar bitkin düşmüştü ki tek isteği bir an önce şehrin diğer ucundaki sıcacık ısınan evine ulaşmak ve saatlerce yataktan çıkmamaktı. Bir haftadır hiç ara vermeden yağan kar yolları sık sık kapasa da hemen her yoğun günün ardından bin bir zorlukla da olsa küçük dairesine ulaşıyor ve yorgun bedenini adeta bir külçe gibi üzerine bıraktığı koltuğunda uyuklarken, annesinin plak arşivinden seçtiği bir şarkıyla günün tüm stresinden arınmaya çalışıyordu. İşini severek yapıyordu şüphesiz, daha önce sorsalar haritada yerini bile gösteremeyeceği kadar yabancısı olduğu bir memlekette olmaktan da hiç bir şikâyeti yoktu. Kasım ayıyla birlikte gelen ve bir anda her yeri beyaza boyayan dondurucu kara ve soğuğa da itiraz etmiyordu, ancak öylesine yabancısı olduğu bir dünyayla yüzleşmişti ki işte buna alışmak biraz zaman alıyordu. İstanbul’daki güvenli, konforlu, hemen her türlü maddi sıkıntılardan uzak yaşamıyla, buradaki çoğu yoksul, kırsalda yaşam mücadelesi veren, ellerindeki kısıtlı imkânlarıyla bir şeyler edinmeye çalışan insanları gördükçe aradaki bu garip çelişkiye bir türlü anlam veremiyordu. Bir birine tamamen zıt, iki ayrı uçları vardı bu yaşamların. Geride bırakıp geldiği ve babasına da kendi babasından miras kalan o pırıltılı dünyada hastalık demek beş yıldızlı otellerle rekabet eden lüks hastane odalarında kendini ancak ülkenin en iyi doktorlarına emanet etmek demekti.

Oysaki burada gördüğü, ancak sefil diye nitelendirilebilecek küçük bir bahçe içine tek katlı bir bina olarak inşa edilen ve adına hastane denilen bu izbe yapı her şeyiyle öylesine yetersizdi ki. Ebru bazen gözlerden uzak bu memleketin her türlü yenilik ve gelişmeden de uzak olduğunu düşünmekten kendini alamıyordu.

“Acele edin, hemen sedyeleri hazırlayın! Bir askeri araç devrilmiş yaralılar geliyor” diye koridordan yükselen bir ses Ebru’yu daldığı düşüncelerinden ayırdı. Kapıda yakaladığı bir hemşire telaşla;

“Sormayın, yakınlarda bir askeri araç devrilmiş anladığım kadarıyla benzin deposundan da alev almış on onbeş kadar yaralı asker varmış içinde, çevreden yetişenlerde yardım ediyor. Buraya getiriyorlar doktor bey sizin içinde sakın çıkmasın dedi yardımınız gerekirmiş. Hadi, hadi acele edelim...”

Ebru, yaklaşık dört saat kadar sonra yığılırcasına oturduğunda kelimenin tam anlamıyla allak bullak olmuştu. Yaralı askerlerin, ya da şöyle söylemek daha doğru olacaktı yarısı yanık askerlerin bir kısmı delice yağan kara rağmen olabilecek en hızlı şekilde daha donanımlı hastanelere sevk edilmişti. Eğer yolda hayatlarını kaybetmeden varabilirlerse, yaşam şanslarını mutlak arttıracaktı bu nakil. Geride kalan üç askerin durumu en azından diğerlerine göre daha iyiydi ve iyileşme şansları daha fazlaydı. Sağda solda konuşulanlar, ortaya atılan iddialar ve tüm gücünü tüketen koşuşturmacalar biraz hız kestiğinde birkaç dakikalığına kendisini koridordaki kırık dökük oturaklardan birine bırakmıştı.

Bir süre şakaklarının üzerinde dolaştırdığı ince parmaklarıyla zonklayan başına hafif hafif masaj yapmaya başlamıştı ki aniden yanı başında bir gölge belirdi.

“Affedersiniz doktor hanım, yaralı askerleri görebilir miyim? ” dedi bir ses. Buralarda duymaya alışkın olmadığı türde şivesiz, düzgün bir Türkçe’yle.

Başını usulca yukarı kaldırdığında yüzüne doğru hafifçe eğilmiş, yanık tenli, rütbesini anlayamadığı bir askerin gözleriyle karşılaştı bakışları.

Bir an kafasında bir ışık yandı söndü Ebru’nun, belli belirsiz bir hayali hafızasında yeniden canlandırmak için çaba gösterdi. Zihninde ansızın beliren bir sahne, karşısındaki simayı, geride bıraktığı günlerden birine, hayır bir geceye bağlıyordu. Kalabalık, can sıkıcı ama sadece tek bir anı kendisiyle beraber bu güne gelen bir geceye, bir çift göze… Neydi adı ? Kimdi… Kimdi…?

“Ebru hanım, sizsiniz değil mi? Merhaba, beni tanıdınız mı? Mezuniyet partinizde tanışmış, ayak üstü biraz konuşmuştuk. Cenk ben hatırladınız mı?”

( Berrak )

Ebru bugün için en son tahmin edeceği olayla karşı karşıyaydı belki. Hatta bugünün değil, bu unutulmuş memlekette geçirdiği zaman içinde karşılacağı en son şeydi belki de bir mucize.

“Evet, sanırım sizi hatırlıyorum. Yani tam olarak değil ama sizi gördüğümü hatırlıyorum. Siz neden buradasınız peki? Yaralandınız mı yoksa?”

“Hayır ama iyileştirmek için peşinde koşturduğunuz askerler benim komutamda. Bu arada sağlık durumlarından ağır olan var mı?”

“Hayır, hepsi gayet iyiler merak etmeyin.”

“Size canlarını borçlular. Tabi bende çok minnettarım. Sizi burada görmek benim içim çok büyük bir sürpriz.”

“İnanın benim için de öyle.”

Ebru’nun baktığı gözler sanki gözbebeklerini ele geçirmiş, bir türlü bırakmıyorlardı. O sırada koridordan bir hemşire “Doktor Hanım, Hastanın kanaması var.” demese bu bakışma uzayacak gibi görünüyordu.

“Gitmem gerek, hastalar beni bekler” diyerek gülümsemesini yüzüne yerleştiren Ebru elini Cenk’e uzattı. Cenk uzatılan bu eli boş bırakmadı, kısa bir tokalaşmanın ardından,

“Tekrar teşekkür ederim Ebru. Size Ebru diyebilirim herhalde?”

“Tabii, biraz samimiyet hiç fena olmaz.” Dediği an ‘ne dedim ben!’ diye geçirdi içinden. Ama Cenk’in sıcak gülümsemesi her şeyin yolunda olduğunu doğruladı.

“Bende çok memnun olurum.”

Ebru kanaması olan hastanın odasına girdiğinde ne gördüğünü ya da ne yaptığını bilmiyordu. İçinde, uzun zamandır sadece koşturduğu zamanlarda çarpan kalbinin sıcaklığını hissediyordu. Yüzündeki gülümseme hala uçup gitmemiş ve bu hemşirelerin gülüşmelerine neden olmuştu. Hemşirelere otorite sağlamak amaçlı kızgın bir bakış fırlatmaya çalışmış ancak bunda başarılı olamamıştı. Odadan çıktığında hala gülümsüyordu.

Hiçbir zaman tam olarak dinlenmiş kalkamadığı yatağından zıplayarak kalktı ertesi sabah. Kaldığı evin küçük banyosuna gidip ayna karşısında uzun süre kendini seyretti. Gözlerinde farklı bir şeyler olduğunu görüyordu. Parlayan bir çift göz. Sanki biraz daha dikkatli baksa Cenk’i görecekti. Kendi kendine gülmeye başladı. Nasıl bir mucizeydi bu böyle. Sonra birden gözleri bulutlandı. Bugün tekrar gelecek miydi? Sevgilisi var mıydı? Burada ne işi vardı? Babasının şirketinde çalıştığını düşünürken burada karşısına çıkması bir tesadüf müydü?. Milyonlarca soru kafasını kurcalarken karnından gurultular yükseldi. Önceki gece çok yorgun olduğundan gelir gelmez uyuduğunu hatırladı. Yani acıkmış olması gayet normal bir şeydi. Mutfağa doğru ilerlerken kafasında oluşan soruların kendince sıralamasını yapıyor, eğer tekrar karşılaşıp konuşacak olurlarsa belli etmeden nasıl bunların cevaplarını alabileceğini düşünüyordu. Tostunu hazırlayıp çayını demledi. Ardından odasında bıraktığı cep telefonu çalmaya başladı. Odaya ulaştığında arayanın bilmediği bir numara olduğunu gördü. Her ne kadar özel ve tanımadığı numaralardan gelen aramaları cevaplandırmak istemese de önemli olabileceği düşüncesiyle telefonu açtı.

“Efendim?”

( Funda )

“Günaydın” dedi o beklediği ses. Duyduğunda kendine gelmesi için biraz zaman geçmesi lazımdı, hiç olmazsa yarım dakika kadar çünkü şimdi çıkmazdı ki sesi. İncecik derinden hatta kendinden bile gelmediğine iyice emin olan Ebrunun sesiydi o “günaydın” diyen ses.

“Dün çok yorulduğunu fark ettim. Ben de dönmek zorunda olduğumdan çok konuşamadık seninle, müsaitsen yarın akşam görüşebiliriz diye düşündüm ne dersin?” dedi kendinden emin bir şekilde Cenk. Utanmasa sevinçten çığlık atacaktı Ebru “peki olur” çıktı dudaklarından yine kendisinin olmayan bir sesle. Ertesi gün akşam olmadı sanki ne uzun bir öğlendi, hastalar, hemşireler, diğer doktor arkadaşları kendi işleriyle meşgulken o hep yüreğinde akşam yapacakları görüşmenin tatlı telaşını taşıyordu. Ancak bu kadar heyecanlı olduğu için de bambaşkaydı o gün. Her ne kadar yavaş geçtiğini düşünse de akşam oldu sonunda. Güneşin o batarkenki kızıllığı pencereden odaya hatta gözlerinin içine kadar giriyordu. O kadar heyecanlıydı ki gülümsedi gözlerini açmasına engel olan ışığa.

Nihayet evine ulaştığında üzerini giyinip aynadan yansıyan görüntüsüne baktı, makyajdan, süsten uzaktı hayatı oldum olası. Sadelik her zaman onun tarzıydı. Annesininki gibiydi cildi, bebek cildi kadar yumuşak, kadife gibi, pürüzsüz. Zaten bir şey sürmesine gerek yoktu ki iri lacivert gözleri uzun kirpikleri sanki kendiliğinden boyalıydı. Yanakları utangaç mizacının etkisinden hafif kızarmış oluyordu çoğu kez . Bugünse bir başka kızarmıştı heyecandan. Zaman yaklaştıkça kalbi daha da yerinden çıkacak gibi atıyordu. Cılız bir telefon çalması duydu biraz dikkatli dinleyince çantasının içinden geldiğini fark etti sesin Alelacele açtı telefonu.

“Efendim”

(Clementine )

“Ebru Hanım’la mı görüşüyorum?”

“Evet… benim...”dedi Ebru ürkek ve şaşkın bir halde. Gözlerine birden korku bürümüştü, sakin olmaya çalışıyor ama sesinin titremesini engelleyemiyordu. İçi içine sığmıyordu, mutlaka... mutlaka... bir şeyler ters gidiyordu. Öyle hissediyordu.

“Damal hastanesi başhekimliğinden gelen talimatla aranıyorsunuz. Ardahan Tugay komutanlığına bağlı birlikleri taşıyan askeri araç, Göle - Ardahan karayolunda seyrederken terörist saldırıya hedef olmuştur. Şu an acilde bekleyen elli iki asker var ve doktor sayımız yetersiz. Bu yüzden bölgedeki tüm doktorlar, başhekimliğinin talimatıyla acile çağırılmaktadır.”

Bir an yutkunamadı Ebru, tıkandı. Kupkuru bir genizden geldi ses “ Tabi efendim” diyebildi. Vakitsiz gelen bir emirle, huzur, o çocuksu neşesi, aşk sandığı o büyü birden söndü. Doktorluğunu icra edeceği bu körpe döneminde, nasıl başedeceğini bilmediği büyük sorumluluk omuzlarına yükleniyordu. Acil uyarılarla, gerçekle yüzleşiyor ve ölüm kokusu geliyordu burnuna. Buz gibi kesiyordu bedeni. Sakin olmaya çalışıyor ancak bir yandan da görev aşkıyla yanıp tutuşuyordu. Hiçbir şey düşünmeden, evden fırladı. Hastaneden çağrılan taksiye atladı, yaklaşık yarım saat sonra acilden giriş yaptı yaralı askerler gibi. Hastane alarm konumundaydı. Hasta yakınları hastane önlerinde, hemşireler bir o yandan bir bu yana telaşla koridorlarda koşturuyor, sedyelerde askerler acile alınıyordu. Hayati tehlikesi yüksek bir askerin ameliyathanede beklediği haber verilmişti.

( Yıldız Yağmurları )

Yaşam ne garip bir döngüydü, mutluluk bir görünüp bir kaybolan yıldızlar misali, varlığına sevinemeden yokluğuyla kucaklaşıyordun. Ebru, gerekli hazırlıklarını yapıp ameliyathaneye girdiğinde ne göreceği sanki önceden kulağına fısıldanmış gibi biliyordu. Elleri titreyerek ona yaklaştı ameliyatı gerçekleştirecek doktorun ardı ardına gelen talimatları sanki çok uzaklardan gelen uğultular gibiydi, aslında hepsini duyuyor ama içinde yaşadığı anın tüm algılardan uzak atmosferinde beyni verilen emirlere itaat edemiyordu.

Önündeki masada yatan beden, dünyadaki varlığını tamamlamış, gitmeye hazır bekler gibiydi ve Ebru sadece ona veda etmesi gerektiğinin bilinceydi. Geriye kalan her şey, bir hekim olarak yapması gerekenler, doğrular, yanlışlar, tam arkasında durup kendisine çok uzaklardan gelircesine bağıran, çağıran, suçlayan doktor ve hemşirelerin bilmediği, anlayamadığı bir şey vardı nasılsa ve hiç anlayamayacaklardı şüphesiz,

“Cenk’te böyle olmasını isterdi”

Ebru ona son bir veda için başucuna gelip, usulca yüzüne eğildiğinde onu hayatta tutmak için gösterilen tüm çabalar, tıpkı bir hayal perdesinin ardında, ağır çekime alınmış kareler gibi hafızasına kazınacaktı.

Son bir veda, son sözcükler olarak dudaklarından dökülüp Cenk’in solgun ve kıpırtısız yüzüne üflercesine bırakıldı “Elveda Cenk, elveda hayalim, elveda hiç yaşanamayan aşk...elveda ümitlerim…”

Acil durum çağrısıyla merkeze gelen Ebru hanımın neden o gün hastanede o kadar garip davrandığı anlaşılamadı. Diğer hastalara karşı görevlerini eksiksiz hatta fazlasıyla özverili yapan bir doktorun, ölmek üzere olan bir hastanın karşısındaki, kendisine yapılan tüm uyarı ve ikazlara rağmen hareketsiz kalışı pek çok soru ve söylemlere neden olsa da hasta ile arasında bir yakınlık olduğu düşünüldüğünden üzerine fazla varılmadı. Ama Ebru’yu uzaktan izleyen ve hasta kaybedildikten sonra gözlerindeki hüznü gören biri vardı. O geldiğinde kıyafetlerini makasla keserek üzerinden çıkaran hemşire, cebinden düşen küçük bir not defterini yerden alırken açılan bir sayfaya kocaman harflerle yazılan bir ismi göz ucuyla okumuştu.

Ebru, usulca arkasından koşup elindeki küçük defteri önlüğünün cebine koyarken göz göze geldiği hemşirenin belki de hayatlarının sonuna kadar ortak sırları olarak saklayacakları bu hareketini anlamasını bekler gibi baktığını fark etti. Bakışlar, hiç konuşmadan birbirine söz verdi.

Ebru saatler sonra, sabaha karşı gökyüzünün henüz alaca karanlığında bahçeye çıktığında ellerinin arasında sımsıkı tuttuğu defteri araladı. Tam ortasında defalarca açılıp, bakıldığı belli bir sayfada, kocaman harflerle yazılmıştı adı “EBRU” üzeri, sağı, solu onlarca yıldızla dolu.

Hemen arkasında bir tarih, çok değil bir kaç gün öncesine ait, küçücük bir not iliştirilmiş altına, el yazısıyla, aceleci bir el karalamış, mavi bir tükenmez kalem o anı ölümsüzleştirmek adına “Ebru’yu buldum…” demiş. “Burada, çok yakınımda”

Hemen sonrasında, dayanamamış belli, düşünmüş sanki, birkaç satırı boş geçmiş ama eklemiş

“Çok uzaklarda…

bir İstanbul akşamında

Gözleri hüzünle bakan,

Aklımı karıştıran

Kayıp yıldızım benim.

O şimdi burada…çok yakınımda…”

“Elveda” dedi Ebru son bir kez daha… Merhaba hayat, merhaba eksik düşler, merhaba kırık hayaller ben geldim, ben geldim…”

Kitap Etkinliği - Kazanan

2010-01-01T09:17:00.003+02:00

Öykü Atölyesi olarak "Herkes Okusun Diye..." adıyla başlattığımız etkinliğimizin ikinci talihlisi "ASUMAN YELEN" oldu. Yapılan çekilişte hediye kitabımız olan "Aralık Çocukları"nı almaya hak kazanan atölye dostumuzu bizde kutlarız.

Bir sonraki etkinliğimizde hediye edeceğimiz yeni bir kitapla buluşmak üzere...

Sevgiler.

2009-12-30T21:15:00.004+02:00

2010 yılının tüm atölye dostlarımıza
sağlık,mutluluk ve başarı getirmesini dileriz .

Öykü Atölyesi

Yeni Kelime "2010"

2009-12-21T23:31:00.004+02:00

Yeni bir yıl kapımızda, geriye doğru sayım başladı bile. Neden bizde bu vesileyle hayalimizde beyaz bir sayfa açıp yeni yıla dair düşlerimizi, umutlarımızı, beklentilerimizi dökmüyoruz satırlara ?

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/12/2010.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/12/giden-yllara-ve-gelen-yla-dair.html
http://aslan-aslan111.blogspot.com/2009/12/kelime-oyunlar-2010.html
http://denize-cikan-sokaklar.blogspot.com/2009/12/en-cok-buyudugum-yl.html
http://yildizyagmurlari.blogspot.com/2009/12/kelime-oyunlar-2010.html

"Herkes Okusun Diye..." Kitap Hediye Etkinliği (2)

2009-12-15T13:09:00.005+02:00

"Herkes Okusun Diye..." başladığımız Kitap Hediye Etkinliği dahilinde bu ayın sonunda yapılacak bir çekilişle, atölye çalışmalarına katılan bir arkadaşımıza Michael Noonan'ın "Aralık Çocukları" adlı kitabını hediye ediyoruz.

"Aynı yetimhanede kalan ve hepsi de Aralık ayında doğan 5 yakın arkadaşın hayattaki en büyük arzuları evlat edinilip yetimhaneden ayrılmaktır. Geldikleri tatil beldesinde, çocuksuz çiftlerden birinin, evlat edinmek üzere aralarından birini seçecekleri söylentisi dolaşmaktadır. Gerçek bir aileye kavuşma umudu içerisindeki çocuklar, bu çifte kendilerini beğendirebilmek için bir rekabet içine girerlerken, arkadaşlıkları da yeni bir sınavdan geçecektir. Aralık Çocukları; hayata, bir ailenin himayesine girerek tutunmak isteyen çocukların hikâyesini anlatırken, aynı zamanda değişim, dostluk, ümit ve erdem duygularını tazelemesinden dolayı Avustralya edebi klasiklerinden biri sayılmakta ve ilk günkü önemini günümüzde de sürdürmektedir."

.

* Çekiliş, Aralık ayı içerisinde yapılan Atölye çalışmalarına katılanlar arasında yapılacaktır.
* Kitap Hediye Etkinliğine katkısından dolayı Fatih Selek'e teşekkür ederiz.

Fotoğrafın Dili ( 20. Çalışma )

2009-12-13T01:58:00.004+02:00

Fazla söze gerek var mı ? Yoksa hemen başlayalım mı numaraları çevirmeye ?

Sevgiler.

http://beynimiterkedenhikayeler.blogspot.com/2010/01/komodinde-paralar.html
http://bq-seeyouinheaven.blogspot.com/2009/12/bir-otel-odasnda-uyanmann-en-kotu-yan.html
http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/12/telefonun-animsattiklari.html
http://aslan-aslan111.blogspot.com/2009/12/oyku-atolyesi-fotografin-dili-calismasi.html
http://evrenin.blogspot.com/2009/12/gulden-pecete.html
http://leylakdali.blogspot.com/2009/12/telefon.html
http://renginim.blogspot.com/2009/12/oyle-bir-cal-ki-oyku-atolyesi.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/12/gec-gelen-telefonum.html
http://halimcegunce.blogspot.com/2009/12/telefonu-cektim-direkten.html

Duyuru - Öykü Tamamlama

2009-12-06T17:08:00.004+02:00

Atölyemizin daimi takipçilerinin hatırlayacağı "Öykü Tamamlama" çalışmamızı yeniden başlatmak ve ortak katılımlarınızla oluşturacağımız yeni öyküleri arşivimize katmak amacındayız.

Bu çalışmamıza katılmak ve katkıda bulunmak isteyen atölye dostlarımızın atolye.oyku@gmail.com adresinden bizimle irtibata geçmelerini rica ediyoruz. Yeterli sayıya ulaşmamız halinde yeni çalışmamız başlayacaktır.

Sevgiler...

Atölye dostlarımızı tanıyalım...

2009-12-02T01:48:00.013+02:00

Öykü Atölyesi olarak, Atölye dostlarımızı biraz daha yakından tanıyalım istiyoruz. Bu fikrimizden yola çıkarak zaman zaman siz dostlarımızı bu köşemize misafir etmek arzusundayız. İlk konuğumuz “Edebiyat Bahçem” isimli blogun değerli yazarı sevgili Ruşen Ergün.

Ruşen hanım, blogunda kendi kişisel izdüşümlerinin yanı sıra edebiyat konusundaki bilgi, birikim ve araştırmalarının ışığında kimi zaman filmlerde, kimi zaman şarkılarda edebiyatın izini sürüyor.

Daha önce okuduğunuz, okumayı planladığınız ya da bir kitapçının raflarında gözünüze çarpan bir kitabı bu blogda Ruşen hanımın süzgecinden geçmiş, değerlendirilmiş olarak bulma olasılığınız çok yüksek çünkü kendisi “Okuma Notlarım” adı altında okuyucularını okuduğu kitaplara dair izlenimleriyle de buluşturuyor.

“Edebiyat Bahçem” adından da anlaşılacağı üzere edebiyat içerikli bir blog. Şüphesiz bu bahçenin içinde edebi eserlere, ülkemizden ve dünyadan yazarlara, adını duyduğumuz, duymadığımız kitaplara, blog sahibinin zamanı en güzel anlarında dondurduğu fotoğraflarına rastlayacaksınız.

Böyle bir blogun yazarının edebiyatla olan ilişkisi de ister istemez merak uyandırıyor, Ruşen hanım aynı zamanda 2008 Eylül'ünde çıkan “Yazlık Sinema” isimli ilk öykü kitabının da yazarı.

Edebiyatı, yazmayı ve öykülerin iç dünyasına seyahat etmeyi seven sevgili atölye dostumuzu biraz da kendi kaleminden tanıyalım mı,

Blog yazmaya ne zaman başladınız, sizi buna yönlendiren neydi ?

Aslında 11 yıldan beri internet kullanıyorum ama blog yazma serüvenim çok yeni. Uzun zamandan beri takibe aldığım bloglar vardı, keyif alarak okuduğum... Bir gün, neden ben de yazmayayım dedim ve başladım... Okumak kadar keyifli imiş... Geç kalmış olmakla birlikte iyi ki başlamışım diyorum. Çünkü ülkemizde altı tam henüz olarak doldurulamamış blogculuk aslında yayıncılık ve düşünce paylaşımı adına çok önemli bir alan... Özellikle edebiyat ve sanat adına dünyada söz sahibi konumuna erişmiş blogcular var. Bizim ülkemizde ise henüz bir hobi havasında. Olsun... bu bilince ve gelişime kavuşacaktır elbet bir gün... Sözü olanlar blog yazmaya başlasınlar yeter ki...

Hiç kendi kendinize “neden yazıyorum” diye sorar mısınız ? Yazmak sizin için bir ihtiyaç mı, iletişimin bir başka yolu mu, ya da…?

Çocukluğumdan beri yazmayı sevdiğim için yazma eylemini yemek-içmek gibi zaruri bir gereksinim olarak görüyorum. O yüzden bu işi neden yapıyor olduğum sorusu doğrusu hiç aklıma gelmedi, gelmiyor. Başlangıçta bir iç döküş, sağaltım amacı ile başlamış olsa da, yazmak şu an için olağan bir uğraşı benim için... Okuma eylemime eklemli olarak gerçekleştirdiğim bir tür yaşam tarzı diyebilirim...

Hani meşhur ıssız ada sorusu vardır ya size sorsak okumak için en vazgeçilmezleriniz böylesi bir ıssızlıkta neler olurdu ?

Virginia Woolf'un tüm kitaplarını alırdım kesinlikle... Çehov'un tüm öykülerini... Ayrıca İtalo Calvino, Necati Tosuner, Jale Sancak, Orhan Pamuk'un pek çok kitabını alırdım sanırım... Tabii kütüphaneme bakma şansım varsa şu an için aklıma gelmeyen daha başka kitapları da almak isterdim...

Bir öyküye başlamadan önce belleğinizde sessiz sedasız bekleyen kelimeleri harekete geçiren genellikle nedir ? İlham perilerinizin ziyaretleri mi, yoksa aklınızın bir köşesinde planlanıp, kurgulanan bir taslağın artık kağıda aktarılma vaktinin gelmiş olması mı ?

Öykülerini önce aklında kurgulayıp sonra yazıya dökenlerdenim ben... Öykünün pek çok bileşeni aklımda kurulmuş, hatta kurgusu yapılıp girişinin nasıl olacağı iyice düşünüldükten sonra öyle yazma aşamasına geçilmiştir. Yazma sürecinde yaşayacağım çok sıkıntıyı önceden düşün yoluyla gerçekleştirmiş ve doğum sancılarını yazma sürecinde değil kurmaca sürecinde beynimin içinde yaşamışımdır. Zor ama daha bilinçli bir yazma eylemi bu... Yazmaya başladığınızda neyi nasıl yazmak istediğinizi biliyorsunuz en azından... Dolayısıyla düşünmek için çok zaman harcamıyorsunuz.

Atölye dostlarımıza okumalarını tavsiye edeceğiniz sizin için özel bir kitap var mı ?

Yine Virginia Woolf'un tüm kitaplarını söylemek istiyorum en başta... Nathallie Sarraute'nin tüm kitaplarını da özellikle öneririm. Ülkemizde çok fazla tanınmasa da yapıtlarında sürekli yeni teknikler deneyen bir yazar. Edebiyatımızda ayrıksı bir kalem... Hasan Ali Toptaş... Yazım tekniklerinin modern edebiyatta kullanımı açısından irdelenmek üzere tüm yapıtları dikkatle okunmalı...

Değerli katılımı ve özverili cevapları için Ruşen Hanıma sonsuz teşekkürler.

Hazırlayan: Dilek Temur / Öykü Atölyesi

YENİ KELİME "HEDİYE"

2009-11-20T16:06:00.004+02:00

Kimi zaman aldık, kimi zaman verdik.
Bazen sevdik, bazen nefret ettik.
Sakladık, attık, aradık, bulamadık...

Verilen alınan nice hediyeler yokmu hayatımızda ?
Hadi şimdi hatıralar sandığımızı karıştırmaya gidelim mi biraz ?Bir bakalım neler çıkacak içinden, neleri fısıldayacak, anımsatacak ?

Hepinize keyifli yazı yolculukları.
Sevgiler.

http://sensizyildizlarabakamam.blogspot.com/2009/12/var-scproject4907520-var-scinvisible0_08.html
http://halimcegunce.blogspot.com/2009/12/hediye.html
http://etkialani.blogspot.com/2009/12/hediye-oyku-atolyesi-kelime-oyunlar.html
http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/12/hediye.html
http://evrenin.blogspot.com/2009/09/gercekten-bir-hediye-olabilir-misin-sen.html
http://leylakdali.blogspot.com/2009/11/unutulmaz-hediye.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/11/en-gfuzel-hediye.html
http://kitap-evi.blogspot.com/2009/12/hediye.html

Fotoğrafın Dili ( 19.Çalışma )

2009-11-07T14:48:00.005+02:00

ÇAY-SİMİT kardeşliği üzerine yazacak bir şeyleriniz varsa eğer lütfen hiç durmayın, sizi okumak için bekliyoruz...

http://etkialani.blogspot.com/2009/12/keyfin-ad-cay-ve-simit-fotografn-dili.html
http://halimcegunce.blogspot.com/2009/12/simit-ve-cay.html
http://wordsofclementine.blogspot.com/2009/11/cay-ve-simit.html
http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/11/kendimden-utandigim.html
http://hatiratlar.blogspot.com/2009/11/simit-ve-cay.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/11/yagmurun-hatrlattklar-5.html
http://tuyununzihninden.blogspot.com/2009/11/gevrek.html
http://sufi-saja.blogspot.com/2009/11/gevrek-pardon-simit-cay.html

YENİ KELİME "SADAKAT"

2009-10-28T12:29:00.007+02:00

Kelime oyunlarında yeni kelimemiz "SADAKAT" sizde uyandırdığı duygu ve düşünceleri okumak için paylaşımlarınızı bekliyoruz.

Sevgiler.

http://zevzekzevzek.blogspot.com/2009/11/kelime-oyunlar-sadakat.html
http://beynimiterkedenhikayeler.blogspot.com/2009/11/sadakat.html
http://sufi-saja.blogspot.com/2009/11/ezelden-ebede-sadakat.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/10/sadakat.html

Fotoğrafın Dili ( 18.Çalışma )

2009-10-22T23:16:00.008+03:00

Biraz sessizlik lütfen,
Şimdi hep birlikte dinleyelim mi bu fotoğrafı, bakalım neler fısıldayacak ?

http://renginim.blogspot.com/2009/11/korkuyorum-fotografn-dili.html
http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2009/10/ozgur-fotografn-dili.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/10/cekip-gitme-arzusu.html
http://evrenin.blogspot.com/2009/10/sana-dair.html

KİTAP ETKİNLİĞİ - KAZANAN

2009-10-16T15:23:00.004+03:00

Öykü Atölyesi olarak "Herkes Okusun Diye..." adıyla başlattığımız etkinliğimizin ilk talihlisi "RENGİNİM "oldu. Yapılan çekilişte ilk hediye kitabımız olan "Azize Bergen - Babıâli'de Topuk Tıkırtıları"nı almaya hak kazanan atölye dostlarımızdan sevgili Renginim'i bizde kutlarız.

Bir sonraki etkinliğimizde hediye edeceğimiz yeni bir kitapla buluşmak üzere...

Sevgiler.

YENİ KELİME - "KORKU"

2009-10-10T12:51:00.005+03:00

Yeni kelimemiz biraz bizi zorlasın, derinlerde saklı kalanları ortaya çıkarsın istedik.
Korkularımızla, korkuya bakışımızla küçük bir yazı yolculuğuna var mısınız ?

Sayfalarınızda görüşmek üzere.
Sevgiler.

http://primarima.blogspot.com/2009/10/sardi-korkular-kelime-oyunlari.html
http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2009/10/cocukkelime-oyunlar-korku.htmlhttp:http://sardunya.blogspot.com/2009/10/korkuyorum.html
http://allimorlu.blogspot.com/2009/10/korkularkayglar.html
http://asunungunlugu.blogspot.com/2009/10/siir-defterimden_18.html
http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/10/korkarim.html
http://wordsofclementine.blogspot.com/2009/10/korktugunda.html
http://beynimiterkedenhikayeler.blogspot.com/2009/10/mutluluk.html
http://yazaski.blogspot.com/2009/10/oyku-atolyesine.html
http://kitap-evi.blogspot.com/2009/10/bir-ruya-polyushka-polye.html
http://beynimiterkedenhikayeler.blogspot.com/2009/10/tandk-bir-diyalog.html

Fotoğrafın Dili ( 17. Çalışma )

2009-09-24T00:32:00.004+03:00

Sevgili Fishistanbuller 'in Fotoğrafın Dili çalışmamız için bize önermiş olduğu bir resim. Sizde uyandırdığı duyguları okumak için sabırsızlanıyoruz.

Sevgiler...

http://yazaski.blogspot.com/2009/10/dengeler.html
http://beynimiterkedenhikayeler.blogspot.com/2009/10/koyverdun-gittun-beni-oy.html
http://yildizyagmurlari.blogspot.com/2009/09/fotografn-dili-17-calsma.html
http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2009/09/bedel.html
http://renginim.blogspot.com/2009/09/yalandan-tutunmalaroyku-atolyesi.html

YENİ KELİME - YASAKLAR

2009-08-22T01:22:00.006+03:00

Yaşamın pek çok anında, pek çok alanında karşılaşırız "Yasaklarla" Kimi gerekli, kimi engelleyici, kimi kanuni, kimi yazılı olmayan kurallar gereği ama hep yanı başımızda.

Aramız nasıl yasaklarla? Biraz ötesinden berisinden çekip çekiştirip, irdeleyelim mi? Düşünelim mi üzerinde ?

Hadi Kelime Oyuncuları, top sizde.

Herkese Sevgiler.

http://kedilaninevi.blogspot.com/2009/09/yasaklar.html
http://renginim.blogspot.com/2009/09/ozgurlugun-yegane-bekcisi-yasaklaroyun.html
http://beynimiterkedenhikayeler.blogspot.com/2009/08/az-bile.html
http://sensizyildizlarabakamam.blogspot.com/2009/08/yassah-hemserim.html

"Herkes Okusun Diye..." Kitap Hediye Etkinliği (1)

2009-08-20T09:48:00.003+03:00

Atölyede yeni dönem çalışmalarını duyurduğumuz dönemden bu yana, birçoğunuzun tatilde olması ya da sıcakların getirdiği rehavet dolayısıyla hareketsiz kaldık. Ancak şimdiden sonra birçoğunuzun eski düzenine döneceğini ve tüm bloglarda olduğu gibi atölyemizde de hareketli zamanlar yaşanacağını sanıyoruz.

Bu hafta içinde yeni kelime ve fotoğrafımızı ekleyeceğiz. Ve bu yeni çalışmalarla bir önceki çalışmalara katılanlar arasında yapacağımız çekilişle ilk hediye kitabımızı göndereceğiz.

"Babıali artık yok. Plazalarda çalışmak insanları birbirine yabancılaştırdı. Takım ruhu nostalji oldu. Gazetecilik ticarete dönüştü. Gazete bir ürün artık, okurlardan da 'müşteri' diye söz ediliyor. Çeşitli servislerde ürünün farklı parçaları üretiliyor. Nasıl bir fabrikada bdişli sıkıştırmakla görevli işçi, boru takma işine el atamazsa, gazeteleri ayakta tutan basın emekçileri de küçük çalışma alanlarında önlerine konan işi yapıyorlar. Onlar her zaman gizli kahramanlardı ama hiç bu kadar yalnız olmadılar. Bu kitap hepsine bir selam... "

Bu satırlar Azize Bergin'in Epsilon Yayınları'ndan çıkan Babıâli'de Topuk Tıkırtıları adlı kitabının arka kapak yazısından alıntıdır. Anlaşılacağı üzre ilk hediye kitabımızdır bu.
Birçok internet sitesinde tükenmiş olan bu kitaba sahip olmak istiyorsanız, bahsettiğimiz çalışmalardan en az birine yazı çalışması hazırlamanız ve atölyemizde duyurmanız yeterli.

"Herkes Okusun Diye..." adıyla başlattığımız bu kampanya kapsamında sıklıkla kitap hediye edeceğimizi bir kez daha hatırlatır, keyifli yazı yolculukları dileriz...

Öykü Atölyesi'nde Yeni Dönem

2009-07-24T14:04:00.003+03:00

Uzun aralıklarla buluşur olduk. Sizlerin ve bizlerin, sanki her zamankinden daha hızlı dönüyormuşçasına yetişemediğimiz şu dünya zamanına, sıkıştırmak istediğimiz bir çok iş var, biliyoruz. Ama biz burada soluk aldığımız zamanları her zaman özlüyoruz.

Atölye'de yeni bir döneme başlıyoruz. Birbirimizi hiç tanımadan birçoğunuzla aile gibi olduk. O yüzden samimi yaklaşımlarla durumumuzu özetlemek ve plânlarımızı paylaşmak istiyoruz.

Her zaman okumaktan ve yazmaktan yana olduk. Yazı paylaşımlarının gücüne inandık. Okumanın insana kattığı değerlerin her zaman farkında olduk.
Aslında ilk başlarda amaçlarımız içinde sizlerle yazınsal anlamda yaptığımız araştırmaları daha sıklıkla paylaşmak vardı. Ancak atölye linklerini eklemeye çalıştığımız o yoğun ilk dönemlerde bu amacımızı kısmen rafa kaldırmış olduk. Şimdiden sonra sevgili İncegül'ün de editör olarak aramızda yer almaya başlamasıyla, üç koldan hiçbir konuda gecikmeden size ulaşabileceğimize inanıyoruz. Ve öncelikle yazınsan bilgiler sunmanın yanında, ayrıca her atölye çalışmasına katılan bloglardan birini sayfamızda misafir etmek ve yazısını burada yayımlamanın dışında, kendisiyle de küçük bir söyleşi yapmak istiyoruz.
Ve en nihayet sayfamıza alabildiğimiz reklam geliriyle sizlere dönem dönem kitap hediye etmek istiyoruz. Herkes okusun, herkes yazsın diye... Bu gelir şimdilik ayda ancak 1 kitap alabileceğimiz düzeyde itiraf etmek gerekir ki.:) Ancak bizim bu reklâmlardan hiçbir şahsi çıkarımız olmadığını, tamamiyle sizlere kitap armağan edebilmek için bu reklamları sitemizde yayınladığımızı belirtelim. Başta dediğimiz gibi, bir aile gibi olduk ve her şeyi aile samimiyetiyle paylaşıyoruz sizlerle.

Daha pek çok yenilikler yapabilmeyi diliyoruz. Fikirlerinizi her zaman paylaşabilirsiniz. Yeni kelimemizi ve fotoğrafımızı alttaki postlara ekledik. Şimdi size düşen sadece bu oyunlarımıza eşlik etmek.
En kısa zamanda ilk hediye kitabımızın adını buradan duyuracağız. Katılımcılar arasından yapacağımız çekilişle kitap kazanan kişiyi belirleyebiliriz. Ya da başka bir öneriniz varsa lütfen bizimle paylaşın.

Sevgiyle kalın...

Fotoğrafın Dili (16. Çalışma)

2009-07-24T14:02:00.003+03:00

Hiçbir söze, açıklamaya gerek duymuyoruz. Bu fotoğraf için her birinizin birbirinden farklı ve okunası cümlelere imza atacağınızı biliyoruz.

Paylaşmak dileğiyle...

http://beynimiterkedenhikayeler.blogspot.com/2009/08/kepenk.html

http://cadilarkampi.blogspot.com/2009/07/kapal-kaplar.html

http://sessizlikbozumu.blogspot.com/2009/08/demirler-olmasn-penceremde.html

http://renginim.blogspot.com/2009/08/kabugum-oyku-atolyesi.html

http://tubikkoslife.blogspot.com/2009/07/ilk-kez-o-gundu-bir-daha-konusmamak.html

http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2009/07/yurekten-gidisime-dokundu-mavi.html

http://kitap-evi.blogspot.com/2009/07/kapattm-ben-kaplarm.html

http://sensizyildizlarabakamam.blogspot.com/2009/07/oyku-atolyesi-resimlerin-dili.html#links

Yeni Kelime - AİLE

2009-07-24T13:55:00.004+03:00

Aile nedir? Her aile mutlaka anne, baba, çoluk-çocuklardan mı oluşur? Bir aile kişiye ne katar? Aile her zaman 'yuva' mıdır?

Aile kavramı çoğumuz için ortak tanımlar taşır. Ama bizler çok farklı pencerelerden aile kavramına bakabileceğinizi de biliyoruz. Anılar, fikirler ve daha pek çoğu yazılarınızla bizlere de yeni bir bakış açısı olacak.
Paylaşalım mı?

Sevgiler...

http://beynimiterkedenhikayeler.blogspot.com/2009/08/aile.html
http://allimorlu.blogspot.com/2009/07/aile_29.html
http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2009/07/bir-cift-kus-kanadidir-mutluluk.html
http://zevzekzevzek.blogspot.com/2009/07/kelime-oyunlar-aile.html

Fotoğrafın Dili (15. Çalışma )

2009-06-13T17:08:00.007+03:00

Hikayesi olan bir yüz ararken karşıma çıktı bu fotoğraflar, sanki anlatacak o kadar çok öyküler biriktirmiş ki içinde, dillendirilmesi gereken kareler dizilmiş ardı ardına, adeta bizi bekler gibi...

Şimdi ben susuyorum ve sözü fotoğrafçıya bırakıyorum;

Ve bir gün, bir kız ile tanıştım... ve işte bu, ``o`` dedim.
Gerçekten de yüzündeki masum ifade beni yanıltmadı.
Benim yaşatmak istediğim kız...
O kadar genç yaşta başlamıştı ki hayata, çok büyümüştü dışarıdan küçük görünen sıkıntıları. Hayalini kurduğu sevgili, belki de kendi elleriyle kaybettiği, gelmeyecekti artık. Icindeki pişmanlığı hiçbirşey kapatmıyordu. Bunun bilinciyle vurdum duymazlığa vurmuştu biraz. Bir çok şeyi başka şeylerde ararken, aslında mutluluğun kendine çok yakın olduğunu farketmişti...
Annesi ve içindeki inancı...

Ancak bu ona kendisini mutlu hissettirebilirdi...

Biraz da affedilmiş...
Didem BİLGİÇ

YENİ KELİME - "YALANLAR"

2009-05-29T18:47:00.004+03:00

Hiç düşündünüz mü "Yalanlar" üzerine? Kim bilir, belki de defalarca... Peki hiç yazdınız mı? Şimdi sizi yazmaya davet ediyoruz, kimisi beyaz diye adlandırılan, kimisi can yakan ama hep hayatın içinde, bizimle...
Hadi biraz irdeleyelim, üzerinde düşünelim, hesaplaşalım yalanlarla.
Kolay gelsin, sayfalarınızda buluşmak üzere...

YENİ KELİME - "HATIRALAR"

2009-04-22T17:24:00.003+03:00

Kelime oyunlarında yeni kelimemiz "HATIRALAR" olsun dedik. Bizi biraz alıp götürsün uzaklara, geçmişin kapalı kapılar ardında kalmış unutulmaz anılarını canlandırsın hafızalarınızda... Siz yazın biz okuyalım istedik.

En güzel hatıralarınızda buluşmak dileğiyle.

* Ayrıca kelime oyunları için kelime önerilerinizi atolye.oyku@gmail.com adresine bekliyoruz.

FOTOĞRAFIN DİLİ (14. ÇALIŞMA)

2009-04-07T08:33:00.002+03:00

Adım adım uzaklaşıyor muyuz birbirimizden? Belki adım adım yaklaşıyoruzdur.

Belki bambaşka basamaklarda yaşıyoruzdur hayatı. Ya da her birimiz aynı basamaklardan geçiyoruzdur, kim bilir?

Bu fotoğraf size neler düşündürüyor?

Paylaşımlarınızı bekliyoruz...

YENİ KELİME - "DOSTUM, SANA..."

2009-03-23T18:31:00.005+02:00

Kelime oyunlarının yeni yazı çalışmasında, sizlerden dostunuza ya da dostlarınıza yazdığınız cümleleri paylaşmanızı bekliyoruz. Kimi bakış açısıyla dostluk kavramının giderek unutulduğu, kimilerine göreyse daha güçlenerek değer kazandığı günümüz koşullarında, dostunuz sizin için neyi ifade ediyor? Bu dostunuzun kim olduğunu merak etmiyoruz; belki 'dostum' dediğiniz varlık, bir insan, bir köpek, hatta duvardaki aynanız bile olabilir. Ona duyduğunuz hisler, size çağrıştırdıkları ya da tümünden bağımsız olarak bir dosta duyulan özlemi kaleme aldığınızda, bizlere, dostluğu sizin pencerenizden göstermiş olacaksınız.

Keyifli yazı yolculukları dileriz...

http://shekure.blogspot.com/2009/04/dostum-sana.html FZ
http://uvey.blogspot.com/2009/04/olmayan-sevgiliye.html temizruh
http://kedilaninevi.blogspot.com/2009/04/dostum-zaman-durmuyor.html Kedilla
http://cadilarkampi.blogspot.com/2009/03/dostum-sana_31.html Belgin
http://kitap-evi.blogspot.com/2009/03/mektup-dostum-sana.html Sishyphos
http://renginim.blogspot.com/2009/03/uzaklarda-oyku-atolyesi-dostum-sana.html Funda
http://sonsuzluktutsakbedenimde.blogspot.com/2009/03/dostum-oyku-atolyesi.html Tutsak
http://sensizyildizlarabakamam.blogspot.com/ Bahar Gelsin
http://yepisyeni.blogspot.com/2009/03/dosta.html Zehra
http://sufi-saja.blogspot.com/2009/03/toprak-biz-seni-seviyoruzzz.html Sufi
http://www.gevezekalem.com/2009/03/hey-gidi-dostlar.html Geveze Kalem
http://sessizlikbozumu.blogspot.com/2009/03/dostum-sana.html Nurdan
http://justanoverture.blogspot.com/2009/03/ona-ksaca-usa-diyin.html Madam Farilya

YENİ KELİME - İSTASYON

2009-03-06T22:27:00.006+02:00

Yeni kelimemiz "İSTASYON" Cadılar Kampı'nın yazarı Sevgili Belgin'den geldi. Kendisine çok teşekkür ederiz bu güzel paylaşımı için.

İçinde biraz ayrılıkların hüznü, biraz da hasretli buluşmaların sevinçli kıpırtılarını barındıran yeni kelimemizle fazla beklemeden başlayalım mı yazmaya?

Herkese sevgiler.
-------------------------------------------------
http://primarima.blogspot.com/2009/03/kelime-oyunlariistasyon.html - Prima Rima
http://sessizlikbozumu.blogspot.com/2009/03/istasyon.html - Nurdan
http://renginim.blogspot.com/2009/03/istasyon-oyku-atolyesi.html -Funda
http://kitap-evi.blogspot.com/2009/03/istasyon.html - Sishypos
http://cadilarkampi.blogspot.com/2009/03/lstasyon.html - Belgin
http://sardunya.blogspot.com/2009/03/istasyon.html - Sardunya
http://uvey.blogspot.com/2009/03/umut-treni.html - Temiz Ruh
http://legendsofmiatheprincess.blogspot.com/2009/03/istasyon-insanlar.html - Franche
http://sonsuzluktutsakbedenimde.blogspot.com/2009/03/istasyon-oyku-atolyesi.html - Tutsak

FOTOĞRAFIN DİLİ (13.ÇALIŞMA )

2009-02-26T15:24:00.004+02:00

Fotoğrafın Dili çalışmamız için seçtiğimiz bu fotoğrafın bize anlatacak pek çok öyküsü olduğunu düşünüyoruz. Tüm paylaşımcılarımıza şimdiden keyifli yazı yolculukları dileriz.

Herkese Sevgiler...

------------------------------------------------------------------

http://renginim.blogspot.com/2009/02/ah-be-hayat-fotografn-dili.html - Funda

http://kitap-evi.blogspot.com/2009/02/fotografin-dili-13calisma-saat-deyip.html - Sishyphos

http://anneiste.blogspot.com/2009/02/fotografin-dili-13calisma.html - Dijle

http://kalemtras.blogspot.com/2009/02/geri-saym.html - Zeynep

http://sonsuzluktutsakbedenimde.blogspot.com/2009/02/varsaymiyorum-yokuz-fotografin-dili.html - Tutsak

http://cadilarkampi.blogspot.com/2009/03/sihirli-eller.html - Belgin

http://justanoverture.blogspot.com/2009/03/dut-toplamstk-seneler-once.html - Neslihan

http://sufi-saja.blogspot.com/2009/03/saatistan-ulkesinin-saatsizi.html - Sufi

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/03/sehirlerde-evli-kadnlarn-18i-koylerde.html - Yaşamın Kıyısında

http://etkialani.blogspot.com/2009/03/tik-taktik-takfotografn-dili-13-calsma.html - Tütü

http://sensizyildizlarabakamam.blogspot.com/2009/03/oykucu-zaman-yarp-girerdi-bir-ruyann.html - Bahar Gelsin

http://uvey.blogspot.com/2009/03/dugmecinin-saati-fotografn-dili.html - Temizruh

YENİ KELİME - ÖNYARGI

2009-02-10T02:54:00.005+02:00

Kelime oyunlarında yeni kelimemizi ÖNYARGI olarak seçtik. Ne dersiniz biraz düşünelim ve irdeleyelim mi önyargıların hayatımızdaki kaçınılmaz varlıklarını? Bu konudaki paylaşımlarınızı şimdiden merakla bekliyoruz.

Herkese Sevgiler.

--------------------------

http://etkialani.blogspot.com/2009/02/gormek-istedigin-gibi.html Tütü

http://kedilaninevi.blogspot.com/2009/02/onyarg.html Kedilla

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/02/o-n-y-r-g-i.html Yaşamın Kıyısında

http://yildizyagmurlari.blogspot.com/2009/02/kelime-oyunlar-onyarg.html Yıldız Yağmurları

http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2009/02/atom-kelime-oyunlar-onyarg.html Tabiat Ana

http://sufi-saja.blogspot.com/2009/02/allah-bizleri-onyargi-batakligina.html Sufi Saja

http://primarima.blogspot.com/2009/02/kelime-oyunlarionyargi.html Prima Rima

http://cadilarkampi.blogspot.com/2009/02/onyarg.html Belgin

http://renginim.blogspot.com/2009/02/onyarg-oyku-atolyesi.html Funda

http://sonsuzluktutsakbedenimde.blogspot.com/2009/02/onyargiliyim-oyku-atolyesi.html Tutsak

http://www.archisugar.com/2009/02/on-yargi-gelistirmek.html - Archisugar

Fotoğrafın Dili (12. Çalışma)

2009-01-29T09:52:00.003+02:00

Fotoğrafın Dili atölye çalışmasının yeni fotoğrafını, içinde bulunduğumuz mevsime uygunluğunu dikkate alarak belirledik. Kış... Nasıl bir ruhu vardır? Size neler yaşatır? Ya da belki yalnızca içinizdeki karlı, bulutlu, sisli hâlleri kaleme almak istersiniz. Belki de bu fotoğraf sizin için tümünden çok daha farklı bir duyguyu ifade ediyordur.

Okumak isteriz.

Sevgilerimizle...

-------------------

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/02/sessiz-gemi.html Yaşamın Kıyısında

http://cadilarkampi.blogspot.com/2009/02/keske-sen-gitseydin.html Cadilar Kampı

http://yildizyagmurlari.blogspot.com/2009/02/karda-yuruyen-yalniz-adam.html Yıldız Yağmurları

http://kedilaninevi.blogspot.com/2009/02/zaman-akp-gidiyor.html Kedilla

http://anneiste.blogspot.com/2009/02/mevsimlerin-kabahati-ne.html Dijle

http://pervanece.blogspot.com/2009/02/gidiyorum.html Uçuşuk

http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2009/02/kararsz-fotografn-dili.html Tabiat Ana

http://etkialani.blogspot.com/2009/02/bir-ks-oykusu-fotografn-dili-12calsma.html Tütü

http://kitap-evi.blogspot.com/2009/02/oyku-atolyesi-fotografn-dili-ks.html Sishypos

http://renginim.blogspot.com/2009/01/biliyorum-oyku-atolyesi-fotografn-dili.html Funda

http://sonsuzluktutsakbedenimde.blogspot.com/2009/01/fotografin-dili_29.html Tutsak

Yeni Kelime - BEKLENTİ

2009-01-03T22:46:00.009+02:00

Kelime Oyunlarında yeni kelimemizi BEKLENTİ olarak belirledik. Beklentilerin hayatımızı renklendirdiğini düşünenlerden misiniz, yoksa hayal kırıklıklarının sebebi olarak görenlerden mi? Beklentileriniz hayatınızı nasıl etkiliyor?

Bizimle paylaşacağınız yazılarınızdan memnunluk duyarız.

Ve yılın bu ilk kelime oyunları duyurusu vesilesiyle, hepinize mutlu, sağlıklı, huzurlu, aydınlık bir yıl dileriz.

Sevgilerimizle...

---------------

http://sufi-saja.blogspot.com/2009/02/be-beklenti.html Sufi

http://etkialani.blogspot.com/2009/01/beklenti-oyku-atolyesi-kelime-oyunu.html Tütü

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2009/02/b-e-k-l-e-n-t-i.html Yaşamın Kıyısında

http://www.neseliyemekler.com/577.html Hayalcianne

http://tubikkoslife.blogspot.com/2009/01/beklenen.html Tubikko

http://kedilaninevi.blogspot.com/2009/01/beklenti-ve-kap.html Kedilla

http://kirmizivmuzik.blogspot.com/2009/01/i-nazmn-beklentisi-var-biraz-korkulu.html Kırmızı

http://yastikalticumleler.blogspot.com/2009/01/beklenen-aslnda-hayatna-eklenen.html Agussia

http://cadilarkampi.blogspot.com/2009/01/beklenti.html Belgin

http://kitap-evi.blogspot.com/2009/01/kelime-oyunu-beklenti.html Kitap Evi

http://primarima.blogspot.com/2009/01/kelime-oyunlaribeklenti.html Prima Rima

http://pervanece.blogspot.com/2009/01/beklentim-beklentisizlik.html Pervanece

http://renginim.blogspot.com/2009/01/onsuz-yaamay-ok-nce-rendim-ben.html Funda

http://delikizindefteri.blogspot.com/2009/01/beklentileri-karlamak.html Göz

Fotoğrafın Dili ( 11.Çalışma )

2008-12-24T20:07:00.006+02:00

Yeni bir fotoğrafla yeniden yazı yolculuklarına doğru yol alalım mı? Hepinize şimdiden kolay gelsin.

Herkese sevgiler...

--------------------------------

http://etkialani.blogspot.com/2009/01/saklanamyorum-fotorafn-dili11-alma.html - Tütü

http://tuyununzihninden.blogspot.com/2009/01/el.html - Tuyu

http://cadilarkampi.blogspot.com/2009/01/yzlerim.html - Belgin

http://kedilaninevi.blogspot.com/2008/10/bir-zamanlar-kk-bir-kz-uzun-bir-sahil.html - Kedilla

http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2009/01/gzmn-bebeiydi-yalnizlik.html - Fikrimin İnce Gülü

http://renginim.blogspot.com/2008/12/bana-aldanmayn-fotorafn-dili.html - Funda

http://pervanece.blogspot.com/2008/12/bu-fotorafn-benimle-konutuklar.html - Uçuşuk

Yeni Kelime - TESADÜF

2008-11-24T23:11:00.005+02:00

Kelime oyunumuzun yeni kelimesi sevgili Brajeshwari'den geldi; Tesadüf. Hayatınızda tesadüflere yer var mı? Yoksa hiçbir şeyin tesadüf olmadığına mı inanırsınız?
Hayatınızın kırılma noktalarını oluşturan 'tesadüfleriniz' üzerine yazılarınızı okumak isteriz. Bizlerle paylaşır mısınız?

Sevgiler...
http://etkialani.blogspot.com/2008/12/tesadf-fotoraflar-kelime-oyunlar-yk.html - Tütü

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2008/12/t-e-s-d-f-m.html - Yaşamın Kıyısında

http://zevzekzevzek.blogspot.com/2008/12/kelime-oyunlar-tesadf.html - Zevzek Zevzek

http://delikizindefteri.blogspot.com/2007/10/sinek-kktr-ama-mide-bulandrr.html - Göz

http://pervanece.blogspot.com/2008/12/gzel-tesadflere.html - Pervanece

http://kirmizivmuzik.blogspot.com/2008/12/benim-bu-depresif-soluklarm-tesadf.html - Kırmızı

http://fzspace.blogspot.com/2008/12/tesadf.html - Space

http://sufi-saja.blogspot.com/2008/11/tesadf-elbisesi-giyinmi-tanri-buyruu.html -Sufi

http://primarima.blogspot.com/2008/11/kelime-oyunlaritesadf.html - Prima Rima

http://melekoglum.blogspot.com/2008/11/bir-tesadfn-anatomisi.html - Aylin Yaprak

http://hislerimvebenkelimeler.blogspot.com/2008/11/tesadf-m-sizce.html - Hislerim ve Ben

http://tayyaredenkusbakisi.blogspot.com/2008/11/gzel-tesadflere.html - Teyyareden Kuşbakışı

http://tuyununzihninden.blogspot.com/2008/11/tesadf.html - Tuyu

http://cadilarkampi.blogspot.com/2008/11/tesadf.html - Belgin

http://renginim.blogspot.com/2008/11/tesadf.html - Funda

http://sardunya.blogspot.com/2008/11/tesadf.html - Sardunya

Fotoğrafın Dili ( 10.Çalışma )

2008-11-08T16:58:00.009+02:00

Baharın son günleri, buğulu bir pencereden izlemek gibi sanki yazın veda edişini.

Baharın son demleri yağmurla yıkarken yolları, sokakları, camları yazdan geriye kalan son kırıntıları adeta süpürürcesine önüne katıp gidişini izlemek kalır bize de.

İzlerken yine paylaşalım istedik ,bu fotoğrafla dile gelsin, bize de ulaştırsın size düşündürdüklerini.

Görüşmek üzere,

Sevgiler.

----------------------------

http://kedilaninevi.blogspot.com/2008/12/glgeler.html - Kedilla

http://etkialani.blogspot.com/2008/11/annenin-mektubu-fotrafn-dili10alma.html Tütü

http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2008/11/belli-deil.html Tabiat Ana
http://sufi-saja.blogspot.com/2008/11/den-bir-yaprak-grrsen.html Sufi
http://melekoglum.blogspot.com/2008/11/sonbahardan-ka.html Aylin Yaprak
http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2008/11/ve-adam-ve-kadin-ve-yamur-ve-kedi.html Fikriminincegülü
http://cadilarkampi.blogspot.com/2008/11/yk-atlyesi-fotografin-dili-yagmur.html Belgin
http://burcuca.blogspot.com/2008/11/arkandan-bu-ark-alyordu.html Brajeshwari

Yeni Kelime - Med Cezir

2008-10-21T23:14:00.004+03:00

Yeni kelimemiz Med Cezir sevgili Tütü'den. Doğrusu ben ilk duyduğum andan itibaren son derece ilham verici bulduğumu söylemeliyim. Kim bilir belkide ruhumuzun bilinmeyen gel gitlerine küçük bir yolculuk çağrısı olacak bu çalışmamız.

Hepinize şimdiden kolay gelsin.

Sevgiler.

----------------------------

http://primarima.blogspot.com/2008/10/kelime-oyunlari-med-cezir.html - Ebru Ve Rima

http://burcuca.blogspot.com/2008/10/yarn-gelir-misin.html - Brajeshwari

http://sufi-saja.blogspot.com/2008/10/med-cezir.html - Sufi

http://fzspace.blogspot.com/2008/10/dklr-yediverenler-teninden-rengrenk.html - FZ

http://etkialani.blogspot.com/2008/11/med-cezir-hallerim-kelime-oyunlar.html - Tütü

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2008/11/doumla-lm-arasnda-skp-kalmaktan.html - Yaşamın Kıyısında

http://benkarlarkralicesi.blogspot.com/2008/11/susmak-istiyorum.html - Karlar Kraliçesi

http://a-s-sez.blogspot.com/2007/06/med-cezir.html - SS

http://sardunya.blogspot.com/2008/11/med-cezir-kelime-oyunlar.html - Sardunya

http://renginim.blogspot.com/2008/11/med-cezir.html - Funda

http://zevzekzevzek.blogspot.com/2008/11/kelime-oyunlar-med-cezir.html Zevzek Zevzek

Öykü Tamamlama - Mavi Bilye

2008-10-14T12:48:00.006+03:00

Küçük bir gurupla sürdürdüğümüz 'Öykü Tamamlama Atölyesi', yaz tatilinden sonra yine sessiz sedasız çalışmalarına başladı ve peş peşe yazmak suretiyle -bir tür ısınma çalışması denebilecek- ilk öyküsünü çıkardı. Bu öykü, Fikrimin İnce Gülü'nün öykü başlangıcını takiben, Göz, FZ, Geveze Kalem, Bana Dair-Berrin bölüm eklentileri ve Yıldız Yağmurları'nın finaliyle noktalandı.

Yeni çalışmamızda buluşmak dileğiyle...

MAVİ BİLYE

(Öykü Başlangıcı: Fikrimin İnce Gülü)

Ahşap pencerenin işlemeli perdesini aralamış, buğulu camın ardından bahçeye bakıyordu Sezen. Ağaçlar usul usul yapraklarından arınmaya başlamış, yer gök sarıya boyanmaya hazırlanıyordu. Kuşların kimisi henüz göç hazırlığındaydı. Bir kısmı da çoktan yeni yuvalarına varmıştı. Yazın o coşkulu, cıvıl cıvıl halleri, yerini sebepsiz bir hüzne, huzurlu bir sessizliğe terk ediyor, yeşilin en canlı tonları da kuşların peşine takılıp bir bir gidiyordu.
Dönüp odaya yeniden göz gezdirdi. Her şey, her zaman olduğu gibi yerli yerinde ve düzenliydi. Gülkurusu duvarda asılı, oymalı çerçevede duran fotoğrafa ilişti gözü. Nasıl da gülümsüyorlardı hep birlikte. Hepsinin gözleri ışıl ışıldı. Belli ki mutlu bir andı. Fotoğraflar mutlulukların hapishanesiydi belki. Bütün güzel anların, tatlı anıların kaydedildiği, zamanın ve acının dokunamadığı tek yerdi fotoğraflar. Güzel çerçevelerde, albümlerde saklanacak kadar kıymetliydiler. Zamanı durdurabilme gücü, geçmişe yolculuk fırsatı vermeleriydi belki de onları bu kadar değerli kılan, kim bilir?

Bu düşüncelerle, babaanne yadigârı antika konsolun çekmecesine gitti eli bir anda. Usulca açtı. İçindeki küçük, üzeri sırma işlemelerle süslü eski albüme uzandı. Eline alsa, sayfaların arasından binlerce gülücük, binlerce tatlı bakış fışkıracaktı sanki. Dondurduğu nice mutluluk, nice zaman karesi… Yapamadı. Sertçe iterek kapattı çekmeceyi. Bu evdeki her sevinç, her acı, her yaşanmışlık olduğu yerde kalmalıydı. Unutabilmek mümkün değildi belki ama ardında bırakmalıydı. Bu evi ve bu yazı zihninin en karanlık köşesine atıp, hiç gün yüzü göstermemeliydi belki de. Artık ömürde de sonbahar zamanıydı.

Çantasını alıp mümkün olan en hızlı şekilde indi üst katın merdivenlerini. Bir an önce çıkıp gitmeliydi buradan. Ayaklarının hızı, kalbinin ritmine yetişemese de koşmalıydı. Birden bire durdu. Gitmek isterken delice, kalakaldı. Kımıldayamıyordu. Kapının önünde mıh gibi çakılmıştı. Dizlerinin dermanı kesilmişti bir anda. Olduğu yere öylece çöktü. Duvarın köşesinde sahipsiz duran mavi bilye gözlerine ve yüreğine korkunç bir acıyla işliyor, zamanla kabuk bağlamasını umduğu yaraları içten içe kanatıyordu. Günlerdir kirpiklerinin ucunda takılıp kalan gözyaşları sağanak olmuş, artık onu dinlemeden çağlıyordu. Eline aldığı içi mavi bulut kümeleriyle dolu minik cam küre, etinden kazımaya çalıştığı bütün kahırları bir bir önüne döküyordu şimdi.

Nihat kapıyı telaşla açtı. “Nerede kaldın hayatım?” derken, Sezen’in kapı önüne çökmüş, perişan görüntüsüyle sarsıldı. Bunu bekliyordu aslında. Hiç kimse bu kadar güçlü olamazdı. Kimse bu olanlar karşısında ayakta kalamazdı. İşte o da dayanamamış, yıkılmıştı sonunda. Bilyeyi elinde sımsıkı tutan karısının yanına oturup ona sarılmak, yüreğindeki yangını söndürmek istiyordu. Ama yapama(z)dı. “Keşke bu eve gelmesine izin vermeseydim,” diye geçirdi içinden. Ama vedalaşmazsa huzur bulabilir miydi?
Elini uzatıp, “Gitmeliyiz,” dedi. “Benim suçum” diye düşündü Sezen, kocasına elini verirken. Öylesine yoğundu ki bu suçluluk duygusu, gözlerinden fışkırıp havada asılı kalmıştı. Sanki bu duygu, evdeki –neredeyse- gözle görülür acıya eşlik ediyordu. “Gitmeliyiz” diye tekrarladı Nihat. “Kimsenin suçu değildi… Hiç kimsenin…”

Bir elinde mavi bilye, diğerinde kocasının eli, geniş avludan bahçeye çıktılar. Bu kez adımları daha ağırdı Sezen’in. Son bir kez çiçeklerine baktı. Solmaya yüz tutmuştu birçoğu. Güllerse çoktan yerle bir olmuştu. Elleriyle diktiği fidanlara el salladı içinden. Hepsiyle vedalaşıyordu bir bir. Bir zamanlar çocuk gülüşleriyle şenlenen bu güzel bahçe, şimdi büyük bir hüznün acılı senfonisini besteliyor gibiydi. Sadece akşamsefaları neşesinden bir şey kaybetmemişti. Duvar diplerinin nazsız gelini, pembeli-sarılı açmış, akşamın gelişini haber veriyordu. Birazdan kızıla, sonra da siyaha dönecekti gökyüzü. Kalan tek mavilik bilyenin içindeki bulutlar olacaktı.
Nihat arabayı çalıştırırken, Sezen bahçe kapısını kilitliyordu. “Anahtarlar,” dedi kendi kendine, “Anahtarları üzerinde bırakmamalıydım. Benim hatam!”
Gözyaşlarını silip son bir defa daha baktı on beş yılını geçirdiği yuvasına. Bir yaprak daha düştü ihtiyar kavağın dalından ayaklarının ucuna. Umursamaz görünen bir “elveda” bıraktı usulca ve arabaya bindi.

Ana yola inen yokuştan aşağıya bunun son sefer olmasını dileyerek sürdü arabayı Nihat. Sezen ise yolun kenarında sıralı ağaçlara bakıyor, gözlerini o uğursuz taşlara değdirmemeye çalışıyordu. Bu bayırın onlara yaşattığı acıyı iliklerine kadar hissediyorlardı şimdi. Bu yazın ve hayatlarının o en kara gününü sanki tekrar yaşıyordu ikisi de şu kısacık mesafede…
(Devamını Yazan: Göz)
Film şeridi gibi derlerdi ya, ikisinin zihninden de aynı filmin farklı kareleri geçiyordu o sırada. Nihat, evlerinin bahçesinde verdikleri düğün yemeğinde Sezen'in yüzündeki gülümsemede takılıp kalmıştı. Sezen ise, "Artık tam bir aile oluyoruz," diyerek ona hamilelik müjdesini verdiği anda Nihat'ın gözlerinde gördüğü pırıltıda… Uzun uzun çalan bir korna sesiyle irkildiler. Sezen hemen elleriyle kulaklarını kapadı. Aynı böyle bir sesti. Tam da bu yokuşun sonunda… Aynı ses…
“Nihat o an kendine geldi. Biraz daha geç kalsaydı, karşıdan gelen kamyonun şeridine geçmiş olacaktı. "Kendimi toparlamalıyım, desteğime ihtiyacı var," diye geçirdi içinden. Karısını şimdiye dek hiç son zamanlarda olduğu kadar kederli görmemişti. Sezen'in dikkatini biraz olsun başka bir konuya çekebilmek için bir şey yapmalıydı. En azından arabadaki şu "ölüm" sessizliğini bozmalıydı. Hiçbir şey olmamış gibi, iğreti bir neşeyle konuşmaya başladı Nihat.
Eve gitmeden önce bir yapı markete uğrayıp mutfak için gerekli olan ampullerden almalılardı. Diğer odalarda eksik kalmamıştı ama mutfaktaki kolileri karanlıkta boşaltmak mümkün değildi. Marketten çıkarken de köşedeki muhallebiciden -Sezen'in sevdiği gibi, fındıklı- keşküllerini alıp, Esen'e yolda olduklarını haber verirlerdi. Kızcağızın yemek davetine bu gece de karşılık vermezlerse artık çok ayıp olacaktı. Ah az kalsın unutacaktı, hazır yol üstündeyken şu seraya da uğrayıp çiçek beğenseler ne iyi olurdu değil mi? Apartman dairesi de olsa yaşadıkları yerde çiçek olmalıydı canım. Sezen severdi çiçekleri. Afrika menekşesi olur muydu ki? Camın önünde duran menekşeler sıcak bir hava verebilirdi. Ama eğer onları beğenmezse şöyle salonun bir köşesine büyük saksılar da koyabilirlerdi. Sezen nasıl isterse,”ydi.
Ama olmuyordu, Nihat'ın havayı yumuşatmaya yönelik çabaları sonuçsuzdu. Tüm bu zırvalar Sezen'in suratındaki tek bir çizgiyi bile değiştirmemişti. Donuk gözlerle yola bakıyor, nefes aldığı bile güçlükle hissediliyordu.
Aynı ses… Kulaklarında hala o korna sesi çınlıyordu. Sezen'in duyup düşünebildiği tek şey buydu. Uzun bir korna sesi… Sıktığı yumruğunu açtığında avcundaki bilyede onun gözlerini gördü. Dudaklarındaki istemsiz kıpırtıyı bir fısıltı takip etti: "Oğul!" Nihat birden konuşmayı kesti. Günlerden beri karısının ağzından çıkan ilk kelime buydu. "Anahtarlar," dedi Sezen, "Hepsi benim suçum."
(Devamını Yazan: FZ-Çizgiden Sonra)
Defalarca tekrarladığı cümleleri yeniden kuramadı Nihat. Yeniden, “Hayır senin suçun değildi, hayır hiç kimse böyle olsun istemezdi,” diyemedi. Sezen’in yanında hep güçlü durmaya çalışmıştı o ana, “Oğul” kelimesi kulaklarında yankılanana kadar. İkisi de susuyordu şimdi. Bir yandan arabayı kullanırken, bir yandan oğlu olacağı haberini ilk öğrendiği anı yaşıyordu Nihat. Ultrason ekranından vermişti müjdeyi doktor, nasıl da sevinmişti, iş yerindeki arkadaşlarına yemek bile ısmarlamıştı. İsim telaşına düştüklerinde, hani Sezen ona bırakmıştı ya isim seçimini, yere göğe sığdıramamıştı sevincini. Deniz olacaktı oğlunun ismi. Annesi gibi deniz gözlü olacaktı, annesi gibi koca gönüllü olacaktı, annesi gibi mert olacaktı, annesine nasıl hayransa, oğluna da öyle hayran olacaktı. “Onu öyle bir yetiştireceğim ki,” derdi heyecanla bahsederken diğerlerine. Anılar, düşünceler birbirini kovalamaya başlamıştı zihninde.

Araba yokuş aşağı seyrediyordu. Sanki Nihat değil, görünmez biriydi kullanan. Az önceki gerçeklik kaybolmuş gibiydi. Zamanın akıp gitmeyen bir diliminde kalmıştılar sanki.
“Yetişemeden solup gitti biricik oğlumuz!” Yıldırım gibi çakmıştı bu cümle zihninde. Bunu o mu düşünmüştü? Ölmüş müydü sahiden? Arabanın kontrolünü ele geçiren görünmez güç, kendi içine de sızmaya başlamıştı; bütün zaman dilimleri kopuyordu birbirinden. Zihni dönüp dolaşıp, küçük mezar başında yığılmış Sezen’de takılı kalıyordu. Kıskanmıştı değil mi? Kendisinin de Sezen gibi kendini koyuverememesini kıskanmıştı. İçine akıyordu baldıran zehri; damla damla…
Deniz gözlüleri, kara toprak altında yatarken, yeniden hayata tutunma telaşına düşmek zorunda kalmıştı Nihat. Derin bir suçluluk hissediyordu, yüklü bir sızı… Ne hole takacakları ampuller, ne keşküller, ne saksılar, çiçekler, ne de Esen umurundaydı şimdi. Direksiyonu sağa kırdı, sağ eliyle Sezen’in elini kavradı. Belki yine ona yapay bir güçlülük tablosu sunabilmek için ya da gücünü yitirme noktasında destek bulabilmek için…

(Devamını Yazan: Geveze Kalem)
Derin bir soluk aldı. Yeniden aynı rolü oynamaya başlayacaktı ki, o sırada en olmaması gereken şey oldu, Sezen'in avuçladığı eline minik bir bilye tanesi değdi, ruhu üşüdü, içine kor düştü, dünya her zamankinden daha hızlı döndü, yollar eğildi büküldü, ağaçlar yasla soldu, gök karardı ve gün aniden geceye döndü… Zaman gerçekliğini iyiden iyiye yitirmişti.
Kontrolü eline geçirmiş görünmez kişiden kurtulmak istercesine asıldı frene kuvvetle. Taşlık dar yolun yamaca bakan kenarına doğru yürüdü. Uçuruma dikti gözlerini. Burası her zaman gördüğü bodur ağaçların gölgelediği yer değildi. Neden çıplak kalmıştı şimdi bu tepeler? Kayaların soğuk keskin uçları, uzaktan gözlerinin kesemediği karaltılarla kıpırdanıyordu. Sessizlik kulaklarında çınlıyordu. İçinden yükselen dalgalar, değdiği her yeri küle döndürüyordu. Kurumuş dudaklarını aralamaya çalışıyor, içindeki karanlık öfkeyi ıssızlığa salmak istiyordu. Denedi. Yalnızca iniltileri çalınıyordu kulağına. Yine denedi. Yine, yine… Gök, devasa bir demir külçe gibi iniyordu üstüne. İnledi. Keskin kayalardaki karaltılar hareketlendi. İçindeki dalga şahikaya vardı. Dudakları hâlâ sımsıkı örtülüydü. Birden tüm sessizliği yırtan bir çığlık, bıçak gibi kesti dudaklarını. Karaltılar büyüdü, yakınlaştı, kuvvetlendi ve hep bir ağızdan çığlık çığlığa kurşuna boyadılar gökyüzünü. Yüzlerce, binlerce akbaba sürüsü hızla gelirken üstüne, içindeki dalga büyük bir kuvvetle saldı kendini evrene; "Benim suçum! Senin suçun! Bizim suçumuuuuuuz!"

Sıçradı yerinden. Kıvrıldığı kanepedeki nemi hissedebiliyordu, kan ter içinde kalmıştı. Pencere önünde dikilen Sezen'e baktı. Gözlerini acı, korku, suçluluk, endişe, pişmanlık, nefret ve yılgınlık dolu ifadeyle üstüne dikmiş, bakıyordu. Rüyanın son sahnesindeki haykırışlarını duymuş olmalıydı. Ve bu olması gereken en son şeydi. O gün ev ziyareti Sezen’i etkilediği kadar onu da çok etkilemişti. Eğer Sezen kendi suçu olduğunu fısıldamamış olsaydı, bu rüyayı görmemiş olacaktı kuşkusuz. Ve eğer Deniz gözlüleri tıpkı rüyasındaki gibi toprakla buluşmuş olsaydı, suçu yalnız ona, Sezen’e yüklemeyeceğini anlatmıştı bu rüya ona. Sezen’in hâlâ üstünde dolanan gözlerine baktı yeniden. Yanına gidip ona tekrar umut aşılayacak gücü kendinde bulamadı. Doğruldu, kanepenin koluna iliştirilmiş hırkasını sırtına geçirdi ve ağır adımlarla odadan çıktı.

Boştu koridor, sessizdi. Köşedeki bankoda başı önüne eğik hemşireye baktı bir süre. Kaç aydır tanıyordu bunları? Hemşireler, doktorlar, bu hastane ve hatta duvardaki tablolar, merdiven başlarındaki çiçekler ne zamandır tanıklık ediyordu hayatlarının en acılı dönemine?
Ayaklarını sürüyerek vardı asansöre. Parmak izini ezberlemiş o katın düğmesine bastı; "6"

"Yoğun Bakım Ünitesi." Umutlarının tazelendiği yerdi bu kat. Buzlu camla sımsıkı örtülü kapının önüne gider ve içeriden bir hemşirenin çıkışına kadar beklerdi çoğunlukla. Sonra içlerinden en gül yüzlüsü ona içtenlikle gülümser, ayaklarına galoş, üstüneyse ince bir önlük geçirdikten sonra bir süre içeri girmesine izin verirdi. Bu kez beklemeyecekti ama. Kendi ısrarıyla içeri girecekti. Kötü bir rüya görmüştü. Onu görmeliydi, hemen, şimdi!
Kapının kenarındaki zile bastı. Adı 'zil'di zil olmasına da, henüz sesini duyduğu hiç olmamıştı. Buzlu camın arka tarafında bir gölge belirdi. Yan taraftaki küçük kapak açıldı, "Buyrun Nihat Bey?"
"Girmem lâzım."

Bir süre bakıştılar. Hemşire bakışlarındaki ısrarı anlamış, diretmemişti. Kapı açıldı ve tüm prosedür yerine getirildi.

Baktı Nihat, oğluna dikkatle, şefkatle, iç sızısıyla baktı. Usulca elini tuttu ve gözyaşlarıyla aynı anda döküldü dudaklarından kelimeler; "Neyi bekliyorsun oğul?"
(Devamını Yazan: Bana Dair-Berrin)
“Yeniden gülmek için neyi bekliyorsun?” Geçmişe dair çevresini kuşatan sayısız sahneyi izliyordu Nihat. Onun hep gülümsediği, şen kahkahalarla hayatlarını doldurduğu her an bir bir gözlerinin önünden geçiyordu. Kaza olmadan birkaç gün önce hafta sonu çiftliğe at binmeye gitmeye karar vermişlerdi. Sürpriz olacaktı Deniz’e ve tabii ki dedesine de. Dedesi o bahar doğan ilk taya ‘Yaman Deniz’ adını vermişti ve torununa hediye etmişti. Deniz, minik tayını çok sevmiş, sürekli çiftliğe gitmek ister olmuştu. Artık her fırsatta soluğu çiftlikte alıyor, ancak bu durumdan hiç de sıkıntı duymuyorlardı. Oğulları, biricik Deniz’leri sevgiyle büyümüş, uyumlu ve başarılı bir çocuktu. Onun huzurlu ve mutlu olduğunu görebildikleri her tür plânı tereddütsüz uygularlar, isteklerini geri çevirmezlerdi.
Hastanede geçen ızdırap dolu, bitimsiz aylar sanki kötü bir rüyaydı. Sanki rüya içinde rüyaydı, kat kat derinlere işlemiş, uyandıkça acıtan, sonra tekrar içine alan… Hayat durmuştu. Hayat bin parça… Hayat anlamsız… Hayat acımasız… Hayat, hayatsızdı Deniz’in kapalı gözlerinde.

“Sanki kötü şeyler hiç bizi bulmayacak, hep mutlu yaşayacaktık, bu tür şeyler başkalarının başına gelir, biz de sadece uzaktan üzülürdük, ne garip, ne soğuk, ne yabancı değil mi?” diyen Sezen’in sesini işitti. Yatağın ayakucunda donuk bir ifadeyle bekliyordu. Ne zamandır oradaydı? Yoğun bakım odasına çoğunlukla tek kişi alırlardı. “Ben çıkayım,” diyerek hareketlendi Nihat, zaten az sonra hemşirenin gelip birini çıkaracağından emin. “Kapı aralıktı, hemşireler yerinde yok. Kal sen de,” dedi Sezen. O sırada koridordan acı bir çığlık yükseldi.
Kaskatı kesildiler. Sesin sahibini tanımışlardı; birkaç gün önce yoğun bakıma kaldırılan bir gencin annesine aitti bu ses. Hastanede geceler, ‘paylaşmak’ anlamını taşırdı. Tüten bir bardak etrafında edilen dualar, kendini hiç tanımadığın insanlara aile kadar yakın hissetmekti. Ve bu kadını da böyle geçen gecelerde yol arkadaşı etmişlerdi kendilerine. Bu yakarış ancak bir terk edişin ardından duyulabilirdi. İkisi de aynı şeyleri düşündüklerinden emin, bakıştılar sessizce. Neye isyan edeceklerini ya da neye şükredeceklerini bilemiyorlardı. Nasıl bir imtihandı bu?
“Anne, Anne, bana bak! Bak nasıl hızlı gidiyorum,” diye bağırıyordu Deniz, Yaman’ın üstünde. “Dikkat et Deniz!” diye seslendi Sezen endişeyle. Dedesi, “Kızım bir şey olmaz, Yaman henüz bir tay, ne kadar hızlı gidebilir ki? Bırak çocuk eğlensin.” diyerek endişelerini azaltmaya çalışıyordu. Hafif akşamüstü serinliği bastırmıştı. Sezen, omuzlarına aldığı hırkasına sarınıp, “Hadi soğudu hava artık, bugünlük yeter,” diyerek Deniz’i içeri girmeye ikna çabasındaydı. Ama Deniz ne duyuyor, ne de umursuyordu. Öyle mutluydu ki at üstünde. Çiftliğin giriş kapısı açıldı o sırada ve Nihat’ın arabası göründü. Bu, Deniz’i ikna etmenin en kolay yolu olacaktı kuşkusuz; “Babam geldi, babam!” diye çığlıklar atmaya başladı. Sezen, oğlunun at üstünden inip babasına doğru koşacağını zannederken, Deniz ata daha kuvvetle sarılmış, “Baba, baba, bana bak!” diyerek bağırıyordu heyecanla. Deniz çok mutluydu. Annesi, babası, tayı, dedesi, çiftlik… Deniz uçuyordu adeta, bulutlara yükselmişti, atı kanatlıydı artık… “Anne, baba, bakın bana, uçuyorum…”

Göz kapakları hızlı hızlı kıpırdıyordu Deniz’in… Sezen ve Nihat birbirlerine baktılar, yoksa?

(Finali Yazan: Yıldız Yağmurları)
Yoksa kendine mi geliyordu Deniz, yoksa o kıpırtılar da daha önce defalarca gördüklerini sandıkları, defalarca umutla doktorlara koştukları ve her seferinde, “Hastanın durumunda değişiklik yok,” yanıtını aldıkları kıpırtılardan mıydı? Nihat gözlerinin kendisini yanıltıp yanıltmadığından emin olmak ister gibi Sezen’e baktı tekrar, aynı anda yaşlı gözlerle başını aşağı yukarı sallıyordu Sezen “Evet” dedi titrek bir sesle. “Evet, ben de gördüm.” Nihat yıldırım hızıyla koridora fırladı önüne ilk çıkan hemşirenin koluna yapıştı –ki oysa o hemşireler az önceki ölüm haberiyle alt üst olmuşlardı.- “Oğlum, oğlum, oğlum…” diye haykırıyordu sadece. Sanki daha fazlasını söylemesine gerek yokmuşçasına onunla beraber odaya koştu hemşire ve arkalarından onların seslerini duyup gelen bir doktor. Odaya girdiklerinde Sezen’i Deniz’in üzerine kapaklanmış bir halde hıçkırıklarla ağlarken buldular. Doktor ve hemşire hızla Sezen’i bulunduğu yerden kaldırmak üzere koşarken olduğu yere yığılıp kaldı Nihat; biliyordu, bitmişti işte, en sonunda bitmişti! Sezen’in odanın duvarlarına çarpıp kulaklarında çınlayan haykırışları arasında yavrusunun bir kere daha açılmadan sonsuza kadar kapanan mavi gözlerine bir kerecik daha bakamadan yitirmiş miydi?

Aklından an be an şimşek hızıyla geçen bu düşünceler arasında hayatı boyunca hiç duymadığı bir acının kalbini sıkıştırdığını hissediyordu. Gözlerinden akan yaşların arasından bir hayal silueti gibi gördüğü Sezen boynuna atılıp, “Yavrumuz uyandı Nihat! Sonunda bize döndü!” demesiyle kendine geldi. Sonu olmayan, karanlık bir kuyuya çekilircesine içine düştüğü umusuzluktan, ışık hızıyla tekrar yukarı çıkarıldığı duygusuna kapılıyordu; birden her yer aydınlanmıştı. Güneş yeniden dünyalarına doğuyor onları tarifi olmayan bir ışıkla ödüllendiriyordu. Beyaz hastane yatağının üzerine eğilerek aylardır orada hareketsizce yatan oğluna tekrar baktığında, onun uzun uykusundan uyanmış mahmur, biraz solgun ama kendisine sevgiyle bakan mavi gözleriyle karşılaştı.

Hayat, yeniden can bulmuştu yavrularının varlığıyla. Sezen, aylar sonra biricik oğullarının yoğun isteği ile döndükleri bahçeli evlerinin, tepeden aşağı uzanan yolunda duruyordu. Arka bahçede babasıyla top oynayan oğlunun neşeli sesleri geliyordu kulağına. Yaşamının her anında onu kaybetmenin eşiğinden döndüklerini hatırlatacaktı bu yokuş. Gözlerini kapadı, hayalinde tekrar canlanan anıları kovmak yerine, her saniyesini yeniden hatırlamaya çalıştı; belki son bir kez daha yaşaması ve yaşayarak bitirmesi gerekiyordu bu acıyı.

Kaza günü Deniz, her zamanki gibi arka koltuktaydı. Onunla şakalaşarak arabayı çalıştırmış tam yola çıkmak üzereyken cüzdanını evde unuttuğunu fark etmişti Sezen. “Hay aksi!” diyerek durdurmuştu yokuşun başına doğru döndürdüğü arabayı. “Ben cüzdanımı alıp hemen geliyorum oğlum, sen beni burada bekle,” dedikten sonra kapıyı açmış, ona –son- bir kez daha bakıp gülümsedikten sonra, eve uzanan bahçe kapısına yönelmişti. Tam evin kapısını açıp içeriye bir adım attığı sırada duymuştu arabanın yüreğini delip geçen motor sesini. Arkasını dönüp, “Deniz!” diye haykırdığı sırada acı bir fren sesiyle yığılmıştı olduğu yere. Dudaklarından dökülen tek söz, “Anahtarlar,” olmuştu.

“Hepsi benim hatamdı,” diye düşündü yeniden. Bitmek tükenmek bilmeyen iç hesaplaşmalarıyla geçen ayların sonunda, oğlu o yataktan kalkmıştı ama bu “hata” ömrünün sonuna kadar ona yaşatacağı en acı bedeli anımsatmak için, ruhunun en derinlerine, hiç silinmemek üzere kazınmıştı.
“Anne, anne, hadi gel!” diye seslendi Deniz, bahçe kapısından başını uzatarak.
“Geliyorum canım,” diyerek usulca eve yöneldi Sezen. Yazdan kalma bir bahar havası, ılık bir rüzgârla bahçedeki ağaçlarda asılı kalan son birkaç sararmış yaprağı sağa sola sallıyordu. Kollarını, içinin yeniden yeşermeye başlayan taze umutlarıyla sarıp sarmaladığı evinin bahçesini, neşeli sesiyle yeniden canlandıran oğlunun omuzlarına doladı. Hep beraber evlerine doğru yürürlerken Nihat ve Sezen el ele verdikleri hayatlarının yegâne anlamı olan oğullarının hep gülümseyen gözlerinin mavisiyle boyalı gökyüzü kadar sonsuz bir huzurla sarıldılar birbirlerine.

Fotoğrafı Dili (9. Çalışma)

2008-10-09T20:02:00.003+03:00

Bu çalışma için yalnızca Fotoğrafın Dili başlığını kullanmak ne kadar doğru olur, bilemiyoruz. Fotoğrafa adını veren kelime yeterince düşündürücü.

Fotoğraf, daha önce 4. çalışmada da olduğu gibi Özlem Özel Gürbüz 'e ait. Dikkate değer yazılar çıkacağından eminiz.

Tüm katılımcılara keyifli yazı yolculukları dileğiyle...

-----------------------------------

http://tubikkoslife.blogspot.com/2008/10/farknda-msn-bugnlerde-ok-hzl-atyorsun.html Tubikko

http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2008/10/yolcu.html Fikriminincegülü

http://zevzekzevzek.blogspot.com/2008/10/fotorafn-dili-nereye-hemerim.html Zevzek Zevzek

http://birdenbire.blogspot.com/2008/10/nereye.html Birdenbire

http://etkialani.blogspot.com/2008/10/nereye-fotorafn-dili.html Tütü

http://sufi-saja.blogspot.com/2008/10/sen-gitmezsen-kendimi-ldrrm-anne.html Sufi

http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2008/10/fotografn-dili-nereye.html Tabiat Ana

http://melekoglum.blogspot.com/2008/10/nereye.html Aylin Yaprak

http://burcuca.blogspot.com/2008/10/nereye.html Burcuca

http://banadair-berrin.blogspot.com/2008/10/nereye.html Banadair Berrin

Yeni Kelime - Aldatmak

2008-09-23T22:30:00.006+03:00

Sevgili Göz, oyunumuz için 'fokur fokur kaynayan' bir kelime seçmiş.;-) Ne kadar renkli yazılar okuyacağımızı tahmin etmek hiç de güç değil.

Şimdiden kaleminize sağlık...

http://etkialani.blogspot.com/2008/10/aldatmak-kelime-oyunlar.html Tütü
http://hislerimvebenkelimeler.blogspot.com/2008/10/aldatmak.html Hislerim ve Ben
http://fzspace.blogspot.com/2008/10/aldatan-ile-aldatlan.html FZ
http://ipekkoza.blogspot.com/2008/10/beni-aldatma.html Koza
http://gundebirdoz.blogspot.com/2008/10/aldatmakkelime-oyunlar.html Yolcu
http://agussia.blogspot.com/2008/10/aldatmak.html Agussia
http://kirmizivmuzik.blogspot.com/2008/10/kelimecelilik.html Kırmızı
http://primarima.blogspot.com/search/label/KELÄ°ME%20OYUNLARI Ebru ve Rima
http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2008/09/b-i-r-k-d-i-n.html Yaşamın Kıyısında
http://delikizindefteri.blogspot.com/2008/09/yasak-elma.html Göz
http://sufi-saja.blogspot.com/2008/09/inanmi-olanlari-aldatma-yoluna-gidenler.html Sufi
http://melekoglum.blogspot.com/2008/09/kelime-oyunlaraldatmak.html Aylin Yaprak

Duyuru - Kelime Listesi

2008-09-20T22:07:00.003+03:00

Merhaba katılımcı-okuyucu arkadaşlar,
Bildiğiniz üzre Kelime Oyunları'nda, katılımcı listesine göre sırayla kelime belirleyip, yazıyorduk. Ancak katılımcı listesi dönem dönem değişikliğe uğradığı için, her yeni kelime için, uzun süredir oyunumuza eşlik etmeyen kişilere ulaşmaya çalışıp, uzun bir süre sonunda yeni kelimemizi belirleyebiliyorduk. Bu sebeple kelime belirleme sistemini yenilemeye karar verdik.

Dileyen herkes, atolye.oyku@gmail.com adresine düşündüğü kelimeyi ulaştırırsa, bunları bir sıraya koyup, postlarımızda yine kelimenin kimden geldiğini belirterek yayımlamaya devam edeceğiz. Böylece yeni kelimeler için bekleme -ya da bir başka deyişle yeni kelimenin peşinden koşma- durumu ortadan kalkmış olacak. Aynı kelimeyi söylemiş olan kişilerle ilgili olarak da, ikinci kez gönderen kişiye durumu bildirip, değiştirmesini rica edeceğiz.
Umuyoruz bu uygulamayla, ilk başta karar verdiğimiz gibi haftada bir değişecek kelimelerimize yeniden hız kazandırabiliriz.

Fotoğrafın Dili bölümüyle ilgili olarak, son fotoğraf hariç blog editörlerinin seçtiği fotoğrafları dillendirmiştik bugüne dek. Ama bunun için de sizlerin tavsiyelerine açık olduğumuzu belirtmek isteriz.

Bildiğiniz gibi Öykü Tamamlama başlığında kapalı bir gurupla yürüttüğümüz çalışma daha var. Eylül ayı itibariyle bunda da yeniden çalışmaya başladık ve şu an üzerinde çalıştığımız ilk öykümüz bittiğinde de hemen sizlerle paylaşacağız.

Keyifli yazı yolculuklrı dileklerimizle...

Yeni Kelime - Beklemek

2008-09-11T14:34:00.004+03:00

Fotoğrafın Dili ( 8.Çalışma )

2008-09-08T23:33:00.005+03:00

Fotoğrafın Dili çalışmamamızda bu sefer atölyemizin katılımcılarından sevgili 1SEn'in bizimle paylaştığı bir kare var. Bu çalışmamızla da yine farklı gözlerden kelimelere dökülen yorumları okuyacağız. Şimdiden herkese kolay gelsin.

Sevgiler...

http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2008/09/ate.html - Fikriminincegülü

http://melekoglum.blogspot.com/2008/09/beklemeye-yaklan-kibrit-pleri.html - Aylin Yaprak

http://yildizyagmurlari.blogspot.com/2008/09/fotorafn-dili-8alma.html - Yıldız Yağmurları

http://etkialani.blogspot.com/2008/09/yaam-fotorafn-dili-8alma.html - Tütü

http://www.gevezekalem.com/2008/09/kor-yrekler.html - Kor Yürekler

Yeni Kelime - Alışkanlık

2008-08-25T00:04:00.006+03:00

Fotoğrafın Dili ( 7.Çalışma )

2008-08-18T17:25:00.004+03:00

Yeni Kelime - GÖLGE

2008-07-29T10:27:00.004+03:00

Kelime oyunumuzun yeni kelimesi sevgili Esra(Archi Sugar)'dan geldi; Gölge.

Çağrıştırdığı anlamlar, düşünceler ve duygular açısından zengin bir kelime olduğu yadsınmaz. Hâlen sıcak yaz günlerinin rehaveti içinde olduğumuz ve yazılardan uzak kaldığımız bu günlerde bile, bizleri klavyelerin başına keyifle oturtacak bir kelime olduğunu düşünüyoruz.

Hatta belki kelimenin zengin çağrışımı, bizlerle birkaç yazı paylaşmanızı sağlayabilir, ne dersiniz?;-)

-------------------------

http://hayattagiderken.blogspot.com/2008/08/deiim.html Hayatta Giderken
http://etkialani.blogspot.com/2008/08/glge-kelime-oyunlar.html Etki Alanı
http://kirmizivmuzik.blogspot.com/2008/08/kelimecilik.html Kımızı
http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2008/08/bendine-zincir.html Fikriminincegülü
http://fzspace.blogspot.com/2008/08/gnahkar-glgem.html FZ
http://zevzekzevzek.blogspot.com/2008/08/kelime-oyunlar-glge.html Zevzek
http://guzgozunden.blogspot.com/2008/08/karanlk-lm.html Güzz
http://www.sardunya.blogspot.com/2008/08/glge.html Sardunya
http://www.gevezekalem.com/2008/08/glgen-olsam.html Geveze Kalem
http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2008/08/kalemimin-glgesi.html Yaşamın Kıyısına
http://1senn.blogspot.com/2008/08/gidi.html 1Sen
http://tuyununzihninden.blogspot.com/2008/08/kelime-oyunlar-glge.html Tuyu
http://a-s-sez.blogspot.com/2008/08/kelime-oyunu-glge.html SS
http://zamansizlikyazilari.blogspot.com/2008/07/glgeleri-birbirini-izlemekte-israrl.html Butterfly
http://sufi-saja.blogspot.com/2008/07/ey-glgem.html - Sufi
http://melekoglum.blogspot.com/2008/07/saat-0439artk-gitmen-lazm.html Aylin Yaprak
http://www.gevezekalem.com/2008/07/glge.html Geveze Kalem
http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/07/plak-glgeler-kelime-oyunlar.html İlham Perisi

Fotoğrafın Dili (6. Çalışma)

2008-07-11T15:27:00.004+03:00

Fotoğrafın Dili atölye çalışması için bu kez, sembolik bir fotoğraf seçtik. Farklı bakış açılarının yarattığı farklı çalışmaların sayfalarımıza yansıyacağını düşünüyoruz.

İyi çalışmalar dileriz...

Yeni Kelime - Deniz

2008-07-07T20:55:00.004+03:00

Merhaba,
Uzun süre geçti sizlere bir postla 'merhaba' demeyeli. Bunda elbette hepimizin bildiği ve anlayabileceği gibi sıcak yaz günlerinin etkisi var. Kimimiz yazılara gömülmek yerine gezip dolaşmayı, kimimiz tatile çıkmayı, dinlenmeyi ya da serinletici aktivitelerle ilgilenmeyi tercih ediyoruz bu dönemlerde. O yüzden bizler de sessiz sedasız bir 'mola' vermiştik. Bu mola muhtemelen bir süre daha devam edecek. Yani en azından eski yoğunluğumuzu, yaz sonundan önce yakalayamayacağımızı tahmin ediyoruz. Bu yüzden yeni kelimelerimizi ve fotoğraflarımızı daha uzun sürelerde güncelleyeceğiz. Ama mutlaka güncelleyeceğiz.

Yeni kelimemiz tüm bu sürece uygun olarak sevgili Ebru'dan(Zevzek Zevzek) geldi; DENİZ. Bu kelime bizi gerek gerçek, gerekse mecazda hangi engin denizlere sürükleyecek merak ediyoruz.
Herkese serin yazı yolculukları dileriz...:)

(Not: Sevgili katılımcı arkadaşlar, linklerin eklenme sürelerini aksatmamamız ve bazen ilgili yazınızı bloğunuzda bulamamız sebebiyle, yazınızın linkini tam olarak yorum bölümüne eklemenizi rica ederiz. Ayrıca eski kelimelerle ilgili yazıların sürdüğünü görmek bizi memnun ediyor. Yazılarınızın linki ilgili posta eklenmektedir. Okumak isteyenler için duyurmak isteriz. Teşekkürler...)
-------------------------
http://tayyaredenkusbakisi.blogspot.com/2008/07/masmavi-denizimsin.html Teyyareden Kuşbakışı
http://sardunya.blogspot.com/2008/07/deniz-kelime-oyunlar.html Sardunya
http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2008/07/azapkelime-oyunlar-deniz.html Tabiat Ana
http://zevzekzevzek.blogspot.com/2008/07/kelime-oyunlar-deniz.html Zevzek Zevzek
http://ucanmarti.blogspot.com/2008/06/su-gibi.html Uçan Martı
http://melekoglum.blogspot.com/2008/07/birazdan-kudurur-deniz.html Aylin Yaprak
http://fzspace.blogspot.com/2008/07/deniz.html FZ
http://dusuncekutusu.com/oykulerim/oyku-adam-ve-deniz-ve-ve-bir-de/ Cihan Çakar
http://1senn.blogspot.com/2008/07/birak-beni.html 1sen
http://gundebirdoz.blogspot.com/2008/07/sanmak.html Yolcu
http://ntgunluk.blogspot.com/2008/07/denizler-beklemeye-devam-etsin.html NT Günlük
http://sufi-saja.blogspot.com/2008/07/ben-bir-saman-pym.html Sufi Saja
http://mutfaktapenguen.blogspot.com/2008/07/granit-ada.html Mutfakta Penguen
http://a-s-sez.blogspot.com/2008/07/kelime-oyunu-deniz.html SS
http://zamansizlikyazilari.blogspot.com/2008/07/kelime-oyunlar-deniz-dalgalarin.html Butterfly
http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/07/sonu-yok-kelime-oyunlar.html İlham Perisi

Yeni Kelime - Renkler

2008-06-20T21:29:00.007+03:00

Yaşanan her anın, her günün, mevsimlerin hatta duyguların bile bir rengi olduğuna inanıyor musunuz? Ben inanıyorum, o yüzden yeni kelime yolculuğumuzda yazılarımızı en sevdiğimiz renklerle boyayalım istedim.

Bizi biz yapan, hayatımızda anlamı olan 'renkler'de buluşmak ümidiyle...

Not: Ben kelimeyi genel anlamıyla 'renkler' dedim ama sizler yazılarınızda kendi özel renklerinizi konu etmekte tabii ki özgürsünüz.
-----------------------------------
http://melekoglum.blogspot.com/2008/07/kelime-oyunlarrenkler.html - Aylin Yaprak
http://tavsankani.blogspot.com/2008/07/kayp-kentin-rengi-kelime-oyunu-renkler.html - Çay Kaçığı
http://a-s-sez.blogspot.com/2008/07/gnnn-aksine-akam-st-serinlik-yerine-ar.html - SS
http://dusuncekutusu.com/kelime-oyunu/beyazin-oykusu-kelime-oyunu-renkler/ - Ceyhun Çakar
http://benkarlarkralicesi.blogspot.com/2008/06/kelime-oyunlar-renkler.html - Karlar Kraliçesi
http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2008/06/gkkuaimiz.html - Yaşamın Kıyısında
http://pastacipapatyalar.blogspot.com/2008/06/renkler.html - İlkay
http://sardunya.blogspot.com/2008/06/renkler-kelime-oyunlar.html - Sardunya
http://hayattagiderken.blogspot.com/2008/06/d-mavi.html - Hayatta Giderken
http://etkialani.blogspot.com/2008/06/ben-maviyim-renkler-kelime-oyunu.html -Tütü
http://fzspace.blogspot.com/2008/06/siyah-beyaz.html - FZ
http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/06/imdi-dndm-senden.html - İlham Perisi
http://gundebirdoz.blogspot.com/2008/06/hayatmn-btn-renklerikelime-oyunlar.html - Yolcu

Fotoğrafın Dili ( 5.Çalışma )

2008-06-14T22:24:00.007+03:00

Şimdi lütfen bir süreliğine susun ve hiçbir şey söylemeden hatta düşünmeden sadece dinleyin, bakalım neler anlatacak "içinizdeki çocuk". Bırakın o dillendirsin bu fotoğrafı, bizler de ortak olalım hatıralarınıza...

Bir sokak köşesinde göz kırparken çocukluk oyunlarımıza ya da bir parkın salıncaklarına dalarken bakışlarımız, çocukluğumuza doğru uzanan bu yazı yolculuğunda, bir yerlerde karşılaşmak ümidiyle.

Herkese Sevgiler.

------------------

http://a-s-sez.blogspot.com/2008/07/fotorafn-dili-5.html SS

http://hayattagiderken.blogspot.com/2008/06/fotorafn-dili-kelime-atlyesi-5-alma.html Hayatta Giderken

http://fzspace.blogspot.com/2008/06/kolaj-almas.html FZ

http://ntgunluk.blogspot.com/2008/06/bir-ocukluk-ans.html NT Günlük

http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2008/06/yenidenfotorafn-dili-5alma.html Tabiat Ana

http://tavsankani.blogspot.com/2008/06/istop-fotorafn-dili-5-alma.html Çay Kaçığı

http://melekoglum.blogspot.com/2008/06/ben-kk-bir-ocuktum.html Aylin Yaprak

http://etkialani.blogspot.com/2008/06/iimizdeki-ocuk-fotorafn-dili-5alma.html Etki Alanı

http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/06/gelinfotorafn-dili.html İlham Perisi

Öykü Tamamlama ( 3. Çalışma )

2008-06-12T18:49:00.009+03:00

Öykü Tamamlama çalışmamız bu sefer sevgili Geveze Kalem'le başlıyor. İlk satırlardan itibaren bizi içine çeken bu 'gizemli' öykü yolculuğumuza hep beraber devam etmek ümidiyle.

Herkese sevgiler...

On üç yıl geçti, koskoca on üç yıl… On üç yıldır şuracıkta, kitaplığımın bir köşesinde dururdu. Kaç kere tozunu aldım da açmadım kapağını, kaç kere evi baştan aşağı elden geçirdim de değiştirmedim yerini.Ama bugün, on üç yıl sonra bugün, elime dolandı bu ıssız güz akşamında. Cem’in hiç bilmediğim günlüğü on üç yıl sonra bugün çıktı karşıma. Acılarımın küllerini çoktan ak bulutlara dağıtıp, rüzgârla savurmuştum bunca yıldan sonra. Ama şimdi rüzgâr bana dönmüş, küllendiğini sandığım kor ateşi döküyor eteklerime. Hayat elimde patladı! Kaybolan yıllar elimde patladı! Neden şimdi? Neden birkaç sene öncesinde bile değil? Hiçbir şeyi sorgulayacak güç bırakmadan tepetaklak etti ruhumu bu defter. Ben nasıl tutunacağım yaşama bundan sonra? Ne yapacağım? Doğru olabilir mi aklımı çelenler? Eda’ya ne diyeceğim? Bir oyun muydu tüm olanlar? Peki Vildan ve Can? Yoksa onlar da bu oyunun figüranları mı? ~ ~ ~

Cem’in on üç yıl sonra bulduğum günlüğünün son sayfalarına bu satırları karaladıktan sonra, kendimi geceye bırakmış, yılların birikimiyle ağlayıp haykırarak, bomboş evi kırılıp dökülmeyen tek bir eşya bırakmazcasına dağıtmıştım. Önceleri sıklıkla, Cem’in vedasından sonraysa nadiren geldiğim bu bağ evinde, geçirdiğim son gece olacaktı nasılsa.Yıkık dökük haliyle bırakarak kilitlediğim o kapıyı, gerçeğe ulaşmadan açmama kararı vererek, sabahın ilk saatlerindeki ayazla yol tutmuştum.

Arabam dağın eteklerine doğru inerken, gözümü ayırmadığım telefonumun artık kapsama alanına girdiğini fark edip durdum. Derin bir soluk alıp ne yazmam gerektiğini düşündüm;

“Eda kızım, ben bir süre yok olacağım…” Saçma!

“Edacığım bir süre gitmek zorundayım buralardan. Babanla ilgili çok mühim bir ipucu yakaladım sanırım.” Yok, yok bu da mümkün değildi. Kısacık bir geçiştirme mesajı olmalıydı bu. Onu daha da meraklandırmamalı, hatta yıllar öncesinde bıraktığı kırgınlıkları alevlendirmemeliydim.

“Bir süre görüşemeyeceğiz, beni merak etme. Dinlenmeye çekildiğimi var say. Çok öperim, Dağhan’a sevgiler…”

İlk görev tamamdı. Şimdi önce bankaya uğramalı ve sonra epeyce uzun sürecek yol için arabayı kısa bir bakıma sokmalıydım. Bunu düşününce elim torpido gözündeki haritayı yokladı hemen. Bir çırpıda açıp göz attım, kaç saatimi alırdı acaba Mardin’e varmak? Acaba önce Vildan ve Can’a mı uğramalıydım? Gerçeklere dair bir şey bilip bilmediklerini öğrenmek için sorgulamalı mıydım onları? Yo, kararımı etkileyebilirlerdi, bir şeyler biliyor olsalar da, olmasalar da.

Aklımdan o cümleyi tekrar geçirdim; “Deyrul Zafaran Manastırı’nda bir güvercin, günbatımında fısıldayacak gerçeği” dizeleri yer alıyordu, günlüğün herhangi bir sayfasındaki, herhangi bir şiirinde. Bir de ‘Üç’e sevdalıydı cümleler. Yerli yersiz sıkıştırılmış gibiydi ‘ÜÇ’, bazen rakamla, bazense yazıyla. Ama yola koyulmamı gerektiren sebepler bunlar değildi. 1993’ün Mart’ında tutulmaya başlanmıştı günlük ve 1995’in Ekim’inde, Cem’in kaybolduğu günden bir hafta önce son buluyordu. Son yazısında hiçbir özel durum yoktu; o gün içinde yaptıklarımızı anlatmış, akşam yemeğinden sonra ne zamandır aklını oyalayan şiiri dizelere dökmek üzere terasa çıkma planları yaptığından bahsetmişti. Hatırlamıyordum bir türlü, planına sadık kalmış mıydı? Tüm günler düzenli bir şekilde sıralı yazılmışken, arada sanki şaşırılmış süsü verilerek bir tarih 2005 olarak belirtilmişti. Bu oldukça tuhaftı; insan geçmiş bir tarihi şaşırarak yazabilirdi belki ama gelecek tarih hiçbir zaman akılda yer tutmazdı. Ve o güne dair karalanmış cümlelerin en sonuna, “Şimdi gülmek zamanı… Sürpriz dönüşle eğlenmek zamanı,” eklenmişti.

Elime geçirdiğim her şeyi yıkıp dökmeme sebepti tüm bunlar. Ben düpedüz kandırılmıştım. Bir planın parçaları olmalıydı tüm bunlar. Çözmeden dönmemeliydim. İlk adres Deyrul Zafaran Manastırı’ydı. Yola çıktım…
Devamını Yazan: FZ
Durmadan gidersem eğer, yaklaşık 15-16 saat sonra ancak varabilirdim Mardin’e. O kadar uzun süre tek başıma araba kullanamayacağımı da göz önüne alarak, Ankara’da mola vermeyi düşünüp çıktım yola. Ankara’ya vardığımda hava henüz kararmamıştı.

Bulabildiğim en düzgün otelden bir oda kiraladıktan sonra, hemen otel restoranında bir şeyler atıştırıp çıktım odama. Yatağa uzandığımda elimde yine o gizemli günlük, sayfalar arasında, cümleleri, kelimeleri, harfleri defalarca tekrar tekrar okuyarak gezinmeye başladım.

Aradığım insan, on üç yıl önce son kez gördüğüm, onun öncesindeyse yaklaşık on altı yıl aynı yastığa baş koyduğum adamdı. Cem benim hayat arkadaşımdı, eşimdi, kocamdı, arkadaşımdı. Ne olmuştu ki bu on altı yıl sonunda, bir gün ansızın yok olmuştu? Sanki hiç var olmamış gibi. Ne olduysa, o ‘Dinler Tarihi’ konulu doktora tezine başladığı günlerde olmuştu. Türkiye’de birçok dinin bir arada, kardeşçe yaşandığı Mardin’e, tezi için araştırma yapmak üzere gidip gelmeye başlamıştı. İşte tam da bu seyahatlerinin sıklaştığı dönemde tutulmaya başlanmıştı bu günlük. Ortalıktan kaybolduğu günlerde, aklımda zaman zaman silik birer şüphe şeklinde belirmişti Mardin. Keşke o zamanlar şüphelerimin peşinden gitseymişim diye düşünmeden edemiyordum.

2005 tarihli sayfayı tekrar açtım, ilk satırlarda gün içinde yaptığı birkaç önemsiz işten bahsetmiş, sonlara doğru şunları yazmıştı;

“Safran çiçeklerinin kokusunu kilometrelerce uzaktan alabiliyorum… Beni çağırıyorsun biliyorum… Bütün korkularını, sahip olduklarını, sevenlerini, sevilenlerini bir kenara ayırıp sadece beni düşün, seni düşündüğüm gibi… Şimdi gülmek zamanı… Sürpriz dönüşle eğlenmek zamanı...”

Laptopumu çıkarıp, wirelessla bağlantı kurmaya çalıştım, olmadı. Lobiye inip otelde internet bağlantısı olup olmadığını sorduğumda, beni kütüphaneye benzer bir yere yönlendirdi görevli. İlk araştıracağım şey Deyrül Zaferan Manastırı’ydı. Süryani Cemaati’nin dini merkezi sayılan manastır, dördüncü yüzyılda bu haliyle yapılmış ve Mardin’in beş kilometre doğusunda kalıyordu. İsmini ise bahçesinde bulunan safran ağaçlarının çiçeklerinden alıyordu. Odama çıktığımda vaktin bir hayli ilerlemiş olduğunu gördüm. Bu kez düşünmek için değil, uyumak için yatağıma uzandım. Ertesi gün uzun bir yolculuk için dinlenmeliydim. Gözlerimin önünde manastırın hayaliyle tam uykuya dalmak üzereyken, telefonuma gelen bir mesajla irkildim. Oysa telefonumu kapattığımı sanıyordum.
Devamını Yazan: Çay Kaçığı
Vildan’ın beni arayıp ulaşamamış olduğunu belirten, servis tarafından atılmış bir mesajdı bu. Yolda çekmemiş olmalıydı, tesadüf olmuştu. Kimseyle konuşacak hâlde değildim. Elbette geri aramadım. Bu kez telefonu emin olarak kapatmayı düşünüyordum ki, ekranda ansızın Vildan’ın adı belirdi. Gittikçe artan melodi kulağımı tırmalarken açmamakta kararlıyım. Ama önemli bir şey olabileceğini düşünerek kararımı değiştirdim.

Endişeli bir sesle nerede olduğumu soruyordu. Neredeydim? Vildan’a güvenirdim. Ondan bir şey saklama gereği duymamıştım hiç. Cem ortadan kaybolduğunda da ne yapmam gerektiğini ona sormuş, tüm hissettiklerimi, beynimi yiyip bitiren şüpheleri onunla paylaşmıştım. Derdimi paylaşabildiğim ender dostlarımdan biriydi. Söyleyebilirdim; nerede olduğumu, neyin peşine düştüğümü, bu soru işaretleriyle yaşamanın bana artık çok ağır geldiğini, bıktığımı, yorulduğumu, son bir kez çabalayıp nerede biterse orada bırakıp, olduğum yerde tükenmeyi bekleyeceğimi hatta dahası yola çıktığımdan beri dişimin ağrıdığını, resepsiyonistin ne zaman görsem somurttuğunu, tuvaletin pis olduğunu, yemeklerin kötü ve Ankara’nın bende bin tane tatsız anısı olduğunu, boğulduğumu… söyleyebilirdim.
Ama söylemedim.

“Dinlenmeye ihtiyacım var. Kısa bir tatile çıktım.”

“Kimseye haber vermeden mi?”

Anlamıştı. Nasıl saklayabilirdim ki? Hem söylesem ne olacaktı? Neydi içimdeki bu şüphe?Vildan, şüpheleneceğim son kişi olmalıydı aslında ama öyle hissetmiyordum işte. Yıllardır beni bu işten uzak tutan, bu sırrın peşine düşmemi engelleyen kim olabilirdi en yakınımdakilerden başka? Yo, bu kez güvenmeyecektim kimseye.“Evet, birden esti aklıma. Biraz kafamı dinleyip döneceğim. Çok bunaldım, hoşçakal.”

Bir şey söylemesine fırsat vermeden telefonu kapattım ve başımı yastığa koyar koymaz uykuya daldım. Ertesi gün erkenden aşağı inip kahvaltımı yaparken bir iki masa ötemdeki adamın, gazetesinin üstünden beni izlediğini fark ettim. Ne yapacağımı şaşırmıştım, anlam veremedim. Kahvaltımı yarıda bırakıp odama çıktım. Yola çıkmadan hem biraz dinlenmek, hem de detayları sabah dinginliğinde gözden geçirmek istiyordum. Günlüğü tekrar elime aldım.

Defterin son boş sayfaları arasında, daha önce fark etmediğim yazılı bir sayfa olduğunu gördüm. Bu sayfanın da tarihi 2005’ti. Ay, gün belirtilmemişti. Yazının yazıldığı tarihe dair herhangi bir ipucu da yoktu.

“Beni çağıran ona, beni birinin itmesini bekleyemedim. Gören, duyandı beni kendine çeken. Üç kapı vardı karşımda, hepsi aynı yere çıkan. Hangisini açık bulursam oradan girebilirdim. Tokmağını avuçladığım gibi içeri girecektim. Kapıların arkasında olup bitenden haberdar olma arzusu, bütün bedenimi ele geçirmişti. Kapılardan birini araladığım an hissetmeye başladığım huzurun esiri olmak istiyordum. Kapıyı açacağım ve o huzurun esiri olacağım. Üçü de kendimi kanıtlamamamı istiyor. Hayatımdaki en değerli şeyden vazgeçmemi, sadece onları seçmemi istiyorlar. Bunu yapabildiğim zaman safran çiçeklerini ardımda bırakacağım ve yüzlerine kapıyı kapatacağım. İnsanlığın, bu âlemin ahını alacağım ama onun yanında olacağım, kendimi bırakacağım gücün güveninde, huzurun doyumsuzluğuna varacağım."

“Safran renginde bir gök… O göğe bulaşmış isten kurtuluş… İnsanlığın tüm kirlerini arkanda bırak. ÜÇ koca dünya var. Kapıları ardında bırak. ÜÇ koca dünyada insan ol.”

Bir yerden alıntı olduğunu sandığım bu son cümleleri, internette araştırmıştım. Ama hiçbir yerde benzer cümlelere bile rastlamamıştım. Hiçbir ipucu yoktu. Sanki her şey bana karşıydı, herkes susup oturmamı istiyordu, yıllardır yaptığım gibi.

Resepsiyona uğradım ve ayrılacağımı bildirdim. Arkamı dönüp kapıya yönelmek üzereyken beni izleyen adamın hızlı adımlarla benden önce kapıya doğru yürüdüğünü gördüm. Kapıdan çıktı ve onu dışarıda bekleyen kadınla gözden kayboldular. Ağzımdan yalnızca tek bir kelime döküldü.

"Vildan!"

Hızlı adımlarla gözden kaybolmadan önce, saçını, boyunu, teninin buğday rengini, her zaman görmeye alışkın olduğum iri taşlı takılarını görüp, bir çırpıda tanıyınca dökülmüştü ismi ağzımdan. Nefesimi öyle tutmuşum ki, damarlarımın daraldığını, kanımın burun deliklerinden öfkemle birlikte fışkıracağını hissediyordum.
Vildan… Nasıl olabilirdi?

Otelden çıktım, arabama atladığım gibi yola koyuldum. Yola bakarken geçip gittiğim yerler, sokaklar, binalar, insanlar gözümün kenarından çizgi gibi akarken ben nasıl bir kumpasın içinde olduğumun ayırdına varmaya çalışıyordum. Cem’e ne yapmışlardı?

Hızla yol alıyordum;

Figen Pastanesi…

Zihnimi kurcalayan tek soru buydu. Sonra birden aklıma Eda geldi.

Mor Tuhafiye…

Eda’nın etrafında olabilirlerdi. Bir kötülük peşinde olabilirlerdi ve beni engellemek için kızımı…

Çelik Kırtasiye…

Eda ne olur evde ol! İyi ol!

Star Kuaför…

Yeni duştan çıkmışsındır belki, saçlarını kurutmuşsundur az önce. Doğal renginde kalması konusundaki tüm ısrarlarıma rağmen siyaha boyadığın saçların omuzlarına dökülüyordur ve her zaman özlemlerinin acısını çıkarır gibi fırçaladığın saçlarındadır tarağın hâlâ.

Çınar Kundura…

Hemen arabayı durdurup, Eda’yı aradım. İyi olup olmadığını öğrenmeden yola devam edemezdim.

Devamını Yazan: Yıldız Yağmurları
Nihayet telefonun dördüncü çalışında kızım, içimi ferahlatan sesiyle karşımdaydı;

"Sonunda bana bir telefon etmene sevindim anne. Üniversiteden yeni mezun olmuş maceraperest genç kızlar gibi bir mesaj atıp ortadan kayboldun. Aslında Dağhan beni engellemeseydi nerede olduğunu öğrenip arkandan gelmeyi düşünüyordum ama…"

O an Eda’nın ne uzayıp giden sitemleri, ne de ardı ardına sıraladığı iğneli sözleri umurumda bile değildi neyse ki kızım iyiydi ve benim için tek önemli olan da buydu.Eda’yı büyük bir çabayla iyi olduğuma ve sadece kendimi dinlemek üzere bir tatile çıktığıma inandırıp sakinleştirdikten sonra, Vildan’la görüşüp görüşmediğini sordum. Defalarca kere arayıp, beni bulması konusunda ısrar etmiş olduğunu söyledi. Bu tutumu Eda’yı haliyle endişelendirmişti. Üstü kapalı olarak da olsa, ona benimle ilgili kimseye herhangi bir açıklama yapmamasını tembihledim. Ancak tek korkum ve aynı zamanda da tek tesellim Eda’nın son derece zeki bir kız olmasıydı. Ses tonumdan bile kendince analizler yapıp, bir takım şüpheler edinerek peşime düşebilirdi ama aynı zamanda biliyordum ki o her durumda kendisini de koruyabilirdi. Yine de annelik içgüdülerim kızımın bu konudan ne kadar uzakta olursa o kadar güvende olacağını söylüyordu.Kafamda tüm bu düşünceler ve çelişkilerle Mardin’e doğru yol alıyordum. Şehre yaklaşırken aslında yıllardır kalbimi sıkıştıran pek çok çatışmanın açığa çıkan sancılarını çektiğimi hissediyordum. Habersizce terk edilen olmanın hiç kapanmayan yarası bir yana, bir bilinmeyenin ortasındaki ‘kandırılan’ olduğum hissinden de kendimi kurtaramıyordum. Zihnimde kocaman bir soru işaretiyle, tam on üç yıl sonra, bir zamanlar çok sevdiğim adamın, elimdeki son kalan satırlarının peşinden bir meçhule doğru gidiyordum.

Sadece birkaç kısa mola vererek gece yarısına varmadan Mardin’e ulaştığımda, oldukça yorgundum. Cem’in daha önce hayranlıkla bahsettiği Osmanlı Konağı’nda kalmaya karar vermiştim. Hemen odama çıkıp dinlenmek üzere yatağıma uzandım. Aklım karmakarışık olsa da beynimin gizli kıvrımlarında bir mekanizma sanki benden bağımsız kararlar alıyor ve ne yapacağımı çoktan beridir plânlıyor gibiydi. Bu garip his kendimi daha soğukkanlı hissetmeme neden olmuştu.
Sabah erkenden kalkıp, hafif bir kahvaltı sonrası doğruca Manastır’a gittim. Burası her şeyin başladığı yer miydi? Yoksa bittiği yer mi? Önümde uzanan Mardin Ovası’na hâkim görünümüyle son derece heybetli bir duruşu olan yüzlerce yıllık bu taş yapı, geçmişten bugüne kadar dimdik ayakta kalmayı başarırken, zamana meydan okuyan bir fütursuzlukla beni bekliyor gibiydi. Cem’in çalışmaları esnasında sık sık bahsettiği birkaç görevlinin adını anımsamaya çalıştım, özellikle içlerinde kendine yakın bulduğu biri vardı adı ‘Murat’ olmalıydı, değilse bile şansımı denemeye değerdi.

Sıradan bir ziyaretçi gibi içeri girdim, Girişteki bir görevliye Murat Bey’le görüşüp görüşemeyeceğimi sordum. “Hangi Murat Bey?” sorusu beni ilk anda biraz şaşırtsa da o sırada arkamdan geçen birinin, “Beni mi arıyordunuz?” diyen sesi imdadıma yetişti.

Murat bey gerçekten kibar bir adamdı ve beni özel görüşebileceğimiz bir odaya davet etti. Ona Cem’i, kayboluşunu ve günlüğünde manastırla ilgili bazı dikkat çekici notların olduğunu özetledim kısaca. Ne yazık ki Murat Bey Cem’i şahsen tanımıyordu ama Manastır’a ‘Dinler Tarihi’ ile ilgili tez çalışmaları için gelip giden biri olduğunu anımsıyordu. Biraz düşündükten sonra, bazı arkadaşlarını telefonla aramaya başladı. Nihayet içlerinden biri Cem’i anımsamıştı ve anımsayan bu kişinin de adı Murat’tı. Bana yardımcı olan iyi niyetli Murat Bey, belki de Cem’in akıbeti ile ilgili bir ipucuna sahip olabilecek diğer Murat Bey gelene kadar, Manastır’ı gezdirme teklifinde bulunmuştu. Geçmek bilmeyen zamanı kovalamanın en iyi yolu bu olabilirdi, kabul ettim. Manastır üç kattan oluşuyordu ve beşinci yüzyıldan başlayarak değişik zamanlarda eklentiler yapılmıştı. Günümüzdeki haline ise on sekizinci yüzyılda kavuştuğundan bahsetmişti Murat Bey. Gözümün alabildiği kadar geniş alana dikkatle baktığımda, yapılan eklentilerin orijinalinden hiç ayırt edilemediğini fark ettim. Kim bilir, belki de tam on üç yıl önce Cem’de benimle aynı yerde durmuş, belki de aynı düşüncelerle etrafı süzmüştü. Yüksek kubbelerin altında yürürken, kemerli sütunların, göz alıcı taş oymalarına bakarken her adımda Cem’in nefesini yanı başımda hisseder gibi oluyordum. Varlığı sanki çok yakınlarımda gibiydi, ne zaman bir köşe başına gelsek döndüğümüz anda Cem’le yüzleşecekmişiz duygusuyla sarsılıyordum. Murat Bey’in önerisiyle biraz dinlenmek için bir duvar gölgesine sığındık, yorgun ve içinde bulunduğum garip ruh haliyle adeta titreyen bedenimi yere bıraktım. Ellerim, manastırın avlusundaki yakıcı taşların üzerinde yavaşça gezinirken, beynim tüm duyu organlarımla birleşmiş, bana bir oyun oynuyor gibiydi; burnuma bir çiçek kokusu geliyordu; adı, rengi, şekli hatta kendisi bile var olmayan bir çiçeğin kokusunu duyar gibiydim. Tüm bunlar, buram buram tarih kokan bu taş duvarlarla çevrili asırlık yapının üzerimdeki doğaüstü etkisi uyandıran hissi olmalıydı. Başka ne olabilirdi ki?

Birkaç saat sonra beklenen Murat Bey nihayet geldi. Güneş yanığı tenli, uzun boylu, orta yaşlarda bir adamdı. Cem’i tanıdığını ve buradaki çalışmalarında kendisine refakat ettiğini söyledi ama kayboluşuyla ilgili bir bilgisi yoktu.

“Sizden sıkça bahsederdi, hatta evde olduğu zamanlarda dahi telefon görüşmeleri yaptığınızı biliyorum. Son görüşmenizden sonra ondan bir daha haber almadığınıza hiç şaşırmadınız mı? Sizi bir daha hiç aramayacağını söyleyerek mi ayrıldı buradan?”

Beni de şaşırtan bu ani çıkışım Murat Bey’i afallatmıştı. Bir an ne diyeceğini bilemez bir ifade ile bir şeyler geveledikten sonra;

“Bakın daha önce Vildan Hanım’a da söyledim, hiçbir bilgimiz yok. Cem Bey buraya gelen diğer pek çok kişiden farksızdı, geldi çalışmalarını yaptı ve gitti.”

O an zihnimde sadece tek bir söz yankılanıyordu, “Vildan Hanım’a da söyledim, Vildan Hanıma da…” Onun bu işin içinde bir yerlerde olduğundan artık hiç şüphem yoktu.

Murat Bey’e, Vildan’ın Cem’i aradığından haberim olmadığını ve bu konuyla ilgili biraz daha bilgi vermesi ricasında bulundum. Pot kırdığını düşünerek konuyu geçiştirmeye çalışsa da, uzun süren ikna çabalarımın sonunda hatırladığı her şeyi anlattı. Vildan’ın Cem’in kaybolmasından sonra on üç yıldır aralıklarla tam üç kere manastıra geldiğini ve hemen herkesle tek tek konuşarak Cem’le ilgili pek çok sorular sorduğunu, özellikle ondan kalan herhangi bir şey olup olmadığı konusundaki ısrarlı tavrını anlamadıklarını ve artık bu ‘kayıp adam’ konusunu tamamen kapatmak için ağız birliği ederek sadece, “Bilmiyoruz,” deme kararı aldıklarını söyledi.

Murat Bey sözlerinin sonunda, bu kararını bozup, bana açıklamalar yapmasının nedeni olarak da, Cem’in benim hakkımda söylediği bir söz olduğunu söyledi. Cem, kaybolmasından önceki son görüşmelerinde Murat Bey’e “O beni bulacak, ne olursa olsun bulacak ve içine düştüğüm bu derinlerden çıkaracak,” demiş. Murat bey sıradan bir sohbet esnasında söylenen bu sözlerin ne anlama geldiği üzerine o zamanlar pek düşünmediğini ama Cem’in ortadan kaybolmasından sonra sık sık anımsadığını söyledi.

Otele gitmek üzere arabama bindiğimde elimde ne var ne yok bilemiyordum. Cem’den geriye yine gizemli sözler kalmıştı. Yine cevapsız sorular vardı zihnimde. Cem nerdeydi? Benim geleceğimi biliyor muydu gerçekten de? Bir yerlerde beni kendisine ulaştıracak bir iz, bir işaret mi bırakmıştı? Bu nasıl bir oyundu ve ben bu bilinmezlerle dolu denklemin neresindeydim?

Aynı zamanda artık içimde en yakın arkadaşıma karşı koca bir şüphe vardı. Vildan buraya gelmişti, Cem’den geriye kalanlarla ilgili sorular sormuştu. Peki, ama neden? Neden bana hiçbir şey söylememişti?

Otele ulaştığımda resepsiyon memuru bana bırakılmış bir mesaj olduğunu söyleyerek elime bir kağıt tutuşturdu. Kâğıtta bazı sorularımın aslında hiç beklemediğim cevapları da yazılıydı.

“Zerrin, burada olduğunu biliyorum, artık benden haberdar olduğunu da. Ancak bilmeni istiyorum ki ben her şeyi senin için yaptım, en sevdiğim dostum, sırdaşım olduğun için, yeniden mutlu olmayı hak ettiğine inandığım için. Yolun sonuna çok az kaldı, her şey yakında gün ışığına çıkacak. Bana güven ve sadece sabırlı ol.
Vildan”

Elimde arkadaşımın o çok iyi tanıdığım el yazısı ile yazılmış bir kâğıt, aklımda cevaplanmamış yüzlerce soru, içimde binlerce şüphe ve hayatımda hala varlığını sürdüren kayıp bir ‘koca’ ile birlikte odama çıktım.

Yolun sonu gerçekten de yakın mıydı?

Ertesi sabah ilk işim yeniden manastıra gitmek oldu. Önceki gün sorulmamış sorularımı sormalı ve anlattığından daha fazla şey bildiğinden emin olduğum Murat Bey’i sorularımla sıkıştırmalıydım. Sanki geleceğimi biliyormuş gibi Murat Bey’i kapıda beni beklerken buldum. Yüzüne dikkatle bakarken anlatacak şeyleri olduğunu anlamıştım. Adeta fısıltıyla, “Beni takip edin,” dedikten sonra dolambaçlı koridorların birinin sonunda küçük bir odaya soktu. İçeride bizden başka üç kişi daha vardı, biri Murat Bey gibi sivil giyimliydi. Diğer iki kişinin kıyafetlerinden ise manastırda görevli din adamları olduğu anlaşılıyordu. Beni alelacele küçük bir masanın etrafında dizili sandalyelerden birine oturttuktan sonra kendileri de oturdu. Söze ilk, adının Yakup olduğunu söyleyen sivil giyimli görevli başladı.

“Zerrin Hanım, neden burada olduğunuzu biliyoruz. Murat Bey bize her şeyi anlattı ve biz de şimdi size bildiğimiz her şeyi anlatacağız. Çünkü Cem Bey’in kayboluşu ile manastırımız arasında bir bağ varsa artık ortaya çıkmalı,” dedi. Şaşırmıştım. Bu sözlerin ne anlama geldiğini anlamaya çalışıyordum.

Masadaki din adamlarından siyah elbiseler içinde, zayıf ve uzun boylu olanı, “Cem Bey kaybolmadan önceki son zamanlarında haddini aşan işler yapmaya başlamıştı,” dedi. Sonra başını iki yana sallayarak ekledi, “Başına gelenler her ne ise bunların temellerini, yasakları ihlal ederek kendisi atmıştır.”

Aklım karışıyordu, bu adamlar ne demek istiyordu böyle çözemiyordum.

“Zerrin hanım neden bahsettiğimizi anlamadığınızı biliyoruz, ancak bizimki de sadece bir şüphe ve biz bu son derece mahrem konuyu sizinle paylaşıp paylaşmama konusunda kararsız kaldık. Ancak, kayıp bir insan ve bir hayat söz konusu… Biz şüphelerimizi ve olası tahminlerimizi sizinle paylaşacağız ama ondan sonrası için size her hangi bir vaadimiz yok. Unutmayınız ki burası asırlardır varlığını sürdüren ve dünyanın dört bir yanındaki inananlarımız tarafından ziyaret edilen, saygın bir dini merkezdir. Bu nedenle bizi anlayacağınızı tahmin ediyoruz.”

Anlamıştım, Cem’in başına gelen her ne ise bu, henüz tanımlayamadığım kötü bir şeyden dolayı olabilirdi ve bu nedenle isimlerinin bu olayla anılmasını istemiyorlardı. O an tek istediğim beni kocama yaklaştıracak bir işaretti ve söyleyecekleri her şeyi kabule hazırdım.

Din adamlarından ikincisi söze girdi bu sefer, “Cem Bey çalışmalarının son zamanlarında bize bazı garip sorular sormaya başlamıştı, bunlar bizim kendi aramızda bile konu edemeyeceğimiz türden bazı ‘yasak inanışlar’ üzerineydi. Cem Bey’e defalarca bu mevzuların manastırımızla bağdaştırılmaması hususundaki hassasiyetimizden bahsettiğimiz halde, o ısrarla bu konunun üzerine gidiyordu.”

Kendimi daha fazla tutamadan araya girdim “Nedir bu bahsettiğiniz yasak konular?”

Bir süre birbirlerine baktıktan sonra Yakup Bey’in onayladığını belli eden baş işaretinin üzerine “Mardin’de var olduğu iddia edilen ve yerli halkın tamamen yanlış bir yaklaşımla hep bizimle ilişkilendirdiği, dünya üzerindeki hiç bir kutsal dinle bağdaşmayan bir takım sapkın inançların tevzi edilmeye uğraşıldığı bir tarikat hakkında,” diyerek açıklamada bulundu.

Yine şaşkındım, duyduklarıma inanamıyordum! Cem bir bilim insanı, araştırmacı, tanıdığım en aklı başında insandı.

“Cem Bey, sanıyoruz ki başlarda araştırmaların biraz daha farklı yaklaşımlarla zenginleştirmek niyetindeydi ama sonra ne olduysa bu tarikata bağlı olduğunu zannettiğimiz bazı kimselerle fazlaca haşır neşir olmaya başladı. Gitgide asıl araştırma mevzusu olan kilisemizin yaklaşımlarından da uzaklaşıyordu, vaktinin çoğunu onlarla geçirmeye ve dahası bizi oldukça rahatsız edecek şekilde onların içimize sızma çabalarını destekler davranışlar sergilemeye başlamıştı.”

Aklım başımdan gidiyor gibiydi, duyduğum her söz artık bir balyoz gibi kafama iniyordu, “Cem bu anlatılanlar sen misin? Sen neler yaptın?” diye haykırmak istiyordum, manastırın taş duvarlarını çınlatırcasına bağırmak istiyordum!

Cem’den geriye kalanların olduğu bir dosya çıkardılar. Cem’in kayıp olduğu bilgisine ulaşmalarından sonra, çalışmalarını yoğun olarak yürüttüğü odaların birinde bulunmuş ve tam on üç yıldır saklanmıştı ve daha da ilginç olan, bugüne kadar benden başka hiç kimseye gösterilmemişti. İçimden bir ses Vildan’ın bu yazılanların peşinde olduğunu fısıldıyordu. Hepsini teker teker okuduk. Bazıları saçma sapan anlatılardı, onun adım gibi bildiğim el yazısıyla alelacele karalanmış gibiydiler. Sanki biri hızlıca okumuş, Cem’de yakalayabildiği yerleri not almış gibiydi. Ancak bir anda aklımda şimşek gibi çakan birkaç kelime, beni yıllar öncesinde Cem’in kaybolmasından kısa bir süre öncesinde, notlarına boğulmuş bir halde çalışırken, ağzından dökülen bazı cümleleri anımsamama neden oldu.

“Bu adamlar deli,” diyordu gülerek, “İnançları uğruna yapmayacakları şey yok, dehlizlerdeki arınma günleri boyunca her şeyden, herkesten soyutlanıyorlar biliyor musun? Bunun çok anlamlı bir deneyim olacağı konusunda beni ikna etmek için…”

O gün yarım yamalak dinlediğim, umursamadığım detaylarını hatırlamadığım bu konuşmadan aklımda kalan sadece bu sözlerdi ve elimde tuttuğum kâğıtlarda da bahsi geçen ‘Dehlizlerdeki arınma günleri’ tıpkı Cem’in o günkü sesiyle kulaklarımda uğulduyordu.
Devamını Yazan: Zevzek Zevzek
Soğukkanlılığımı korumaya çalışıyordum ama içten içe iyice paniklediğimin farkındaydım. Yakup Bey’e dönerek, “Peki” dedim, Bahsettiğiniz bu tarikat ile ben nasıl temasa geçebilirim, kimlerle görüşebilirim?”
Yakup Bey diğer üç kişiye benim için oldukça uzun sayılabilecek bir süre baktıktan sonra tekrar bana döndü: “Bu konuda size bizler yardımcı olamayız maalesef, sizinle paylaşabileceğimiz bilgiler bunlardan ibarettir. Bir de eğer isterseniz dosyanın bir kopyasını size verebiliriz. Ancak bundan sonrası için adımızın hiçbir şeye karışmasını istemiyoruz, anlayışınız için peşinen teşekkür ederiz.”
Dosyanın kopyasını hazırlamalarını beklerken gelen arama olup olmadığına bakmak için telefonumu açtığımda bir defa Eda’nın, iki defa da Vildan’ın aramış olduğunu gördüm. Bir de mesaj vardı, “Saat yedide otelde olacağım, konuşmalıyız. Vildan.”

Elimde dosya odaya girdiğimde saat öğleden sonra ikiyi geçiyordu. Beş saat sonra Vildan’la buluştuğumda, neler olduğuna dair daha fazla şey öğrenebilecektim. Bu beş saat ise sabah duyduklarımı, okuduklarımı sindirebilmem için bana gerekliydi. Yeniden dosyaya döndüm…

Yeni Kelime - Zor

2008-06-11T12:16:00.003+03:00

Merhaba,

Kelime Oyunumuzun yeni kelimesini sevgili Yaşamın Kıyısında söyledi bu kez. Kelime, 'ZOR'. Biz de kelimeden etkilenerek işi biraz daha zora sokalım istedik.:) Bu kez içinde 'zor' kelimesi geçmeyen ama yazı bütünlüğünde 'zor'u anlatan yazılara imza atmanızı istiyoruz.

Ne dersiniz, 'zor' mu gerçekten?:)

Sevgiler...

-----------------------------

http://hislerimvebenkelimeler.blogspot.com/2008/06/hayat-hep-byle-zor-ite.html Hislerim ve Ben

http://ntgunluk.blogspot.com/2008/06/sabr-ve-dl.html NT

http://melekoglum.blogspot.com/2008/06/kelime-oyunuzor.html Aylin Yaprak

http://etkialani.blogspot.com/2008/06/zor-kelime-oyunlar.html Etki Alanı

http://habersiz.blogspot.com/2008/06/kolay-deil.html Hüzünbaz

http://www.archisugar.com/2008/06/kelime-oyunlari-zor.html Archisugar

http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2008/06/kara-sicak.html İncegül

http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2008/06/acemi-ofr-kelime-oyunlar-zor.html Tabiat Ana

http://dusuncekutusu.com/?p=14 A.Cihan Çakar

http://fzspace.blogspot.com/2008/06/sevgimle-by.html FZ

http://gundebirdoz.blogspot.com/2008/06/gidekalmak.html Yolcu

http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/06/yalnzlk-kelime-oyunlar.html İlham perisi

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2008/06/b-b-m_15.html Yaşamın Kıyısında

http://delikizindefteri.blogspot.com/2008/06/duyumsama.html Göz

http://hayattagiderken.blogspot.com/2008/06/zor_17.html Hayatta Giderken

http://etkialani.blogspot.com/2008/06/zor-kelime-oyunlar_16.html Etki Alanı

Duyuru

2008-06-09T12:58:00.003+03:00

Atölyemizin Öykü Tamamlama çalışmasının ikinci öyküsü "KIRMIZI" yı tamamladık. Bu öyküyle birbirimizin diline daha yaklaştığımızı ve -neredeyse- tek kişi gibi düşünebildiğimizi fark edip mutluluk duyduk. Kendi üslubumuzu aynı öykü örgüsü içinde eritebilmek, sonraki öykülerde daha başarılı çalışmalar çıkaracağımız konusunda bizi bir kere daha ümitlendirdi.

Okuyan, yorumlayan ve beğenilerini, eleştrilerini ileten herkese teşekkür ederiz.

Sevgiler...

Yeni Kelime - Fısıltı/Fısıldamak

2008-06-06T00:49:00.004+03:00

Kelime Oyunlarının yeni kelimesi sevgili Tubikko'dan geldi; Fısıltı/Fısıldamak.
Bu kelime tek yazıyla sınırlı tutulamayacak kadar üretken bir kelime, öyle değil mi? Bizlere bambaşka zamanlardan, bambaşka hayatlardan ve bambaşka duygularla fısıldayacaklarınızı merakla bekliyoruz.

Sevgiler...

-------------------

http://benkarlarkralicesi.blogspot.com/2008/07/kelime-oyunlar-fslt.html Karlar Kraliçesi

http://sardunya.blogspot.com/2008/06/babaevi-fslt.html Sardunya

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2008/06/ilk-ve-son-hayal.html Yaşamın Kıyısında

http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2008/06/geceler.html Tabiat Ana

http://tavsankani.blogspot.com/2008/06/gece-ve-ondan-nasl-kurtulamal.html Çay Kaçığı

http://etkialani.blogspot.com/2008/06/fslt-kelime-oyunlar.html Etki Alanı

http://hislerimvebenkelimeler.blogspot.com/2008/06/fslt-fisildamak.html Hislerim Ve Ben

http://ntgunluk.blogspot.com/2008/06/gitmek.html NT Günlük

http://gundebirdoz.blogspot.com/2008/06/lades.html Yolcu

http://habersiz.blogspot.com/2008/06/giyindiim-suret.html Hüzünbaz

http://melekoglum.blogspot.com/2008/06/kelime-oyunlarfslt-fsldamak.html Aylin Yaprak

http://ipekkoza.blogspot.com/2008/06/fotografin-dili-teneke.html Koza

http://fzspace.blogspot.com/2008/06/ay-dolunayd-bitmiti.html FZ

http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/06/bir-gece-vakti.html İlham Perisi

http://hayattagiderken.blogspot.com/2008/06/rzgarin-fisiltisi.html Hayatta Giderken

Fotoğrafın Dili (4. Çalışma)

2008-06-06T00:40:00.008+03:00

Bu seferki fotoğrafımız bizden birinin, yani bir 'blogger'ın;

Sevgili Özlem Özel Gürbüz'ün Gaziantep gezisinde çektiği bir fotoğraf bu. Gördüğüm ilk anda içimden çok farklı duygulara ait, birçok cümle geçmişti. Umarız sizler de keyifle dillendirirsiniz bu kareyi.

Sevgiler...

-----------------

http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2008/06/sitem.html Fikriminincegülü

http://etkialani.blogspot.com/2008/06/korku-fotorafn-dili-4alma.html Tütü

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2008/06/son-basamaklar.html Yaşamın Kıyısında

http://melekoglum.blogspot.com/2008/06/sonu-yazlmam-bir-kitapyarm-kalm-bir.html Aylin Yaprak

http://habersiz.blogspot.com/2008/06/hoakal.html Hüzünbaz

http://gundebirdoz.blogspot.com/2008/06/tozlu-kaldrmlar.html Yolcu

http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/06/ta-merdivenler.html Koza

http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/06/ta-merdivenler.html İlham Perisi

Öykü Tamamlama (2. Çalışma)

2008-06-03T20:06:00.011+03:00

Öykü Tamamlama çalışmamızın yeni öykü girişi bu kez sevgili Fikrimin İnce Gülü'nden geldi. Öyküler boyu birbirimizin dilini daha iyi anladıkça, daha uyumlu ve başarılı öykülere imza atacağımıza inanıyoruz. İlk çalışmamızda yorumları, eleştrileri ve beğenileriyle bizleri yüreklendiren tüm katılımcı/okuyucu arkadaşlarımıza teşekkür ederiz.

KIRMIZI

Oturduğumuz yer, çoklukla ahşap, eski evlerin bulunduğu, küçük ama şirin bir mahalleydi. Pencere önleri ve balkonlarda allı morlu salkımlar, mis kokulu hanım elleri, hercaî menekşeler, camgüzelleri edalı edalı salınır, evlerin pejmürde görüntüsü bu renk cümbüşünün arasında kaybolur giderdi. Hemen herkes birbirini tanır, selamlaşmalar hiç bitmezdi. Bir nefeslik mesafedeydi biri diğerine, hıçkırsan sesin duyulurdu komşu evde. Memleketinden kopmuş hasret dolu, ezik yüreklerin belki de birbirini avuttuğu, gurbetin içinde sıla gibiydi burası.Babaannem, dedem, halalarım ve amcalarımla birlikte, bu eski evlerin birinde yaşıyorduk. Beton olmasının da katkısıyla diğer evlere nazaran lüks bile sayılabilirdi bizimki. Sofadaki pencerenin dantel perdesi, baharı karşılarken güneşi içeriye çağırırcasına uçuşur, o da bu cazibeli daveti geri çevirmez, aydınlatırdı her daim evimizi. Etrafı duvarla çevrili küçük de bir bahçemiz vardı. Ah! O bahçe ve çocukluğumun mis kokulu üzümleri...Bahçe duvarının daimi süsü küpe çiçekleri, babaannemin vazgeçilmezi, benimse takılarımdı. Arada babaanneciğim, Kız afacan, yine kopardın değil mi çiçeğimi?” diye paylasa da, bayılırdım onları kulağıma ya da saçlarıma takıp, ortalıkta gezinmeye. Ve her sabah, ‘belki’ diyerek dört yapraklısını arayıp durduğum minicik, pembe yoncalar dikmişti dedem. Minicik görüntülerine inat, kocaman bir saksıya hem de…Bir de güneş doğarken içine kapanıp, akşam olunca coşmasına çocuk aklımın ermediği, tohumlarını sokaklardan toplayıp ellerimle toprağa yerleştirdiğim için olsa gerek, kalbimdeki yeri hepsinden önce gelen akşamsefaları…Yine bu eve dair hatırladığım en belirgin detay, her odada farklı bir şekil, başka bir desende karşıma çıksa da, mutlaka kırmızı olan halılardı. Hayatımın o dönemine ait en baskın renkti kırmızı. Belki de bu yoğun kırmızılık o zamanlar ruhuma sızmıştı fark ettirmeden, belki de benim bu renge karşı çok sevmekle, nefret etmek arasındaki gelgitlerim bu yüzdendi kim bilir?Semtimizde ne çok yangın çıkardı. Sık sık itfaiye aracının yeri göğü yırtan acı sireni yankılanırdı kulaklarımızda. Çok tekrarlanan her şeyde olduğu gibi sıradanlaşmış ve bir o kadar da kanıksanmıştı bu görüntüler. Tıpkı bir film sahnesi seyreder gibi, dakikalarca dikilip, küle dönen tahtadan hayatları seyrederdi çaresiz kalabalık.Benim için ise, masal okumak gibiydi bu yangınları seyretmek. İtfaiye erleri de kahramanlarıydı masalımın.Çocuk yüreğim üzülürdü bazen; bizde niye yangın çıkmıyor diye hayıflanırdı kendince. Bizim evimiz de yansaydı, ben mahsur kalsaydım, kahramanlarım beni kurtarsaydı mesela… Ne güzel olurdu hayalimce.Çok küçüktüm. Yuva yangınının, ciğer yangını olabileceğinin idrakinde olamayacak kadar küçük bir kız çocuğu… Ve yine tüm çocukluğumu etkisi altına alan kesif bir kırmızı…Evimiz kalabalıktı. O nedenle her sabah tatlı bir karmaşa, biraz da gürültü ile başlanırdı güne. Halalar servis işini henüz bitirmiş kahvaltıya başlarken, amcalar ve enişteler evden çıkma telaşında olurlardı. Dedem sabah çok erken işe giderdi. Onu Pazar sabahları haricinde kahvaltı sofrasında hiç göremezdik. Daha hava aydınlanmadan, babaannemin ellerinden içtiği acı kahvenin tadı damağında, hayatın yükü omuzlarında yola dökülürdü. Ben, yarı uyur vaziyette, yatağımın başucundaki pencereden, onun bahçe kapısını gıcırdatarak açmasını ve alacakaranlıkta yavaş yavaş uzaklaşarak, gözden kaybolmasını çocukça bir heyecanla seyrederdim. Hiçbir zaman bilmese de, onu her sabah yolcu ederdim. Ağabeyim, duvar tarafındaki yatağında kıpırdanır, her sabah olduğu gibi, bitimsiz sandığım o seremoni için hazırlanırdı. Ben beklerdim… O, yorganın altına sakladığı kafasını çıkarır, yüzünü bana döner, doyumsuz, muhteşem gülümseyişini küçücük ağzına yerleştirir, “Haydi bırak artık, yat uyu gülüm,” derdi. O demese de ben uyuyacaktım elbette. Ama beklerdim. Onun bana sevgiyle gülümsemesini, ‘gülüm’ demesini… Bir sevgi ayinini bekler gibi beklerdim. Nasıl severdim ah! Nasıl… Hiç bilmediğim annemle, babamın yerine de onu severdim.Gün doğarken gözlerime ve yüreğime dolan, simsiyah, kıvırcık saçların sarmaladığı o aydınlık yüzün, gün gelip çocukluğumun kırık dökük çerçevesindeki, ucu yanık, siyah-beyaz, silik bir fotoğraf karesi olacağını hiç aklıma getirmezdim…

Devamını Yazan: Geveze Kalem

Tuhaf! Günler sonra küllerin soğuduğu o sonbahar akşamında dedemin elinden tutmuş, buruk ve bir o kadar pişmanlık dolu bir hüzünle dolanırken enkazın ortasında, bir tek bu fotoğrafı bulmuştum neredeyse sapasağlam kalan. Biraz ucu yanmış ve epeyce küle bulanmıştı. Ama hâlâ sağlamdı ve hâlâ ağabeyimin duygulu bakışlarını taşıyordu üzerinde. Yine niyedir bilmem, dedeme göstermeden sokmuştum hemencecik kazağımın altına. O günden sonra çocukluğum bu fotoğrafla eş anlam taşıdı yüreğimde. Ben o günlerde büyüdüm; o evde, o hatıralarla ve o yangınla göçtü benim çocuk ruhum, henüz sekiz yaşımı doldurmamışken.Büyük bir yangındı. Masallarıma taşıyarak, çocukça bir umutla hayalini kurduğum için duyduğum pişmanlıktan, çok daha büyük bir yangındı. Ne sağımızdaki Hasan Amca’ların evine, ne solumuzdaki kitapçı Ayfer Teyze’nin dükkânına sıçramamıştı, betondu çünkü bizim evimiz; ama seneler boyu külleri her birimizi günbegün kavuracak kadar büyük bir yangındı.

Devamını Yazan: Zevzek Zevzek

Yangından sonra bir süre hepimiz farklı evlerde, konu komşuda kaldık. Ben, babaannem ve dedemle birlikte Hasan Amca'ların yanına yerleşmiştim. Bütün olanlardan sonra dedem beni yanında istemişti. Halamlar ve amcamlar eşleriyle ve çocuklarıyla birlikte birer komşuya yerleşmişlerdi. Yalnız Meral Halam, kaybettiği kocasının ardından kendine bir türlü gelememiş, günlerini küllerin arasında dolaşarak geçirir olmuştu. Onu her akşam bir kardeşi yanına alıyordu ve tüm komşularımız elbirliği ile bize yardımcı olmaya çalışıyorlardı. Babaannem ve dedemle aynı odayı paylaşıyorduk. Dedem işe tekrar başladığında, odadan çıkışı ile birlikte ben yine onu uğurlamaya başlamıştım habersiz. O gittikten sonra babaannem beni uyandırmamak için sessizce odaya girer, namazını kılardı. Ben her sabah yanı başımdaki boş yatağa bakıp orada ağabeyimin yattığını hayal ederdim ve bana, "Haydi bırak artık, yat uyu gülüm," diyene kadar gözlerimi kapamazdım. Gözlerimi her kapayışımda da karşıma dikilirdi, üzerinde kırmızı bir gömlek gözlerimin içine bakardı, "Haydi bırak artık, uyu gülüm. Üzülme bu kadar, senin suçun değil!". Oysa ben değil miydim evimiz yanmadığı için hayıflanan?Yeni evimiz eski mahallemizin bir alt sokağındaydı. Diğer ev kadar büyük değildi ama yine de hepimize yetiyordu. Yalnız Seval Halam ve Hulki Eniştem ayrı eve çıkmaya karar vermişlerdi, Hulki Eniştemin o zamanlar neden olduğunu bilmediğimiz yoğun ısrarıyla.

Devamını Yazan: FZ

Yeni evimizde artık Meral Halamla aynı odayı paylaşıyorduk. Her gece halamın, hıçkırıkları ile uykuya dalar, yine gecenin bir yarısı iç çekişleriyle uyanırdım. Bir insan gölgesi görürdü gözlerim; mercan kırmızısı gece lambasının altında. Ellerini bağrına basmış, bir ileri bir geri sallanan halamın gölgesini…Sabah olduğunda, saçlarımı tarardı Meral Halam, bir de türkü söyleyerek örer, giydirirdi siyah önlüğümü…
Karadır kaşların ferman yazdırır,
Aşkın beni diyar diyar gezdirir.
Lokman hekim gelse yaram azdırır,
Yaramı sarmaya yar kendi gelsin.
Ormanlardan aşağı aşar gezerim,
Nazlı yari kaybettim ağlar gezerim.
Ormanların gümbürtüsü başıma vurur,
Nazlı yarin hayali karşımda durur.
Son bölümü söyleyemeden boğazı düğümlenir, yine hıçkırıklara boğulur ve sallanmaya başlardı; bir ileri, bir geri… Evden çıkarken, babaannem beslenmeme her gün çeyrek ekmek arası peynir, kırmızı bir domates ya da kırmızı bir elma koyar, alnımdan öper, “Allah zihin açıklığı versin, öğretmeninin üzme e mi kuzum?” der ve enişteme emanet edip kapıyı kapatırdı. Kaymakamlıkta çalışırdı Hulki Eniştem, üç katlı bakır sefer tası taşırdı benim elimi sımsıkı tutmayan diğer elinde… Kırk, kırk beş yaşlarında, saçları ak, kısa boylu tıknaz bir adamdı. Kalabalık olduğunda ya hiç konuşmaz, ya da çok az konuşur hemen susardı. Ama benimleyken öyle çok anlatırdı ki, bazen hiç susmayacağını düşünür, bir an önce okula varabilmek için sabırsızlanırdım. Hiç çocukları olmamıştı halamla eniştemin. Bu yüzden beni kızı gibi severdi eniştem, ya da ben öyle sanırdım ve onu baba gibi severdim… Ta ki bana o acı dolu, sadece çocukluğumu değil, benliğimi de yavaş yavaş yitirmemi sağlayan kırmızı Perşembe’yi yaşatana kadar…

Devamını Yazan: Hüzünbaz

Bazen okul çıkışlarında eniştem beni bekler, “bu gece bizim kızımız ol” der kendi evlerine götürürdü. Çoğu zaman gitmek istemez ama kıramazdım. Neden olduğunu bilmediğim bir huzursuzluk duyuyordum onun tavırlarından. Önce dedemin yanına uğrar izin alırdı. Galiba çocuklarının olmamasından dolayı dedem hiç itiraz etmez gönderirdi. Keşke hiç göndermeseydi ama olacakları elbette bilemezdi… Duysa, kaç yıllık damadına kondurabilir miydi?

Şimdi bütün perşembelerden nefret ediyorum.

Soğuktu hava, aylardan Ocak; dışarısı adam boyu kardı. Eşiklerden kapıyı zorlayan rüzgarın mırıltısı ıslık misali ötüyordu. Halam diğer odalar soğuk olur diye beni sobanın yanındaki tahta divana yatırırdı. Uyumaya çabalarken sobanın ağzından görünen alevin tavanda raksını izler, canavar misali üzerime gelen gölgesinden korkar telaş içinde uykuya dalardım.

O gece; soğuktan mı, sancıdan mı uyandım bilemedim? Gözlerimi açtığımda bedenim hem üşüyor, hem de acıyordu. Kulaklarımdaysa küpe misali birkaç cümle… “Sakın söyleme! Ağabeyin söyleyecekti; ev yandı! Ev yandı! Ev yandı!...”

Devamını Yazan: Göz

Ev yandı…
Önce bir patırtı kopmuştu. Meral Halamın eşi Saffet Enişte’nin sesine uyanmıştım. “Hakan!” diye haykırmıştı. Ağabeyimin yatağında olmadığını görünce telaşa kapılıp terliklerimi bile giymeden odadan fırlamıştım. Ama koridora çıktığımda olduğum yerde kalakalmıştım. Koyu gri bir duman bulutu yer yer kırmızı alevlerle bölünüyordu. Babaannem kolumdan tuttuğu gibi aşağıya indirmişti beni. Ama ya ağabeyim? Ona bir şey mi olmuştu? Saffet Enişte, Hulki Enişte ve ağabeyim dışında herkes; babaannem, dedem, Kemal Amcam, Safiye Yengem, Uğur, Cemal Amcam, Nevriye Yengem, İlknur Ablam, Neval Halam, Meral Halam, oradaydı. Evin beş, altı metre uzağında endişeyle onların çıkmasını bekliyorduk. Neden sonra Hulki Enişte dumanların arasında göründü. Yüzünde, ancak seneler sonra anlam verebildiğim bir şaşkınlık ifadesi vardı. O gece evden çıkabilen son kişi o olmuştu.
Halıların kızıllığı duvarlarda can bulmuş, evimizin tüm odalarını hızla istila edivermişti alevler. Ve sadece evimizi değil, canımızdan parçaları da kavurup küle çevirmişti bu yangın. Gece kırmızıya bulanmıştı.

“Sakın söyleme!” diye tekrarladı, “Yazık olur sana…”
Bir buçuk yıl sonra o uğursuz geceyi tekrar yaşıyor gibiydim. Fakat bu sefer alevler evimi değil, benliğimi sarmıştı. Hulki Enişte’nin tüm ağırlığı, bacaklarının arasında kıstırmış olduğu incecik bedenimin üstündeydi. Duyduğumuz şangırtıyla Hulki Enişte’nin irkilip doğrulması bir oldu. Kapı eşiğinde yere düşürdüğü su dolu bardağın parçalanmasıyla etrafa saçılan kırıkların üzerine basıyordu Seval Halam.

Devamını Yazan: Yıldız Yağmurları

Zaman o an durmuştu sanki ya da her şey benim zihnimde donmuştu, hiçbir şey duymuyor, görmüyor, hissetmiyor gibiydim. Ardı ardına gelen çığlıklar benden fersah fersah uzaklarda, derinlerde yankılanıyor, görüntüler buğulu bir camın arkasından dışarıyı seyretmek kadar anlamsızlaşıyordu. Tüm varlığım derin bir kuyunun dibine çekilircesine umutsuzca, görünmeyen karanlıklara gömülürken elimi tutan bir elin sıcacık temasını hissettim, sanki onunla el ele, kol kola yerçekimine karşı koyarcasına göğe yükselir gibiydi bedenlerimiz. Sevgi dolu bir şefkatle sardı beni ve başımı göğsüne bastırıp kulağıma doğru fısıldadı, “Korkma gülüm, ben buradayım.” Sonra tek eliyle çenemi yukarı doğru kaldırıp tatlı bir gülümseyişle gözlerimden yanaklarıma doğru yol alan yaşları sildi. “Sakın ağlama, o güzel gözlerinde yaş olmasın bir daha” dedi. Onu sıkı sıkı tuttum, avuçlarımdan kayıp gitmesinden korkarcasına sımsıkı yapıştım kollarına, gözlerimden delicesine boşalan yaşların ardından o özlemiyle yanıp tutuştuğum annem olan, babam olan, canımın öbür parçası olan ağabeyime hasretle baktım. O kadar güzeldi ki, hiç olmadığı kadar güzeldi.

“Gitme” dedim “Ne olur gitme, beni bir daha bırakma”

O tatlı, o sevgiyle gülümseyen bakışlara bir anda bulutlar çöktü. “Gitmek zorundayım gülüm, ben gitmek zorundayım ama sen bensiz de olsa yaşayacaksın” dedi. Sonra gözyaşlarımdan sırılsıklam olmuş yanaklarımı avuçlarının arasına alıp “Beni çok özlediğin zamanlarda sadece gözlerini yum ve aklında, yüreğinde ne varsa fısılda sessizce, cevap veremesem de duyacağım seni, sen beni göremesen de ben hep seninle, yanı başında olacağım” dedi.
Onu sıkı sıkı tutan ellerimi bıraktı yavaşça, alnıma son bir öpücük bıraktıktan sonra geldiği gibi kaybolup gitti önümüzde uzanan o koyu sonsuzlukta.

Gözlerimi araladığımda Meral halam, babaannem ve dedem başucumda ağlamaktan ve korkudan helak olmuş bir haldeydiler. Sonradan öğrendiğime göre Seval halam durumu anlar anlamaz çığlık çığlığa dedemlere koşmuş kendiside yaşadığı şoktan perişan haldeymiş. Dedemler gelip beni yatakta o halde görünce delirecek gibi olmuşlar birde benim uzun süren baygınlık halim onları büsbütün korkutmuş, tam artık hastaneye götürmek üzere beni yattığım yerden kaldırmak üzereymişler ki ben kendime gelmişim. Sonrası, artık hatırlanmak istenmeyen bir utancın paramparça edip dağladığı yüreklerden başka bir şey bırakmadı geriye.

Dedem hayatının geri kalanında hep kendini suçladı, biricik torunlarını koruyamadığı için hiç affetmedi kendini. Meral halam ve Seval halam ise avuçlarında hep yanan kor ateşlerle sürdürdüler yaşamlarını her gün tekrar tekrar o kıvrılıp bükülen kızıl alevlerde yanarak. Eniştem, o gece halamın yaşadığı şokunda etkisiyle kendini sokaklara kapıp koyuvermesini fırsat bilip kaçmış, bir daha da gören olmadı yüzünü.

Yıllar sonra bugün, bu satırları geçmişimle son bir kez daha yüzleşmek ve hesabımı kapatmak için yazdım. Yalnızlık bir kaderdi belki, beni annesiz, babasız ve hayatta sahip olduğum en değerli bağımdan, ağabeyimden ayrı bırakan. Ama biliyorum ki içimde bir yerlerde onun görünmeyen varlığı, sevgisi bana daima güç verdi, incecik bir iple bağlandığım yaşama tam kopmak üzereyken tekrar tutunmamı sağladı.

Hayat her şeye rağmen devam ediyor ve ben artık gözlerimi sıkı sıkı kapadığım renklere tekrar açmak istiyorum, bir hayalin beni içine çeken büyüsüne teslim ediyorum benliğimi ve küçük bir kız çocuğu oluyorum yeniden. Rengârenk çiçeklerin boy gösterdiği küçük bahçemizdeyim, çocukluğumun mis kokulu üzümleri, bahçe duvarının daimi süsü küpe çiçekleri, minicik, pembe yoncalar, hepsi yerli yerinde ve ağabeyim her zamanki o içimi ısıtan sımsıcak gülümseyişiyle yanıma yaklaşıyor. Hemen yanı başımızdaki, akşam güneşinin kızıl pırıltılarının altında alev alev yanan kırmızı akşamsefalarından birini koparıyor, bir süre avuçlarının arasındaki ateş kırmızısına baktıktan sonra omuzlarıma dökülen saçlarımın arasına iliştiriyor ve hayat hala yaşanmaya değer, devam ediyor.

-Bitti-

Doğru Yazmak

2008-06-02T09:36:00.005+03:00

Merhaba,

Yazmak birçoğumuzun tutkusu. Bunu gözlemleyebilmek, şu blog dünyasında hiç de zor değil.:) Ancak kimi zaman umursamadığımızdan, kimi zamansa yeterli bilgiye sahip olmadığımızdan deyim yerindeyse 'çalakalem' çıkarıyoruz yazılarımızı. Bizler Türk Dili'nin doğru kullanımı ve korunması yönünde, kendimizce bir çaba içerisindeyiz. Zaman zaman bilgi içerikli postları (burada post yazarken bile içimin rahat olmadığını belirtmeliyim. 'Gönderi' ya da 'Yazı' vb. kullanmak elbette ki daha doğru olacaktır. Tıpkı 'Blog' yerine, 'Günlük-Günce' kullanmanın doğru olacağı gibi. ) buradan paylaşacağımızı duyurmuştuk. Edebiyattürk sitesindeki Doğru Yazmak başlıklı bu yazıyı sizlerle paylaşmayı istedik. Umarız yazılarınızın daha doğru çerçevede şekillenmesine yardımcı olacaktır bu öz metin.

* * *

Nasıl yazacağım?Yazmaya başlarken bunu sorarız kendi kendimize. Çok basit kurallar, iyi yazmanızı sağlar. En azından yazdıklarınızın iyi görünmesini, iyi okunmasını sağlar. Bu iyi okunma ve görünme, kuşkusuz içerikle ilgili değil. Burada kastedilen biçimsellik. Yazarken biçimle ilgili uymamız gereken belli başlı bazı kurallar var. Bunları şöyle sıralayabiliriz:

BUNLARI YAPIN
Mutlaka sık sık paragraf yapın. Paragrafsız bir yazı upuzun ve ürkütücü bir duvara benzer. Böyle bir duvarı kimse görmek istemez. Yazınızı da kimse okumak istemez.
Her noktalama işaretinden sonra, (yani virgül, nokta, üst üste iki nokta, soru ve ünlem işaretleri gibi) bir boşluk (yani espas) bırakın. Bunu yapmazsanız cümleleriniz ve sözcükleriniz karmakarışık bir koyun sürüsüne benzer. Hiç birini diğerinden ayıramazsınız.
Ne kadar sade yazarsanız o kadar güzel görüneceğinden emin olun. Yani mümkün olduğu kadar az noktalama işareti kullanın. Gereksiz tırnaklardan, parantezlerden, çizgilerden, şapkalardan kaçının. Noktalama işaretlerini sadece gerektiğinde ve zorunlu olduğunuzda kullanın ki onların da kıymeti bilinsin.
İmla kurallarına mutlaka uyun. O kurallar dilin birliğini ve düzenini sağlar. Yazdıklarınızın okuyan herkes tarafından anlaşılmasını sağlar. Bilmediğiniz bir imla kuralı olursa diye, yanınızda bir "imla kılavuzu" bulundurmanız sizi küçük düşürmez.
Kısa cümleler okunma açısından büyük avantaj sağlar. Tamam, uzun cümleler kurup ne kadar usta yazar olduğunuzu göstermek isteyebilirsiniz. Ama art arda sıralanmış onlarca sözcüğün insan beynine anlamlı bir mesaj göndermesi, birkaç sözcüğün göndermesinden daha zordur.
Artık çoğumuz bilgisayarlarda, klavyeleri kullanarak yazıyoruz. Yazı büyüklüğünüzün (yani punto) ve yazı karakterinizin (yani font), kullandığınız dile uygun olmasına özen gösterin. Çok küçük de olmasınlar, çok büyük de. Unutmayın yazınız binlerce bilgisayarda açılacak. Her yerde aynı düzenlilikte görünmesi, sık kullanılan yazı tipleri (font) ve normal ölçülerde bir punto seçmenizle mümkün olabilir.
Boşluklar çok önemlidir. Yukarıda her noktalama işaretinden sonra boşluk bırakmanız önerildi. Yazınızın bütününün biçimsel olarak sıcak görünmesi için, yanlardan, alt ve üstten de uygun boşluklar bırakmalısınız. Derli toplu bir görüntü, karmaşa karşısından her zaman avantajlıdır.
Yazıda bazı durumlarda başlık (yani belirleyici, vurgulayıcı sözcük ya da sözcükler) kullanırız. Bunların dikkat çekmesi için yazının bütününden farklı bir font ve punto ile yazılmaları gerekir.

DOĞRU SÖZCÜKLER
İmla kurallarına mutlaka uymalısınız. Türkçe’de bazı sözcükler söylenişlerindeki kolaylık ve alışkanlığın yazı diline de yansıması sonucu yanlış yazılıyor. Bunları yaparsanız, yazınızı okuyan sizin için “acemi” diye düşünür. “Acemi” bir yazar olarak adlandırılmamak için şu sözcüklerin yazılışına mutlaka dikkat edin:
Yanlız değil yalnız yazmalısınız
Yalnış değil yanlış yazmalısınız
Çünki değil çünkü yazmalısınız
Herkez değil herkes yazmalısınız
Kurdela değil kurdele yazmalısınız
Meyva değil meyve yazmalısınız
Makina değil makine yazmalısınız
Sarımsak değil sarmısak yazmalısınız (Kaynak TDK Türkçe Sözlük)
Fasulya değil fasulye yazmalısınız
Ambülans değil ambulans yazmalısınız
Akedemi değil akademi yazmalısınız
Deklerasyon değil deklarasyon
Papuç değil pabuç yazmalısınız
Otobos değil otobüs yazmalısınız
Orjinal değil orijinal yazmalısınız
Konservatuar değil konservatuvar yazmalısınız
Alimünyum ya da aliminyum değil alüminyum yazmalısınız
Sovan değil soğan yazmalısınız
Kapora değil kaparo yazmalısınız
Prosedir değil prosedür yazmalısınız
traş ve heykeltraş değil tıraş ve heykeltıraş yazmalısınız
dokuman değil doküman yazmalısınız
Labaratuvar veya labaratuar değil laboratuvar yazmalısınız
Acenta değil acente yazmalısınız

ESPAS
İmla kurallarımızın en çok ihlal edilenlerinden ya da yanlış kullanılanlarından biri ayrı yazılması gereken eklerin bir türlü yazılmamasıdır. Dahi (üsteleme) anlamına gelen de’ler, da’lar ve ki’ler kullanıldıkları sözcükten bir boşlukla (espas) ayrılır. Yani “Ben de geleceğim” yazmalısınız. “Bende geleceğim” yazarsanız yanlış olur. “Ben de” deki bu de eki dahi anlamındadır. “Öyle sevdim ki, kimse inanamadı” yazmalısınız. “Öyle sevdimki kimse inanamadı” yazarsanız yanlış olur.
Soru ekleri de bağlı oldukları sözcükten bir boşlukla ayrılır. Bu ekler mi, mı, mu şeklinde olabilir. Yani şöyle: “Ben de geleyim mi?” Burada “mi” bir soru ekidir. Yapayım mı, seveyim mi... Gibi...

ÜNLÜ VE ÜNSÜZLER
Türkçe’de bazı harflere ünlü, bazılarına ünsüz denir. Sesli ve sessiz harfler tanımı da kullanılır. Sesli harfler a, e, i, ı, o, ö, u, ü’dür. Sessiz harfler ise kalan 21 harf. Sessiz harfler kendi aralarında "sert" ve "yumuşak sessiz" olarak ayrılırlar. f, ç, h, p, k, s, ş, t sert sessiz harflerdir. Kalan sessizler ise "yumuşak sessiz". Sert sessizlerle biten sözcüklere bir ek yapılacaksa, bu ek de mutlaka sert sesiz bir harfle başlamak zorundadır. Örneğin “otobüsdeki” sözcüğü yanlıştır. Çünkü otobüs'ün son harfi s sert sessizdir. Bu nedenle de ekinin "te" şeklinde kullanılması gerekir. Yani doğrusu “otobüsteki”. Peki, sert ve yumuşak sessizleri nasıl ayıracağız? Kullanabileceğiniz en basit yöntem “FISTIKÇI ŞAHAP” yöntemidir. Bu iki sözcükteki sesli harfleri çıkarın. Yani I’ları ve A’ları. Kalan harflerin tümü sert sessizlerdir. Eğer ekleyeceğiniz sözcüğün son harfi fıstıkçışahap’ı oluşturan sessizler arasında varsa, ek de sert sessizlerden, yani fıstıkçışahap içindeki harflerden (f. s, t, k, ç, ş, h , p) biri ile başlamalıdır.

ŞAPKA VE ÜNLEM
Şapka inceltme ya da uzatma işaretidir. Bazı sesli harflerin üzerine konur. A, u, i gibi. Amacı, bu harfin uzatılarak ya da iki taneymiş gibi okunması gerektiğini göstermektir. Yani şapkalı bir a harfi gördüğünüzde bunu aa gibi okursunuz. Türkçe’ye özellikle Arapça ve Farsça dillerinden giren sözcüklerdeki anlam karışıklığını önlemek amacıyla uzatma işareti kullanmak gerekiyor. Hala yazdığınızda bu sözcüğün babanın kız kardeşini kastettiği anlaşılır. Ama hâlâ yazarsanız bu devam eden, süregelen, devam etmekte olan anlamındadır. Aynı şekilde kar yazarsanız, meteorolojik bir olay anlaşılır. Kazanmak, çoğaltmak, artırmak anlamına gelen kâr’ı kastediyorsanız kâr yazmalısınız. Uçurum anlamındaki yar ile sevgili anlamındaki yâr’i de bir şapka ayırır. Genel kural olarak şapka bu üç sözcükte kullanılır. Çünkü hala ile hâlâ'yı, kar ile kâr'ı, yar ile yâr’i birbirinden ayırmak gerekir. Ama örneğin reklam yazarken şapkalı da yazsanız, şapkasız da o sözcüğün reklam olduğu anlaşılır. Yazının sade olması bakımından gereksiz ve sık şapka kullanılmaması yerindedir. Yazıyı illa "süslemek" istiyorsanız kullanın.
Yine yazının sadeliği, kolay okunması bakımından sık sık ünlem işareti (!) ve soru işareti (?) kullanmak da gereksizdir. Kurduğunuz cümle zaten bir vurgu içermiyorsa siz sonuna istediğiniz kadar ünlem işareti koyun istediğiniz etkiyi sağlayamazsınız. Ama yeterli vurgu varsa, ünlem işareti koymaya bile gerek kalmaz.

ŞU HAİN EKLER
Özellikle yabancı sözcükler ve kısaltmalara yapılan eklerde hatalı kullanım çok yaygın. Örneğin IMF kısaltmasına den, ye, nin benzeri ekler yapıldığında bu kısaltmanın orijinal okunuşuna göre mi, yoksa Türkçe okunuşuna göre mi ek yapılacağı kestirilemiyor. Doğrusu eki Türkçe okunuşuna göre yapmak. Yani IMF kısaltmasının son harfi "f" olduğuna göre yapılacak ekin de bu yumuşak sessiz harfe uygun olması gerekir. IMF’e (okunuş şekli orijinal ef’ten) yazılışı ya da söylenişi yanlıştır. Doğrusu IMF’ye (okunuş şekli Türkçe fe) olmalı.

NE ZAMAN AYRI NE ZAMAN BİRLEŞİK ?
Türkçe’de 1980 döneminde başlayan ayrı mı yazmalı, birleşik mi yazmalı konusundaki kaos hâlâ sürüyor. Örneğin "karabahtım" mı yazılmalı, "kara bahtım" mı yazılmalı gibi. Bu tartışmanın temelinde sözünü ettiğimiz dönemde ülkemizdeki dilbilimciler arasında ortaya çıkan "öztürkçe", "canlı ya da yaşayan Türkçe" bölünmesi yatıyor. Öztürkçe’yi savunanlar genellikle birleşik, "yaşayan Türkçe"yi savunanlar ise ayrı yazımdan yanadır. Genel kural olarak, eğer iki ayrı sözcük birleşip yeni ve bambaşka anlamlı bir sözcük oluşturuyorsa birleşik yazılmalıdır. Örneğin, sivrisinek, anamuhalefet, karabasan, kardelen, tümdengelim, ortaokul, altyapı, üstgeçit, karadelik gibi...

GELİYİM Mİ, GELEYİM Mİ ?
Sık yapılan yanlışlardan biri de bu. Yani soru eklerindeki ilgeçlerin (edatların) yanlış kullanımı. Geliyim mi, söyliyeyim mi, ağlıyayım mı, başlıyayım mı, yatırıyım mı demek ya da yazmak yanlıştır. Doğrusu geleyim mi, söyleyeyim mi, ağlayayım mı, başlayayım mı, yatırayım mı olmalı...

ŞİİR VE NOKTALAMA İŞARETLERİ
Sık yapılan bir başka hata şiirlerde dize sonlarında virgül kullanılması. Yapısı gereği şiirde bir dize ya bir cümledir ya da alt dizelerde tamamlanacak olan bir cümlenin parçasıdır. Bir cümle olması halinde dize sonuna virgül değil nokta konulur. Ki bu da şiirin görselliği, estetiği ve anlatım kaygısı bakımından illa gerekmez. Ustaların noktalama işareti kullanmadan yazdığı pek çok güzel şiir olduğunu hatırlayın. Bir cümlenin parçası olması halinde ise her dizenin sonuna virgül koymak, bir yandan anlamı karmaşıklaştırır, söylemi zayıflatır, bir yandan da görselliği içinden çıkılmaz hale getirir. Eğer şiirde bölünmüş bir cümleden oluşan birden çok dize varsa, anlamı zayıflatmamak, söylem kaybının önüne geçmek amacıyla virgül kullanılabilir. Ama "bu dize bitti, cümle bitmedi, alt dize ya da dizelerde sürüyor" mantığıyla her dize sonuna virgül koyarsanız estetiktek, içerikten ve okuma kolaylığından ödün vermiş olursunuz.

BOL NOKTA BOL HATA
Türkçe imla kılavuzunda "yan yana iki nokta" şeklinde bir noktalama işareti yok. Ama "yan yana üç nokta" Türkçe imlasında yer alan bir noktalama işareti. Bunu unutmayın. Milli edebiyat akımının ilk dönemlerinde Latin alfabesine geçişin karmaşası içinde kimi yazarların kullandığı "yan yana iki nokta" yanlışı kısa sürede düzeltildi. Çoğu zaman düzyazıda, özellikle şiirde yapılan bir başka nokta hatası "yan yana üçten çok nokta" ya da "sıralı nokta" koymak. "Sıralı noktalar", kural olarak, bir metinde "bilerek ya da eksik bilgilenme nedeniyle" atlanan veya çıkarılan bölümleri belirtmekte kullanılır. Ya da bir yazının içine herhangi bir metinden bir bölüm alındığında, alınan bölüm metnin başından değil başka bir yerinden başlıyorsa, bunu belirtmek için "sıralı nokta" kullanılır. Siz, şiir ya da düzyazınızdaki cümlelerin sonuna "anlamı ve söylemi güçlendirme" kaygısıyla "üçten fazla" noktayı sıralarsanız, ortaya çıkan anlam budur: Yani kastınızdan çok uzak ve tümüyle yanlış bir anlam.

NİDÂ'YI NÂDİM ETMEYİN
Nidâ, bildiğiniz gibi, ünlem işareti. Bu tür düşünce, duygu ve fikirleri içeren cümlerin sonlarında korku, şaşkınlık, hayret, üzüntü benzeri güçlü duyguları belirtmek için konulur. Bağırma, haykırma, isyan etme, zafer düzeyindeki bir sevinci belirtme gibi güçlü duguysallık ve şiddet içeriği bulunan cümleler de ünlem işaretiyle bitirilir. Bilinmeyen, belirlenemeyen, anlam verilemeyen durumların ifade edildiği cümlelerin sonuna bunu vurgulamak amacıyla yine ünlem işareti konulur.
Sık yapılan bir hata, ya da yanlış anlama nedeniyle başvurulan bir yöntem, bu tür cümlelerde güya anlamı güçlendirmek, vurguyu artırmak amacıyla art arda ünlem işaretinin kullanılması. Oysa art arda iki ya da üç ya da dört ya da daha fazla ünlem işareti Türkçe'nin noktalama işaretleri arasında yer almaz. Ünlem işareti bir kez kullanılır ve istenilen vurguyu yapar. Eğer cümleniz zaten doğuştan vurgusuzsa sizin art arda ünlem işareti koymanız onu ne güçlendirir ne de kurtarır. Olsa olsa zayıflığını iyice ortaya çıkarır. Bir yandan da bu kadar kalabalık "nidâ" bir "nidâ"yı "nâdim" eder. Yani üzer.

Duyuru

2008-05-31T01:14:00.004+03:00

Öykü Atölye'sinin ilk "Öykü Tamamlama" çalışmasını nihayet sonuçlandırmış bulunmaktayız.

Aşağıda tamamı bulunan öykümüzün henüz bir ismi yok ve bu konuda daha önce de belirttiğimiz gibi sizden gelen öneriler doğrultusunda bir değerlendirme yapmak istiyoruz.

Tüm kelime oyuncusu ve ziyaretçi arkadaşlarımız, öykümüzün adı ne olsun ?

Yorum ve önerileriniz için şimdiden teşekkürler.

Yeni Kelime - Kahve

2008-05-29T13:04:00.004+03:00

Sevgili Tabiat Ana yeni kelimemiz için "Kahve" diye fısıldadı bize.

Sakın zor görünüyor demeyin, sadece bir fincan kahvenin önce kokusunu çekin içinize derin derin, sonra bırakın kendinizi kelimeler denizine. Nasıl olsa onlar bir yolunu bulup toplanacak, arka arkaya dizilecek, akıp gelecek bize.

Keyifli "kelime" yolculukları...

----------------------------

http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2008/06/bir-fincan-kahve-olsam.html - Fikrimin İnce Gülü

http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2008/06/binbir-emekle-ama-ylmadan-her-gne.html - Tabiat Ana

http://hayattagiderken.blogspot.com/2008/05/can-dostu.html - Hayatta Giderken

http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/06/kahverengi-kelime-oyunlar.html - İlham Perisi

http://sardunya.blogspot.com/2008/06/komumla-kahve-2-kelime-oyunlar.html - Sardunya

http://sardunya.blogspot.com/2008/06/kahve-kelime-oyunlar.html - Sardunya

http://yildizyagmurlari.blogspot.com/2008/06/kelime-oyunlari-kahve.html - Yıldız Yağmurları

http://etkialani.blogspot.com/2008/05/fala-inanma-falsz-da-kalma-kahve-kelime.html - Etki Alanı

http://melekoglum.blogspot.com/2008/06/kelime-oyunlarkahve.html - Aylin Yaprak

http://tubikkoslife.blogspot.com/2008/05/kahve-kokusu.html - Tubikko

http://hislerimvebenkelimeler.blogspot.com/2008/05/kahve.html - Hislerim ve Ben

http://ipekkoza.blogspot.com/2008/05/kelime-oyunu-kahve.html - Koza

http://ntgunluk.blogspot.com/2008/05/kahve.html - NT Günlük

http://seatoland.blogspot.com/2008/05/kahve-diyince-aklma-geldi.html - Sessiz Balık

http://a-s-sez.blogspot.com/2008/05/kelime-oyunu-kahve.html - SS

Fotoğrafın Dili ( 3.Çalışma )

2008-05-28T18:59:00.004+03:00

Fotoğrafın Dili (2.Çalışma)

2008-05-21T00:26:00.001+03:00

Ne dersiniz, yeni fotoğrafı dillendirmek için kolları sıvayalım mı?

'Fotoğrafın Dili' atölye çalışmamızın ikinci fotoğrafı olarak bu fotoğrafı belirledik. Ancak uzun süre araştırmamıza rağmen hakkında yalnızca ödüllü fotoğraf olduğundan başka bilgi edinemedik. Eğer sizler bir bilgiye sahipseniz, paylaşmanızdan memnunluk duyarız.

Güzel cümlelerde buluşmak dileğiyle...

---------------------------------------

http://www.gevezekalem.com/2008/05/mektup.html - Geveze Kalem

http://ntgunluk.blogspot.com/2008/05/umudunu-yitirme.html - NT Günlük

http://etkialani.blogspot.com/2008/05/keke-fotorafn-dili.html - Etki Alanı

http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2008/05/imkansz-ak-fotorafn-dili.html - Tabiat Ana

http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2008/05/yanik.html - Fikriminincegülü

http://yasaminkiyisinda.blogspot.com/2008/05/bir-resim-ve-ben.html - Yaşamın Kıyısında

http://ipekkoza.blogspot.com/2008/05/fotorafin-dili-gne-tutulmasi.html - Koza

http://beniseviyorum.blogspot.com/2008/05/blog-post_20.html - Tutsak

http://tubikkoslife.blogspot.com/2008/05/akaci.html - Tubikko

http://fzspace.blogspot.com/2008/05/sandm-ki.html - FZ

http://habersiz.blogspot.com/2008/05/yansma.html - Hüzünbaz

http://melekoglum.blogspot.com/2008/05/fotorafn-dili-iin-ksa-ksa-cmleler.html - Aylin Yaprak

http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/05/hayat-kelime-oyunlar.html - İlham Perisi

http://banadair-berrin.blogspot.com/2008/05/fotografn-dili.html - Bana Dair Berrin

Yeni Kelime - Masal

2008-05-13T20:45:00.005+03:00

Öykü Tamamlama/İlk Çalışma

2008-05-08T09:36:00.028+03:00

Öykü Tamamlama atölyesinin bu ilk çalışmasına, sevgili Yıldız Yağmurları'nın bir öykü girişiyle başlıyoruz. Öykü örgüsünde mantık hatası yapmamak için, her tamamlayıcının önceki yazılanları dikkatle okumasını öneririz.

Öykü başlığını, öykü bittikten sonra sizlerden gelecek öneriler üzerine, oylama yoluyla belirleyeceğiz. Ayrıca her öykü bitiminde öyküyü puanlamaya açmayı telkif ediyorum. Böylelikle kendimizle yarışıp, daha iyisini çıkarmak için uğraşırız.
Yıldız Yağmurları'yla başlayan tamamlama sırası, şu kişilerle sürecek; Bana Dair-Berrin, Çay Kaçığı, Çizgiden Sonra, Fikriminincegülü, Geveze Kalem, Hüzünbaz, Umuma Açık Çiziktirikler(Göz), Zevzek Zevzek.
Yazılarınızı sırayla Word dosyası olarak atolye.oyku@gmail.com adresine göndermenizi rica ediyoruz. Devam edecek ilk kişi Berrin.

Dileriz öyküyü çok güzel noktalara sürükler ve bitiririz.
Herkese keyifli yazı yolculukları dileğiyle...

-----------------------------

Öykü sonunda açmış olduğumuz anket sonucu,

öykü adı

ONU YİRMİ DÖRT GEÇE

olarak belirlendi.

Fikir veren ve ankete katılan herkese teşekkür ederiz.

Geçmiş nedir? Nerededir? Aklımızın bir köşesinde mi gizli, yoksa kalbimizin derinlerinde mi? Ben çok uzun bir zamandır bunları hiç düşünmemiştim, sadece bugünü yaşıyor ve yarını planlıyordum. Birbirinin benzeri günler aynı şekilde sürüp giderken, zaten 'geçmiş' pek fazla anlam taşımıyordu. Evet, yaşıyordum ama bana gelecekte hiçbir anlam ifade etmeyecek bir geçmiş yaratarak.
Bütün bunları ne zaman mı düşünmeye başladım? Birkaç gün önce, annemin telesekreterime bıraktığı bir notu aldıktan sonra.

“Merhaba kızım. Biliyorsun evde tadilat vardı, tavan arasını boşalttık, kardeşinle senin bazı eşyalarınız var, bir gelip bakın. Almak istediğiniz şeyler olabilir. Bu arada sizi özledik, daha sık görüşelim,” diyordu annem.

Evden ayrılıp kendi hayatlarımızı kurduktan sonra, kendi telaşlarımıza o kadar dalmıştık ki bir aile olduğumuz unutmuştuk.

İlk zamanlar her hafta sonu buluşulur, aile yemekleri yenilirdi. Sonraları bunlar ayda bire düşmeye başladı ve çok daha sonraları ise sadece özel günlere ertelendi. Hep meşguldük. Yoğun bir iş tempomuz vardı; arkadaşlarımızla buluşmalarımız, tiyatrolarımız, sinemalarımız, dostlarımız, doğum günlerimiz, hafta sonu gezilerimiz, hiç bitmeyen meşgalelerimiz... O hafta sonu da boş değildim. Bir fırsatını bulup annemi arayacak ve bu kadar düşünceli olduğu için ona teşekkür ederek, bana ait ne kadar ıvır zıvır varsa toplayıp atmasını söyleyecektim. O kadar işimin gücümün, plânlarımın, programlarımın ortasında bir de gidip tavan arasından çıkmış, tozlu eşyalarla mı uğraşacaktım?
Hafta içinde annemi arayamadım. Hafta sonunu ise şehir dışında harika bir ev yaptıran, yeni evli bir arkadaşımıza gidecek ve iki gün orada kalacaktık. Her şey ayarlanmıştı. Cuma akşamından yola çıkacak ve Pazar günü dönecektik. Ta ki son dakikada aldığımız kötü bir haberle yerlerimizde kalana kadar.
Yeni evlerinde ziyarete gideceğimiz arkadaşlarımız, yedikleri bir yemekten zehirlendikleri için hastaneye kaldırılmışlardı ve birkaç gün orada kalacaklardı. Hemen onları görmek istedik ama yapılabilecek pek fazla bir şey yoktu, tüm yakınları yanlarındaydı ve kalabalık bir gurupla rahatsız edilmekten çok, dinlenmeye ihtiyaçları olduğu muhakkaktı.

Uzun zamandan beri ilk kez o akşam eve giderken, ertesi gün için bir plânım yoktu. Huzursuz olmuştum. Alışkın olduğum bir durum değildi elbet ama neden bir boşluk duygusuyla sarılmıştım bu kadar, bilmiyorum.

Eve gittiğimde elim her zamanki gibi yine telesekreterin düğmesine gitti. İlk mesaj yakın arkadaşım Elif’tendi, “Selam İpek, ben hafta sonu yokum, çok şeyler oldu dönüşte anlatırım.” Gülümsedim, demek barışmışlardı. İkinci mesaj annemdendi ve ben onu aramayı hepten unutmuştum. “İpek’çiğim, biz babanla evdeki karışıklıktan biraz kaçmaya karar verdik kızım. Hafta sonu yokuz ama sen eşyalarını almak için ne zaman istersen eve gelebilirsin. Öptüm.” Ah evet şu eski eşyalar yine gündemdeydi. Anlaşılan annem onları kendi isteği ile atmayacaktı ve bu durumda yarın ilk iş gidip onları ortadan kaldırmak gerekiyordu.

Cumartesi günü, annemle babamın yaşadığı ve bizim çocukluğumuzun geçtiği evin kapısına geldiğimde öğle saatleriydi. Bahçe kapısından girdiğimde babamın bir baştan bir başa uzanan çiçekliklerine takıldım, her zamanki gibi bakımlıydılar. Arka bahçeye uzanan yolun iki yanındaki güller de açmaya başlamıştı. Ben pembe gülleri severdim, kız kardeşim Petek ise beyaz ve sarı gülleri. Annemle babam da kırmızı gülleri severdi, hepimizin birer ağacı vardı bahçede. Evin oymalı ahşap kapısı babamın eseriydi, bahçedeki asma yapraklarıyla çevrili çardak da öyle.
Uzun zamandır üzerinde hiç düşünmediğim öyle çok hatırayla doluydu ki bu ev. Her santimetre karesinde bir anın hatırası saklıydı.
Kapıyı açtım, içeri girdim. Oturma salonu boştu; eşyalar bir kenara toplanmış, yenilenmek üzere sökülen döşemeler bir kenara yığılmıştı. Öteye beriye boya kutuları ve çeşitli marangoz ve tamirat aletleri bırakılmıştı. Evi hiç bu kadar dağınık görmemiştim, bizimkilerin neden kaçtıklarını daha iyi anlıyordum şimdi. Annem acaba şu eski döküntüleri nereye koymuştu? Bu soruyu soracağımı biliyormuş gibi dolabın kapağına küçük bir not iliştirmeyi ihmal etmemişti, “Kızlar, eğer ikinizden biri gelirse, eski eşyalarınızı alt kattaki depoda bulabilirsiniz.” Bu kadına hayranım! Her şeyi herkesten önce düşünebilme yeteneğine sahip başka birine rastlamadım ben.
İşimi bir an önce bitirip şu dağınıklıktan kurtulmak için can atıyordum, aradığımı bir an önce bulmanın sevinci ile hemen giriş kapısının arkasındaki depoya inen merdivenlere yöneldim. Aşağısı sandığımdan daha derli topluydu. Tam ortada iki büyük koli vardı, birinin üzerine kocaman harflerle “İPEK” diğerine de “PETEK” yazılmıştı. Kendi kolimin yanında durdum, taşıyıp taşıyamayacağımdan emin değildim. Elime alıp şöyle bir yokladığımda, kucaklayıp yukarı çıkarmayı göze alamadım. Çaresiz içindekileri birkaç parçaya bölecek ve öyle çıkaracaktım. Etrafa göz attım, işimi görecek birkaç küçük karton kutunun içindekileri büyükçe bir koliye boşalttım ve işe yarar küçük koliler edindim.

Tekrar kendi kolimin yanına gittim ve üzerimdeki bu angaryadan bir an önce kurtulma isteği ile alelacele içindekileri küçüklere aktarmaya başladım. Elime ilk gelen, içine pamuk doldurulmuş, sarı ipliklerden saçları olan bir palyaço bebekti. Kırmızı burnu, boyalı yanakları, hep gülümseyen bir ağzı ve parlak renkli elbiseleri vardı. Bir benzeri de Petek’ in kolisinde olmalıydı, galiba onunki açık yeşil saçlıydı. Annem ve babam gittikleri bir geziden getirmişti. Ne kadar sevinmiştik ve mutlu olmuştuk o gün. Palyaço bebeklerimizi ellerimize alıp karşılıklı konuşturmaya başladığımızda, küçük odamız bir anda sirk alanına dönerdi. Ne kadar güler ve eğlenirdik... Palyaço bebeğimin daima gülümseyen yüzüne baktım, atıp atmamak konusunda kararsız kalmıştım.
Elimi tekrar koliye daldırdığımda bu sefer küçük bir mücevher kutusunu tuttum. Babamın kız kardeşime ve bana yaptığı, üzeri çiçek ve kalp desenlerinde oyulmuş, parlak cilasıyla hâlâ yepyeni duran, minyatür, ahşap bir sandıktı bu. Yavaşça kapağını açtım, annemin içine özenle yerleştirdiği yumuşacık kırmızı kadife kumaş hâlâ duruyordu ve çeşit çeşit, rengârenk taşlarla süslü minicik yüzükler, kolyeler, boncuklarla doluydu. Küçük bir çocuğun, küçük dünyasına mutluluk verebilecek türden sahte altınlar, pırlantalar, elmaslar… Kız kardeşim Petek’le onları elimize, kolumuza, boynumuza takıp saatlerce aynanın karşısında süslendiğimiz günler gelip geçiyordu gözümün önünden.
En büyük tutkularımızdan biri de, sandığının en altında bir bohça içinde özenle yerleştirilmiş, birbirinden cazibeli renklere sahip şifon örtülerdi. Bunlar annemin kullanmaya kıyamadığı fular, eşarp ve benzeri türden aksesuarlardı. Pek nadir de olsa o sandık açıldığında, en azından onlara bir kerecik dokunmak için saatlerce anneme ısrar ederdik. Hele bir de kendimizi büyük oturma salonunu bir boydan bir boya kaplayan pencerelerin beyaz tüllerine sarıp gelin olma tutkumuz vardı ki, o tüllerin belime dolanıp, kıvrım kıvrım yere uzanmasından duyduğum tatlı heyecanı, başka hiç bir şeyde duymamışımdır.

Eski eşyaları yoklamaya devam ederken, koli bu sefer bana hüzünlü bir sürpriz yaptı.

Devamını Yazan: Bana Dair-Berrin
Ortaokul yıllarımdan kalma küçük albümüm duruyordu, kolideki yığının en üstünde. Daha elime alır almaz, yapışkanlı sayfalarına sabitlemediğim bir fotoğraf düşüverdi dizlerime. Sabitleyememiştim; çünkü aylarca, yastık altımdan, çantama, kitaplarımın arasından, masama gezip durmuştu benimle. Hiçbir zaman unutmamak için yanımdan ayırmadığım o fotoğraf, kaybolmuştu bir gün ansızın. Günden güne üzüntüyle dağıldığımı gören annem alıp koymuş olmalıydı buraya, yeniden ait olduğu albümün arasına. Ve yıllar sonra en nihayet buluyordum onu, önemsiz olduğunu düşünerek atmayı plânladığım bir yığın arasında.
Ortaokuldan mezun olduğumuz gün çektirdiğimiz bir fotoğraftı bu; ben, Aysel, Duygu ve Rabia… Ne de içten gülümsemiştik hayata.

Elime almaya cesaret edemedim, dokunamadım yüreğimi cız ettiren güneşli bir günün anısına.
Ah Rabia, ne kadar sessiz, ne kadar çalışkan, ne kadar iyiydin. Aynı lisede okuyacaktık. Oysa sen ölüm kelimesini nasıl tek bir günde öğrettin bize, henüz yaşamlarımızın ve mutlulukla geçeceğini umduğumuz yaz tatilimizin başlarındayken.

Bir akşam, o solgun incecik yüzüne, hiç sebepsiz bir tokat yemiştin, bahçe kapısından içeri girer girmez, o herkesin çekinip korktuğu babandan.
Neye uğradığını şaşırmıştın. Gördüğümü görmeyesin diye saklanmıştım ve suçluluk hissetmiştim; anne ve babamın ne kadar sevgi dolu olduğunu fark ederek. Babandan nefret etmiştim o an.
Bu olayın üzerinden çok geçmeden, sarhoş bir sürücü korkunç bir şekilde ölmene neden olduğunda, babanın hıçkıra hıçkıra ağladığına tanık olmuştuk. O yersiz tokadın da pişmanlığı var mıydı acaba gözyaşlarında?
Günlerce kendimize gelememiştik ve artık babandan çok, o sarhoş adamdan nefret ediyordum, tanımadan, görmeden, bilmeden. Seni umutlarından ve bizlerden alan o şuursuzdan…

Sen de otuz yaşında olacaktın şimdi, belki bir kızın, bir oğlun olacaktı. Saçların yine kısa mı olurdu? Yine kedileri koynuna sokarak mı severdin?

Ne kadar dağıldık. Şimdi o fotoğraf karesindeki herkes bir başka dünyada; Aysel, Amerika’da, Duygu Ankara’da, ben bu kolinin başında… Peki ya sen? Sen neredesin Rabia?

Tüm bu duyguların keskin ve acıtan etkisindeyken, fotoğrafın altında, Rabia’nın öldüğü yaz anneannemin bana verdiği, gençliğinden kalma ince, zarif, gümüş kol saatinin kordonunu gördüm ve usulca aldım.
Anneannem, “Bu özel bir saat, bir an önce gerçekleşmesini dilediğin bir şey olduğunda tak bunu, bak nasıl geçiyor zaman anlamayacaksın,” demişti gülerek.
“Aman anneanne, saat saattir. Hızlanıp koşacak değil ya?” diye gülüşmüştük biz de Petek’le.
Saklamayı tercih etmiş, hiç takmamıştım koluma. Dikkate almamıştım anneannemin bahsettiği sihri. Yoksa hiç, bir an önce gerçekleşmesi için umut ettiğim şeyler olmamış mıydı sonraki hayatımda? Okul, sınavlar, evlilik, iş hayatı, seyahatler, hiç duraksız kendimi dinlemeden geçirdiğim, arkama bakmadığım bunca seneden sonra, şimdi, şu dakika karaya vurmuş küçük bir sandal gibi hissediyordum kendimi, çocukluğumu hatırlatan eşyaların başında. Saati koluma taktım, onu yirmi dört geçe durmuştu.

Unuttuğum her şey bu kutunun içindeydi sanki. Eğer her eşyanın hatırasıyla bunca zaman oyalanırsam, o gece oradan hiç çıkamayacağımı düşündüm. Elimi çabuk tutmam lâzımdı ama kutu içinden köşesi görünen lise yıllığıma bakmadan olmazdı. Hemen kendi sınıfımı buldum kuşe sayfalar arasından. 11 B İpek Erdem… Kâküllerim ne kadar komikmiş…
Tam arkadaşlarımın hakkımda yazdıklarını okuyacakken, kapının çalmasıyla irkildim. Yerde oturmaktan bacaklarım karıncalanmıştı. Yıllığı elimden bırakmadan, eşyaların üzerinden atlayarak üst kata çıktım ve kapıya doğru yürüdüm. Kapının sabırsızlıkla üçüncü çalışına yetiştim.
Gelen postacı, “Ali Erdem’in evi mi ?” diye soruyordu.

Devamını Yazan: Çay Kaçığı
Bir an lise yıllarıma döndüm sanki. O yıllarda yaşadığım bir gün canlandı hayalimde. Annemin evde olmamasını fırsat bilip, hâlâ üzerimden çıkarmadığım okul formamla yemeğe oturmuştum. Ve zilin çalışıyla anneme yakalandığım korkusuyla açmıştım kapıyı. Bir postacı, “Ali Erdem’in evi mi?” diye sormuştu, tıpkı şu an olduğu gibi.
Ben bu düşüncelere dalmışken, “Ali Erdem’in evi mi?” diye tekrarladı postacı. O günkü kuru fasulyenin tadı yayılırken damağıma, “Evet,” diyebildim.
“Ona bir zarf var. Kendisi evde mi?”

“Hayır, yok. Ben kızıyım, alabilirim.”

“Şurayı imzalayın, lütfen.”

Sarı, büyükçe bir zarf uzattı. Elimden hâlâ bırakmadığım yıllığın üzerine koyarak imzaladığım kâğıdı, çekip aldı. Kapıyı kapatırken postacının ağır ağır uzaklaşan ayak sesleriyle, yine yıllar öncesindeki o benzer güne döndüm.

Eteğimin pililerini çekiştirmeye başlamıştım. Kravatım boğazımı sıkmıştı, gevşetmiştim. Tüm bunlar, zarfa duyduğum merakın etkileriydi bana. Unuturum umuduyla zarfı bir an önce salondaki masanın üzerine bırakmıştım. Mutfağa gidip, dolaptan bir kola alarak, tekrar salona dönmüş, televizyon izlemeye başlamıştım. Formamı hâlâ üzerimden çıkarmadığım için annem tarafından paylanacağım gerçeğiniyse çoktan unutmuştum, aklım hâlâ açıp açmamakta tereddüt ettiğim o büyük sarı zarftaydı.

Bir elimde lise yıllığım, diğerindeyse az önce postacının tutuşturduğu sarı zarfla, kapıya yaslanmış buldum kendimi bugüne döndüğümde. Bu koli, anılarım bendini yıkmışçasına bir hızla bugünüme sızarken, epey vaktimi alacak gibi görünüyordu. Mutfağa giderek bir çay demlemek ve geçmiş yolculuğumun tadına yudum yudum varmak istiyordum.

Uzunca bir süre aramama rağmen çay paketini bulamadım. Ne nerede, onu bile unutmuşum. Bir zamanlar her şeyi elimle koymuş gibi bulurdum oysa ki. Kim bilir ne zamandır uğramıyordum bu eve.

Devamını Yazan: Fikriminincegülü

Fırının içine bile baktım umutsuzca. Bu karışıklıkta belki de oraya koyuvermişti, kim bilir? Kapağı açtığımda, sanki annemin pişirdiği o nefis kurabiyelerin kokusu yayıldı bir anda ortalığa. Bu mutfağa sinmiş diğer kokuların önüne geçen, bu gün bile burnumun direğini sızlatan koku. Petek’le en sevdiğimiz fındıklı kurabiyeler… Okul dönüşlerimizin değişmez ve vazgeçilmez tadıydı o küçük şeyler. Handiyse, annem şu an yanımda, fırından sıcak tepsiyi çıkarıyormuş ve tabaklarımıza paylaştırıyormuşçasına keskin ve bir o kadar da uzakta duyumsadığım bu kokuyla bir kez daha sarsıldım.

Üst raflardan birinde bulduğum çay paketine uzanırken, bütün kayda değer hatıralarımın mekânında olduğumu fark ettim. Bu ev, bütün çocukluk ve ilk gençlik anılarımı bir bir çağırıyor, onlar da eski eşyalarla dolu bir kolinin içinden kafasını uzatıp, bana göz kırpıyordu sanki. Oysa benim bu evden sonra da bir hayatım olmuştu ve ben, bu sonraki yaşam yolculuğumda beni böylesine etkileyen bir tek anı bile saklayamamış mıydım?

O kadar fazla koşuyordum ki, durup, nefeslenmeye vakit bulamamıştım. Anı biriktirmeye de… Hayat kendi saatini kurmuş, bir sağa, bir sola rutin ritminde sallıyordu pandülünü. Bense, kurgulanmış bir öykünün ya da sıkıcı bir filmin yan karakterlerinden biri miydim sadece? Ben saatin saniye koluydum sanki. Akrep ya da yelkovan olmayı başarabilseydim… Bir gün kolumda ışıldayan anneanne yadigârı bu saatte olduğu gibi duruverecekti tik taklar, biliyordum.

Çayımı alıp kolinin başına çöktüm. Evet, çöktüm. Bedenim, beynim ağırlaşıyordu. Düşüncelerimi geçmişten alıp, bu güne taşımaya çalışıyordum, ama elimdeki yıllık buna izin vermiyordu. Bunu istemiyordum o anda belki de.

İlk sayfada Metin vardı. Ah! Ne afacandı. Hocaların hepsi ondan bıkmıştı. Hâlbuki bir o kadar da zeki bir çocuktu. Bütün derslerden iyi notlar alırdı. Pek yakın sayılmazdık aslında. Şimdi ne yaptığını, nasıl ve nerede yaşadığını neden merak ediyordum?

İşte Elif! O lisede en iyi anlaştığım arkadaşımdı. Hâlâ da öyle ya… Çıkışta, okulun hemen ilerisindeki koruda uzun yürüyüşler yapar, özellikle baharda, ıtırlı, nefis kokular yayan çiçeklerin arasında ‘kız kıza’ sohbetler etmeye bayılırdık. O hoşlandığı çocuklardan, ben gelecek planlarımdan bahseder, saatin nasıl geçtiğinden habersiz öylece dalar giderdik. O kadar gençtik ki, zamanı umursamak aklımızdan bile geçmezdi. Ben bazı günler, “annem merak eder,” diye mızmızlansam da, o mutlaka bir yolunu bulur, o koruda güneşin batarken gökyüzünü nasıl güzel bir pembeye boyadığını görmeden eve gitmememiz için beni ikna ederdi.
Çayımdan lezzetli bir yudum alırken, o korudaki gün batımlarını yeniden yaşıyordum. Güneş nazlı nazlı gözden kayboluyor, giderken kırmızının en güzel tonlarını da kısa bir süreliğine armağan ediyordu yeryüzüne. Yüzüme en tatlı gülümseyişleri yerleştiren bu anının etkisiyle, kalbimi o kızıllığa teslim ediyordum yavaş yavaş.
Neden sonra telefonun sesiyle kendime geldim. Geçmişteki o muhteşem gün batımı, yerini şimdiki zamana, gerçekliğe ve bu depoya terk etmişti. Gönülsüzce baktım ekrana…

Devamını Yazan: Göz

“Petek calling…”
Annemlerin başına bir şey mi gelmişti? Kaza geçirmişlerdi değil mi? Keşke 3 hafta önce aradıklarında ay sonu raporlarımdan sıyrılıp annemlerle piknik yapmaya gitmiş olsaydım. Neden hep acele etmeme rağmen her şeye geç kalıyordum?
Ve her zamanki gibi ‘arandığında ulaşılamayan kişi’ olan İpek, ‘acil durumlarda aranacak kişi’ olan Petek’ten alacaktı haberi. Telefonu açtığımda, Petek gözyaşlarına boğulmuş bir halde beni hastaneye çağıracaktı. Bu uğursuz hisle, telefonu, “hayırdır Petek?” diye açmış bulundum.

“E pes doğrusu! Araştırmalarımdan kafamı kaldıramıyor olabilirim, insanlarla aramda İstanbul - New York kıvamında bir saat farkı oluşturacak ölçüde sabahlıyor da olabilirim ama insanın tez yazıyor olması ablasını aramasına engel mi? Aile büyüklerine olan düşkünlüğümden abla kontenjanından faydalanmakta olduğunuzu hatırlatır, sizi yanaklarınızdan ısırırım İpek böceğim! Daha telefonu açar açmaz böyle ‘hayırdır’larla falan serzenişte bulunacaksan vallahi bir daha…”

Lafı bu denli uzattığına göre mühim bir şey yoktu ortada. Petek’in civelek sesi uğultu halini almış kulağımda çınlarken, bu evhamın sebebini sorgularken buldum kendimi. Suçluluk hissi mi yatıyordu endişemin temelinde? Anne-babamla birlikte geçirebileceğimiz vakitlerin gittikçe azaldığının farkındaydım. Ama ne yapabilirdim ki?
Bir şeyler yapabilir miydim?
Yapmalı mıydım?
En son ne zaman kahvelerimizi höpürdeterek keyifli bir sohbet etmiştik annemle?
Babamla çardağın altında yaptığımız tavla müsabakalarının sonuncusunda hangimiz kazanmıştık?
Petek’le msn penceresinin dışında konuşabilmemiz için, babamın ikinci bir kriz geçirmesi mi gerekiyordu?
Bak yine kötü şeyler gelmişti işte aklıma!

“Ben de şişman bez bebeğimi bulma ümidiyle tozlu anılara dalmayı göze aldım İpek böceğim. İstersen senin eşyalarını da yanıma alayım, bir ara karşıya geçtiğimde ofisine bırakırım. Bahaneyle görüşmüş de oluruz ablacık. Ne dersin?”
“Ben zaten annemlerdeyim Petek.”
“Haydaaa! E şunu baştan söylesene be abla! Ayrıca hangi dağda kurt öldü şekerim? Hafta sonunu tavan arası artıklarını deşeleme operasyonuna ayırdığına inandıramazsın beni. Aman neyse, telefonda vakit kaybetmeyelim, geldiğimde anlatırsın. Hadi see you!”

“Dikkatli sür!” diyecektim, eğer telefonu kapatmasaydı. Petek işte! Yaşam enerjisiyle zaman zaman beni yoran kara kuzu… Ona böyle seslenmeyeli ne kadar uzun zaman olmuş.
Bir anlık duraksamanın ardından her şeyi bir kenara bırakıp, ‘kara kuzu’mu nerede kaybettiğimi bulmak istercesine kolinin içine tekrar daldım. Ah şuraya bak! Odamdaki minik pano, tek bir eksik olmaksızın lise sonda bıraktığım haliyle duruyordu: Kızlarla birlikte yazdığımız bağlılık yeminimiz, mezuniyet töreninde Eren’in bana verdiği çiçekten kalan kuru bir papatya, ve fotoğraflar; siyah beyaz, polaroid, beceriksizce kesilmiş, çerçevelenmiş, kolaj yapılmış… Aman ne büyük heyecandı o fotoğraflara kavuşmak! 36’lık filmi 38, hatta bazen 40 poza kadar çekip, tab ettirmek için fotoğrafçıya verdiğimizde, fotoğraflarımızın nasıl çıkacağını düşünmekten ertesi günü zor ederdik. Ama bununla da bitmezdi; negatiflerden çoğaltılmak istenen pozlar seçilir, bastırılır, fotoğrafların arkalarına tarih atıldıktan sonra da onlar kronolojik sırayla albümlere yerleştirilirdi. Albümler… Yeni eve taşınırken koyduğum kolide duruyor olmalılar. Eylül’de üç sene olacaktı ve onca zamandır varlıklarını bile hatırlamamış olduğuma inanamıyordum. Oysa üniversitedeyken dönüp dönüp bakardım eski günlere…

Devamını Yazan: Hüzünbaz

Bir gün bakmaz olacağımdan eminmişim sanki… Panoda asılı duran fotoğraflara göz gezdirirken, anılarım gözlerimde tek tek canlandı. Kulaklarımda çınlayansa hüznün isyanı oldu.

Geçmişi unutmaya özen göstereli, günler cafcaflı renklerinden sıyrılıp renksizleşmiş! Sislerin ardından bakınca, uzak sandığım şeylerin sadece içimde beklemeye alındığını anladım. Garip bir huzursuzluk duyuyordum. Tarif edilmez bir huzursuzluk… Kayıp bir zamanın içinden çıkıp gelmişim gibi, şimdi kendimi uzaktan seyrediyordum. Sanki bedenim yıllar öncesine ait teri boşaltıyordu.

Of, kolinin dibi gelmek bilmiyordu! Elimde birkaç kitap, kolinin başından kalktım; hepsi eski yazarların. Rast gele karıştırdığım sayfaların arasından, yıllar önce okurken karaladığım bir not gözüme ilişti.
“Gemi aldı başını gidiyor.
Bilinmezliğe doğru...
Güverteden unutulası sevgiliye el sallıyorum.
Ucu aleve sarılmış tütünle avutuyorum kendimi.”

Fokurdayan çaydanlığın sesiyle sislerin arasından sıyrılıp bugünüme döndüm. Koşar adım mutfağa giderken bahçe kapısının tıkırtısı kara kuzumun geldiğini haber veriyordu.

Devamını Yazan: FZ

Anıların içerisinde yüzmenin vermiş olduğu dalgınlıkla çaydanlığın altını açık unutmuştum. Bir yandan ocağı kapatıp, diğer yandan, annemin rengarenk açmış, her daim bakımlı Afrika Menekşeleri’nin süslediği mutfak penceresinin pervazından, kara kuzuma bakıyordum.

Koca kız olmuştu ama ailenin en küçüğü olmasından mıdır, annemin beni hep O’na ikinci annelik rolüne teşvik etmesinden midir, yoksa zaten varolan çocuk ruhluluğundan mıdır bilinmez, gözümde hiç büyümeyecekti bu kız. Yine saçlarını iki yana örmüş, şile bezinden uzun kat kat bir etek ve yine siyah bir bluz giymişti. Her zamanki gibi Hint takılarını kollarına, parmaklarına, boynuna, ayak bileklerine takıştırmış, sırt çantasını bahçe girişine bırakıp, tıpkı eski günlerdeki gibi çift kişilik demir salıncağa oturmuş bana gülümsüyordu.

Ne çok özlemişim meğer kara kuzumu, üniversite yıllarından sonra koptuk sanki birbirimizden. Salıncağın gıcırtıları arasında Petek’li yıllarım geçiyor gözlerimin önünden… Çocuksu kavgalarımız, okul telaşlarımız, babamızdan gizli gittiğimiz sinemalar, annemizle kız kıza sohbetlerimiz, kız kardeş dayanışmalarımız, ilk aşklarımız, ilk aşk acılarımız… Tek paylaşamadığımız belki de babamız olmuştu Petek’le. Babam ne zaman birimize daha fazla ilgi gösterse, diğerimiz içten içe kıskanır ve ilgi kazanma konusunda rekabete girişirdi. Ne çok şey paylaşmıştık. Paylaşmıştık paylaşmasına da, neden ayrı gayrı düşürmüştü zaman bizi birbirimizden?
Petek’in salıncaktan inip, bahçe kapısına yönelmesi ile geldim kendime. Yaşaran gözlerimi fark etmesin diye, sonuna kadar açıp kırpıştırdım göz kapaklarımı. Biliyordum ki birazdan kolisini salonun orta yerine getirecek, efsunlu bir müzik açacak, çantasından çıkarıp tutuşturduğu tütsüyle, her yanı baharat kokularına bulayacaktı…

Devamını Yazan: Zevzek Zevzek

Bugün geçmiş peşimi bırakmayacaktı anlaşılan, Petek her zamanki kocaman gülümsemesiyle boynuma sarıldığında ben yine yıllar öncesindeki bir kucaklaşmayı yaşıyordum. Bu evden ilk ayrıldığım gündeydim şimdi. Kapı önündeki vedalaşmada, annem gözlerindeki yaşları saklamaya uğraşıyor, babam ona güç vermeye çalışıyordu. Oysa en az annem kadar ağlıyordu onun da kalbi.
“Gören de okyanusları aşacağımı sanır, alt tarafı karşı yakaya taşınıyorum,” demiştim, kara kuzumun kolları arasındayken.

“Canım ablam, nasıl da özlemişim seni. Bir daha bu kadar ara vermeyelim, söz mü?” diyerek bugüne döndürdü Petek beni.
“Haklısın Petekçiğim, ben de bugün bir buradayım bir yıllar öncesinde… Yarım saatliğine uğrayayım dedim ama neredeyse üç saat oldu, hâlâ bir koliyi boşaltamadım.”
“Eski deyip geçmeyiniz efendim, işte böyle yorar adamı. Dur ben bir tütsü yakayım şimdi, bir de güzel müzik koyalım da, birlikte yapalım zaman yolculuğunu.”

İşte benim Petek’im, her zaman neşeli, canlı, kıpır kıpır… Ne oldu bize de bu kadar ayrı düştük, ya da bana ne oldu mu demeliyim acaba? Eskiden ben de Petek gibi miydim, sahte olmayan, neşeli ve capcanlı günlerim var mıydı benim de?

“Vardı elbet ama,” diye başlayan yeni bir sorgunun ortasındayken tam, çalan müzik bana son darbeyi vurdu. Petek bilerek mi seçmişti bu şarkıyı? Elbette öyle olmalıydı, ailemiz için yerini hepimiz bilirdik. Küçüklüğümüzden beri annemle babamın her evlilik yıldönümünü birlikte kutlardık ve onların şarkısı hepimizin şarkısı olmuştu. Babamın anneme evlenme teklif ettiği gece, ilk danslarını yaptıkları şarkıydı bu; Sway… Dean Martin’in sesi yıllardan beri ilk defa kulaklarımda çınlıyordu. İşte o anda gözlerimden boşalan yaşlara hakim olamadım. Yılların birikimi sonunda kendimi bırakmama neden olmuştu.

“Biliyorum” dedi Petek, bağdaş kurduğum yerde hüngür hüngür ağlarken, arkamdan gelip sarıldığında. “Biliyorum, artık eskisi gibi olmadığını düşünüyorsun. Ama yeniden aile olmayı başarabiliriz eğer sen de istersen. Ne oldu bize ablacığım, neden bu kadar ayrı düştük?”

Devamını Yazan: Geveze Kalem

Ayrı düştük… Evet, biz ayrı düştük ama fiziksel mesafelerin yarattığı bir ayrılık değildi bu.

Gemi aldı başını gidiyor,
Bilinmezliğe doğru...
Güverteden unutulası sevgiliye el sallıyorum,
Ucu aleve sarılmış tütünle avutuyorum kendimi.

Uğulduyordu dizeler kulağımda. Susturamadığım birçok ses anlama bürünürken yitiyordu sessizlik, içimdeki karanlıkta.

“Gemi aldı başını gidiyor, bilinmezliğe doğru…”

İlk ne zaman çekip gitmiştim buralardan? İlk ne zaman kaçmıştım kendimden? Hangi korku, hangi öfke, hangi acı cesaret vermişti; bilinmezliğe varan bir yolculuğa tereddütsüz yelken açmama?
Daha önce hiç olmadığı bir kararlılıkla baş gösteriyordu karanlığa gömdüğüm yalanlarım. Soyacaklardı beni az sonra çırılçıplak kalıncaya dek, biliyordum.

“Güverteden unutulası sevgiliye el sallıyorum…”

Bendim değil mi bu sevgili? Unutulası mıydım sahiden? Neden değersiz kılmıştım geçmişimi? Beni ‘ben limanı’na terk edip, açık denizlerdeki başka bir ‘ben’e yelken açtıracak kadar güçlü olan şey, geçmişimin hangi anında yaşanmıştı?

“Ucu aleve sarılmış tütünle avutuyorum kendimi…”

Tütünümün bile gücü yetmeyecekti, bu haykırıştan beni kaçırmaya. Ucu aleve sarılmış tütünüm… Acılarımı yakıp duman gibi dağıtan sahte kimliğimdi, değil mi?

Ağlamıyordum artık. Ağlayamayacak kadar endişeli bir bekleyiş içindeydim. Eğer konuşursa… Petek bir cümle daha kurarsa kaçamayacaktım, hissediyordum.
Kahrolası şarkı bitip yeniden başlıyordu. Tüm bunların Petek’in planı olduğu gerçeğine inandırmaya başlamıştım kendimi. İçimdeki çarpışmaların sesini duyabiliyordum; karşı karşıyaydı terk ettiğim kimliğimle, zırh gibi kuşandığım kimliğim.
Taraf oldum en nihayet, güçlü zırhımın yanında saf tuttum.

“Kapat şu müziği Petek. İşimiz başımızdan aşkın. Daha fazla yayılıp kalmak istemiyorum bu dağınık evde. Hatta ne yapalım biliyor musun, şunların hepsini kucaklayıp çöp konteynerine götürelim sonra da gider bir yerde kahve…”

“Abla, oturur musun lütfen yerine. Beni bir kerecik dinler misin? Tamam, sakin ol, söz hepsini atacağız, eğer sonunda sen gerçekten atmak istersen. Ama önce ertelediğimiz şeyleri halledelim. Bak şimdi müziği kapatıyorum. Ama lütfen şuraya otur.”

Sakinlemiştim, zırh gibi kuşandığım kimliğim tatmin olmuştu aldığı cevaptan.
Petek tam müziği susturmak üzere hareket ettiğinde, nice zamandır suskun olan gerçek kimliğim, savaşı başlatan ilk mermi gibi saçtı ortalığa kelimelerini.
“Sen… Sen bu şarkının önemini nereden biliyorsun? En son dinlediğimizde henüz iki yaşında bile yoktun.”

Yüzüne dalga dalga yumuşak bir gülümseme yayılıyordu Petek’in. Çok kısık bir sesle sordu, “Hatırlıyor musun?”

Hatırlıyor muydum? Hatırlıyor muydum o kahrolası son geceyi? Hatırlıyor muydum sahiden o gece bu şarkı yüzünden yitirdiğim… yitirdiğim… YİTİRDİĞİM DİĞER YANIMI?
Titriyordum. Gözümün önünden yıllar önce terk ettiğim, hatta hiç kaçamayacağını umarak derinlere hapsettiğim kareler kopuk kopuk geçiyordu.

“Senin suçun değildi!” dedi Petek, sarılmak üzere kollarını uzatırken.
Büyük bir hışımla itekledim, “Bırak beni!”
Geçmişin kareleri can bulurken zihnimde, soluksuz ağlıyordum.

“Dilek,” dedi az sonra. Kalbime zehirli bir hançer gibi saplandı bu kelime. Sustum. Her şeyi öteledim zihnimde, yalnızca karanlık bir tünelin en ucuna, bu sihirli kelimenin yaydığı parlak beyaz ışığı oturttum. Sustu evren, her şey sustu. Parlak beyaz ışık yayılarak, karanlık tüneli doldurdu. Sisler arasında kımıldıyordu bir karaltı. Soğuktu her yer, her şey soğuktu. Bir el uzandı karaltıdan, küçük bir el. Yutkundum, yavaşça uzandım ben de ele. Hissediyordum yakalayınca ısınacaktı tüm bedenim, huzura erecekti yüreğim. Parmak uçlarımız değmek üzereyken, “Dilek’sin sen, lütfen hatırla!” diyen Petek’in sesiyle başlayan fırtına, zihnimdeki tüm güzellikleri kovdu. Ve yine zırh kimliğim gelip, baş köşeye oturdu.

“Ne saçmalıyorsun sen?” diye sordum dümdüz bir ses tonuyla.
“Abla lütfen yapma! Otuz yaşındasın ve ömrünün yirmi bir yılını yalan bir hayale sarılıp geçirdin. Bunun daha sürmesine izin vermek istemiyoruz. Dilek’sin sen Dilek!”
“Kes sesini Petek! Korkutuyorsun beni. Senin aklın başında mı?”
“Aklım almıyor, nasıl böyle bir oyun oynayabiliyorsun kendine? Korkmaktan bahsetme bana! Yıllar önce hakkındaki gerçeği öğrendiğim günden beri, asıl ben senden nasıl korktum bütün bir çocukluğum boyunca, bunu biliyor musun? Seni bebekliğinden beri tanıyanlara bile kendini, “Ben İpek,” diye tanıtınca, nasıl utandım, kendimi nasıl çaresiz hissettim sen biliyor musun? Bir ablam var sanırken onun acizliğini, zavallılığını, güçsüzlüğünü çok erken yaşta fark edip, ona ne büyük bir hayal kırıklığıyla ablalık yapmaya çalıştım sen biliyor musun?”

Hıçkırıkları durmaksızın ağlıyordu Petek. Bense duyduklarımı anlamaya çalışıyor, yıkık dökük ruhumun tutunacağı bir dal bulmaya çalışıyordum haklılığımı ispatlayabilmek uğruna. Ama düşünmeme fırsat vermeyecek kadar hızla tüketiyordu cümlelerini.
“Ailemin sır küpü oldum, destekçisi oldum! En ihtiyacım olan günlerde bile şefkatlerini sana harcasınlar diye güçlü oldum! Çocukluğumu bir kalemde silip, olgun bir birey oldum, sen biliyor musun peki bunları? Ömrümün kaç gecesini yastığa gömülüp ağlayarak tükettim senin haberin var mı? Beni de sürükledin! Annemi, babamı… Hepimizi kurduğun koca bir yalanın peşinden sürükleyip, mahvettin! Hah, şimdi bu döküntülerden bazılarına bakıp, “Bunlar da benim,” diyorsun değil mi? Biliyor musun sen ölüsün! Yedi yaşında öldürdün kendini, önünde upuzun güzel yıllar varken, bir kalemde sildin hepsini! Mutlu oldun mu peki ha? Yaşayabiliyor musun böyle yalan kimlikle mutlulukla, huzurla? Zavallı annemin babamın acılarını iki katına çıkarttın. Onlar aynı gün yalnız İpek’i değil, Dilek’i de kaybettiler!”

Nefes alamıyordum. Yüreğime yeniden zehirli hançerler saplanıyordu. İçimdeki sesler Petek’in bir an önce susması için yalvarıyordu. Hâlbuki dilimden yalnız, “Ben İpek’im!” dökülüyordu.

“İpek’sin demek? Şaşıyorum sana! Şu komikliğe bak, lise yıllığına bile adını İpek Erdem diye yazdırmışsın. Bütün resmi kayıtlarda adın Dilek olarak görünüyor. Sadece bunu dikkate alarak sana Dilek diye seslenenlere dönüp bakmıyorsun. Ardından hep aynı yalan, ‘Pardon hep İpek olarak çağrıldığım için dikkate almamışım. Bilirsiniz işte nüfus memurları hatası. Ama ailem kimlikte yazılan ismimi önemsememiş ve beni hep arzuladıkları isimle çağırmışlar. Buyurun ne istemiştiniz?’ Hah!”
Koliden savrulmuş eşyaları yoklamaya devam ediyordu Petek.
“Aman ne iyi, annemin bahsettiği fotoğrafı da bulmuşsun. Onlarla bugünü plânlarken, tembih etmişti bana bu fotoğrafı gözünün önünden ayırmamam için. Ha bu arada, eminim artık anlamışsındır; bugün, otuz yaşını doldurmana birkaç gün kala, annem ve babamla oynadığımız bir oyun nedeniyle buradasın. Üzgünüm, böyle çarçabuk ve sert bir geçiş yapmak istemezdim ama buna beni sen zorladın. Artık benim de ailenin küçük çocuğu olarak hak ettiğim ilgiyi görme isteğim, her şeyin plânladığımız gibi gitmesine engel oldu. A tabii sen hâlâ arkadaşlarının yemekten zehirlendiğini sanıyorsun değil mi? Hastanede gördün mü onları? Hayır! Peki Elif? A tabii tabii, onun da işi çıkmıştı değil mi? Annemle babam da ne hikmetse bu dağınıklıkta duramayıp, tatile çıkmışlardı Allah bilir! Emin ol öyle. Şu an benim evimin balkonunda bizden gelecek telefonu bekliyorlar endişe içinde, biliyor musun?
Söyler misin abla, bütün bunlar sana bir şey ifade ediyor mu?”

Kalan son gücümle, Petek’in az önce eline aldığı fotoğrafı çekip, “Ben İpek’im! Bak, işte buradayım!” diye işaret etmiştim kısa kâküllü küçük kızı.
Gözlerime kilitlenip uzunca bir süre sessiz kaldı Petek ve ardından son kurşunu sıktı, “Bu İpek, yani ikizin. Sen Dilek’sin. Aysel, Rabia, Duygu… Hepsi İpek’in ortaokul arkadaşları… İpek öldü! Bu fotoğrafı çektirdikleri yaz öldü. Bir ölümün varlığını kabul ettin ama niyedir bilinmez bunu şu fotoğraftaki zavallı Rabia’ya yorumladın. İpek anlatmış, kötü bir babası varmış ve hep döver miymiş neymiş. Bir gün anneme söylemiş, sen de duymuşsun. İpek öldükten sonra bu fotoğrafı elinden bırakmayıp, herkese Rabia’nın trafik kazasında öldüğü yalanını okumuşsun. Kaldırmış annem en sonunda. Kendi acısı yetmezmiş gibi bir de sen katmerliyormuşsun çünkü acısını. Henüz göremedim ama annem bir de saatten bahsetti. Ah işte kolundaymış, takmışsın bile. Hiçbir şey ifade etmedi mi bu sana? Anneannem vermiş onu, ben de yanındaymışım ama hatırlamıyorum. Hem o zamanlar senin yalan dünyanı bilmiyordum. Uyduruktan bir saat… Ama belki sana bir şey hatırlatır diye onu yirmi dört geçe durdurulmuş bir saat. Bir de ‘gerçekleşmesini dilediğin bir şey olursa, tak,’ demiş anneannem. Yani kendine dönmek istediğinde bu saate bak ve hatırla tüm olanları, kabullen demek istemiş. Belki bir faydası olur diye annem onu da bu kolinin üstüne koymuş sana bu oyunu tezgâhlarken. O gün, yani İpek’in öldüğü gün sen kendini kaybetmiş bir biçimde yalnız, “Saat onu yirmi dört geçiyor,” diye sayıklıyormuşsun. Hani annemler büyük gürültüyü duyup koşarak üst kata, İpek’le bulunduğunuz balkona geldiğinde. Senin suçun değildi Dilek. Bunu herkes biliyor. Sen de bil artık, lütfen. Balkonun ahşap korkulukları çürümüş. Ah canım babam, zaten o günden sonra kendini ahşap işçiliğine adamış. Hatırla Dilek, aşağıda salonda annemle babamın evlilik yıldönümünü kutluyormuşuz. Sway… Yine o özel şarkıda dans ediyorlarmış. Siz İpek’le babamın annemi dans sonunda belinden tutup koluna yatırdığını ve annemin düşmediğini görüp heyecanla alkışlamışsınız. Sonrasını bilemiyoruz ama olaydan birkaç gün sonra bir gün, kısacık bir kendini kaybetme anında ağzından kaçırmışsın yukarıda onları. Onların hareketlerini taklit etmeye çalışıyormuşsunuz. Size kadar yükselen müziğin ritmine kendinizi kaptırıp balkona taşmışsınız ve o kola yatırma hareketinde… İpek… Çürükmüş ahşap korkuluklar! Senin suçun değildi! Saat tam onu yirmi dört geçe…”

* * *
O günü kimi zaman baygın, kimi zaman olanca gücümle ağlayarak, kimi zaman suskun, kimi zamansa Dilek kimliğime dönmenin iç huzuru ve boşluğuyla derbeder bir halde, annemlerin evinde geçirdim. Petek yanımdan hiç ayrılmadı. Ablalık rolünü o gün de bırakmadı, en ihtiyacım olan günde. Petek’ten, annemden, babamdan, kendimden, herkesten ve her şeyden özürler dileyerek dirildiğim buruk anlardan birinde, gözüme postacının babama getirdiği zarf ilişmişti. “Bu da oyununuzun bir parçası mı?” diye sormuştum hemen Petek’e zarfı işaret ederek. Önce anlamsızca masanın köşesine iliştirdiğim zarfa baktı ve sonra sıcacık gülümsedi, “Hatırlıyor musun?” Bir şeyler hatırlıyordum ama artık hatırladıklarımdan ne kadarı bana ait ne kadarı değil, ayrımsayamıyordum. “Yani oyununuzun parçası, öyle mi?”
“Hayır,” dedi, görmeyi özlediğim o cin gülüşü dudak kıvrımlarına yayarken, “Ama benim aklıma nefis bir anı geldi sen zarf deyince.”
O gün postacıyı gördüğümde yarım yamalak hatırladığım bir anımızı, Petek bugünmüş kadar detaylarıyla hatırlayıp anlatınca, ilk kahkahalarımız salmıştık ortalığa. Postacı zarfı getirdiğinde bir süre aklımı zarftan uzaklaştırmak için oyalanmış, ancak merakımı yenemeyince yırtıp açmıştım. Hâlâ ne anlama geldiğini bilmediğim bir şeyler yazılı olan kâğıtlar vardı içinde. Ancak zarfı yırtarken içindekiler de zarar görmüştü ve bunu annemle babama nasıl söyleyeceğimi korkuyla düşündüğüm sırada Petek’le girmişti annem içeriye. İlkokul sondaydı o zamanlar Petek ama okula annem götürür, annem getirirdi. İkisini karşımda görünce korkunç bir suçlulukla zarfı Petek’in eline tutuşturmuş ve hızla çekmiştim. Ve sonra anneme dönüp, tam kendisine vermek üzereyken Petek’in zarfa atladığını ve geri çekerken yırtıldığı yalanını uyduruvermiştim. Çok ağlamış, inkâr etmişti Petek. Gerçi annem değersiz kâğıtlarla dolu zarfın yırtılmasını bizim kadar önemsememiş ve kavgamıza karışmamıştı bile. Ama Petek bunu unutmamış, iki yıl sonra girdiğim üniversite sınavı sonunda gelen cevap kâğıdımı yırtarak öcünü almıştı. Gülüşüp, sarıldık Petek’le. Kara kuzum… İpek niyetine de olsa ben senin hep ablandım…

Geçmiş nedir? Nerededir? Artık biliyordum. Benim için geçmiş, yaraların saklandığı süslü bir sandığın içindeydi. Yapmam gereken o sandığı gömdüğüm derinliklerden çıkartıp, gerçeklere küf gibi işlemiş yalanlardan kurtularak, hatalarımı telafi etmeye çalışmaktı.
Ben Dilek’tim, Dilek… Her şeye başlayacağım yer işte burasıydı.

Kelime Oyunları - Yeni Kelime / Yalın

2008-05-08T00:05:00.006+03:00

Sevgili Sardunya oyunumuzun yeni kelimesini 'YALIN' olarak belirledi. Birçok yalın duyguları, düşünceleri serecek yazılar çıkacağından eminiz.

Herkese Keyifli yazı yolculukları dileriz...

-------------------------------------------

http://habersiz.blogspot.com/2008/05/yaln.html - Hüzünbaz

http://kirmizivmuzik.blogspot.com/2008/05/kelimecilik.html -Kırmızı

http://ntgunluk.blogspot.com/2008/05/yaln.html - NT Günlük

http://delikizindefteri.blogspot.com/2008/05/yaln-yamalak.html - Göz

http://beniseviyorum.blogspot.com/2008/05/kelime-oyunu-yalin-ve-yilan.html- Tutsak

http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2008/05/papatya-bahari.html - Fikriminincegülü

http://sufi-saja.blogspot.com/2008/05/yalin-olan-akin-yalan-hali.html - Sufi-Saja

http://cinardan.blogspot.com/2008/05/kelime-oyunlar-hata-affetmek-insan.html - Çınar

http://fzspace.blogspot.com/2008/05/ses-yok-zaman-yok-mekan-beyaz.html - Çizgiden Sonra

http://tavsankani.blogspot.com/2008/05/fotoraf-kelime-oyunu-yaln.html - Çay Kaçığı

http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/05/yalnkelime-oyunlar.html - İlham Perisi

http://zevzekzevzek.blogspot.com/2008/05/kelime-oyunlar-yaln.html - Zevzek Zevzek

http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2008/05/cesaretkelime-oyunlar-yaln.html - Tabiat Ana

http://tubikkoslife.blogspot.com/2008/05/yalin-ayak.html - Tubikko

http://www.gevezekalem.com/2007/11/yaln-ayak-ie-doru.html - Geveze Kalem(2.Yazı)

http://www.gevezekalem.com/2008/05/yaln.html - Geveze Kalem(1.yazı)

Fotoğrafın Dili

2008-05-08T00:00:00.001+03:00

Bu fotoğraf Selahattin Sönmez'in (Turkish Daily News) yılın basın fotoğrafları serbest fotoğraf dalında 1.'lik ödülü almış fotoğrafıdır.

Her fotoğrafın bir öyküsü vardır. Her bakan başka başka öyküler hayal eder zihninde. Yazacağınız öykünün fotoğrafın gerçekliğiyle paralellik taşıması gerekmiyor. Siz bu fotoğrafa baktığınızda neler hissediyorsunuz? Bu fotoğraf sizi hangi başka zamanlara, mekanlara, duygulara sürüklüyor?

Fotoğrafı buradan kopyalayıp blogunuzdaki yazınıza eklediğinizde, fotoğrafa ait bilgileri not etmenizi öneririz. Ayrıca yazının Öykü Atölyesi'nin çalışması için yazıldığını not ederseniz memnunluk duyarız. Blogumuzun çok kişiye ulaşmasını isteriz. ;-)

Keyifli bir çalışma olacağını umuyoruz.
Sevgiler...
---------------------------
http://etkialani.blogspot.com/2008/05/yk-atlyesi-fotorafn-dili.html - Etki Alanı
http://fzspace.blogspot.com/2008/05/5-ay-10-gn.html - FZ
http://habersiz.blogspot.com/2008/05/mre-zindan_11.html - Hüzünbaz
http://ruhumunrenkleri.blogspot.com/2008/05/fotorafn-dili.html - İlham Perisi
http://ipekkoza.blogspot.com/2008/05/nakil.html - Koza
http://fikriminincegulleri.blogspot.com/2008/05/oula-mektubumdur.html - Fikriminincegülü
http://beniseviyorum.blogspot.com/2008/05/fotrafn-dili-yk-atlyesi.html - Tutsak
http://zevzekzevzek.blogspot.com/2008/05/fotorafn-dili-grmek.html - Zevzek Zevzek
http://benimgizlibahcem.blogspot.com/2008/05/bir-para-mavilikfotorafn-dili.html - Tabiat Ana
http://www.gevezekalem.com/2008/05/el-grr-fotorafn-dili.html - Geveze Kalem

Yeni Başlangıç, Yeni 'Merhaba'

2008-05-07T09:00:00.000+03:00

Merhaba sevgili yazı gönüllüsü arkadaşlar,

24 Eylül 2007 tarihinde başlayan 'Kelime Oyunu'muz, oldukça şaşırtan ve mutlu eden ölçüde yayılarak, bizleri yeni yapılanmalar konusunda heveslendirdi. Umarız bu yapılanmadan ve bizlere çok şey katacağını umduğumuz yeniliklerden, sizler de en az bizim kadar memnunluk duyarsınız.

Blogumuzun ismini 'Öykü Atölyesi' olarak değiştirerek başladık yeniliklere. Öncelikle sizden, bloglarınızdaki 'Kelime Oyuncuları' linkini düzeltmenizi rica ediyoruz. Üç sütunlu blog şablonumuzun imkanlarından faydalanarak, aynı blog çatısı altında üç farklı yazı atölyesi sürdürme arzusundayız.

Peşpeşe Öykü Tamamlama

Gönderilerin yayımlandığı bu sütunda duyurularımızı yapmanın yanı sıra, birkaç yazı gönüllüsü blog sahibiyle, 'Peşpeşe' bir öykü atölyesi götüreceğiz. Daha öncesinde denenmiş bir çalışma olan 'Beşpeşe' adlı roman, Murathan Mungan, Elif Şafak, Pınar Kür, Celil Oker ve Faruk Ulay tarafından ortak tamamlanmıştı. Birinin bıraktığı yerden diğerinin alıp sürüklemesi... Bizler bunu öykü tadında uygulamak istiyoruz. Her öykü bitiminde sırası gelen blog yazarı, yeni bir öykü girişini yazacak ve diğerleri ardı sıra devam ederek, tamamlayacak. Öykü girişi için herhangi bir sınırlama koymuyoruz ama devamındaki yazılar için mümkün olduğunca öz ifadelere yer verilmesi gerektiğini düşünüyoruz. Tabii ki net bir kısıtlama yapmamız olası değil. Bu yalnızca talep.
Bu atölye çalışmasının çok değerli sonuçlar doğuracağı inancındayız. Belli bir ideali gözettiğimiz gerçeğindenden yola çıkarak, gerektiği yerde birbirimizin yazılarını olumlu bakış açısı geliştirecek şekilde eleştirmemiz gerektiğini de hatırlatalım.
Öykü girişini bu sütuna ekledikten sonra, devamını yazan arkadaşlardan yazılarını atolye.oyku@gmail.com adresine, word dosyası olarak göndermelerini rica ediyoruz. Gerektiği yerde imlâ düzeltmeleri yapılarak, öykü girişinin peşi sıra bloga tarafımızdan eklenecektir. Gönderimlerin içeriğine hiçbir şekilde müdahale edilmeyeceğini de belirtmek isterim. Keza eleştrilmesi gereken yerleri hep beraber görmemizdir aslolan, çünkü burası bir 'Atölye'.;-)

Kelime Oyunları

Hepinizin katılımıyla bugünlere dek gelen 'Kelime Oyunu'muz, ikinci sütunda sürmeye devam edecek. Kelimeleri haftalık olarak duyuracağız. Ve o süre içerisinde yazılmasını, aksi takdirde yeni kelimeyle devam edilmesini rica ediyoruz.
Kelime duyurusunun altında, ilgili yazıların linklerini bulacaksınız. Ancak önceden olduğu gibi yazı girişlerini alıntılamamız mümkün olmayacağı için, yazı başlıkları okuyucu ilgisi açısından büyük önem taşıyacaktır. Tabii burada seçim yine sizlere aittir.
Bundan sonrasında tüm kelimelerin arşivini tutmamız da mümkün olmayacak. (En azından teknik olarak çözümleyene kadar.) Ancak eski blogumuz değişim öncesindeki yazıları arşivlemeye devam edecek.
Bildirimlerinizde değişen bir şey yok; yine yazınızı yazıp bir yoruma linkini ekleyeceksiniz ve ikinci sütundaki yerini alacak.
Bu bölümümüzün kapısının herkese açık olduğunu yeniden hatırlatmalıyım.:) Katılımcılar listesi ise şimdilik mevcut halini koruyacak. Bazı katılımcıların, birkaç yazıyla bize eşlik ettikten sonra oyundan sessiz sedasız çekildiklerini fark ettik. Ancak bildiğiniz üzre kelime söyleme listesini bu sıraya göre takip ediyoruz. Kelime beklediğimiz katılımcıya ulaşamadığımız zaman, diğer hevesle bekleyen katılımcıları yersiz bekletmiş oluyoruz. Bu sebeple katılımcıların isimlerini, yeterli ölçüde bizlerle birlikte olduğu ayrımına vardıktan sonra ekleyeceğimizi bildirmek isteriz. Tabii ki katılımcılar listesinde ismimizin yer alıp almaması, oyuna istediğimiz zaman katılmamıza engel değil. Yazılar yazıldıktan sonra linki, ilgili alanda yerini alacaktır.

Fotoğrafın Dili

Konuşur fotoğraflar, çok şey anlatır. Kimi zaman her bakana başka sözler fısıldar. Size fısıldadıklarını öğrenmek isteriz...
Atölyenin bu ayağında, dönem dönem yenilenecek fotoğraflarla sizlerden fotoğraf öyküleri okumak istiyoruz. Sütun aralığımız dar olduğundan, fotoğrafın mümkün olan büyük halini postlar sütununa ekleyeceğiz. Ve elbette fotoğrafla ilgili bilgileri de not edeceğiz. Kolay bir atölye olmayacak burası. En değerli cümlelerimizi harcayacağız seçilmiş fotoğraflara. Zaten bizler de fotoğraf seçimlerimiz üzerinde titizlikle duracağız.
Tüm katılımcıların en iyi yazılara imza atacağını biliyoruz. Fotoğraf yazılarının sayısı fazla olmadığı sürece tüm yazıları ekleyebileceğiz ancak yoğun katılım durumunda bunu da, sınırlı sayıda tutmamız gerekecektir, yeterli vakte ulaşıncaya kadar.;-)

Umarız yeni gelişmelerden sizler de bizler kadar heyecan duyarsınız. Her tür fikrinizi gerek yorumlar yoluyla, gerekse mail yoluyla öğrenmek isteriz. Zaman içinde taşların doğru yerleri bulacağına inanıyoruz, tabii sizlerin katkılarıyla.

Doğru başlangıçlara,
Sevgiler...